Νευρικός κλονισμός

Είναι προφανές ότι στη ΝουΔου έχουν πάθει κάτι σαν νευρικό κλονισμό – τα χάπια μου! Και η αιτία δεν είναι άλλη από το «κόμμα» Σαμαρά, που όλο έρχεται, κι όλο στον δρόμο είναι, και προφανώς αυτό αυξάνει και τον εκνευρισμό, και την ένταση. Αναμονή που σκοτώνει. Παράδειγμα: προέβη σε κάτι (σχετικές) δηλώσεις ο στενός συνεργάτης Σαμαρά, Νικ. Τσιούτσιας, και ακολούθησε ορυμαγδός δηλώσεων από τα στελέχη της ΝουΔου και της κυβέρνησης, με στόχο να αποδείξουν ότι ο Σαμαράς, δεν υπάρχει. Οτι και να εμφανιστεί, θα συντριβεί. Οτι δεν τον «βλέπουν», κι ας μην έχουν… καταρράκτη, που λέει ένας δικός μου, ο Στέφανος από τας Σέρρας.

Αδέρφια, προς τι το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός; Αν όντως ο Σαμαράς δεν υπάρχει, και θα συντριβεί άμα τη εμφανίσει του, εσάς τι σας κόφτει το μέλλον του; Γιατί τόση, και τέτοια πρεμούρα; Αφήστε τον να καταστραφεί…

Επειτα, είναι και το άλλο: φύγαμε για διακοπές το καλοκαίρι, και όπως ίσως θα ενθυμείστε, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι επιστήμονες της… δημοκοπίας (τσσς, γλωσσοπλάστης!), μας διαβεβαίωναν ότι η ΝουΔου δεν θα έχει απώλειες από το κόμμα Σαμαρά, διότι το κόμμα του μεσσήνιου αρχηγού… εισπράττει από το ΠΑΣΟΚ!!!

Αυτό, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Πάμε όλοι διακοπές, επιστρέφουμε, και τι μας λένε ουσιαστικά με τη στάση τους, οι άλλοι τώρα, τα στελέχη της ΝουΔου; Οτι οι «επιστήμονες» της δημοσκοπίας, στην πραγματικότητα τους κορόιδευαν. Κι ότι πλέον δεν τους πιστεύουν. Διότι από τη ΝουΔου παίρνει κόσμο ο Σαμαράς και γι’ αυτό του επιτίθενται του… «προδότη» – μήπως και ανακόψουν τις διαρροές…

Η πιο συνηθισμένη φανφάρα που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί αρχηγοί προκειμένου να κολακέψουν τους συνδικαλιστές, είναι να τους καλούν για να ακούσουν υποτίθεται τα προβλήματά τους. Προσέρχεται ο άλλος, ο συνδικαλιστής, τα λέει, και φεύγει ευχαριστημένος, διότι αυτά που τον απασχολούν ή πρόκειται να τον απασχολήσουν σύντομα, τα είπε κάπου. Τώρα αν αυτός που τα άκουσε τα «άκουσε» πραγματικά ή τον συνέδεσε τον συνδικαλιστή με Κάιρο, τα έγραψε στα περίφημα παλιά του υποδήματα κατά το κοινώς λεγόμενο, αυτή είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση. Η οποία δεν είναι της παρούσης να τη διεξέλθουμε, διότι έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε, από το να καθίσουμε τώρα εδώ να αναλύσουμε τη γνώμη που έχει ο καθένας μας για τους πολιτικούς.

Τούτων δοθέντων, δεν έχω πολλά να επισημάνω, αναφορικά με τη χθεσινή ανάβαση του προέδρου «στο χιλιοστό» Τσίπρα, στη Θεσσαλονίκη, προς συνάντηση των εκπροσώπων των παραγωγικών φορέων της πόλης. Εκανε αυτό που κάνουν όλοι, πήγε Θεσσαλονίκη ενόψει εγκαινίων ΔΕΘ, προκειμένου να στριμωχτεί κι αυτός στο πάνω ράφι της πολιτικής. Ολα καλά, και σχόλιο κανένα.

Μόνο το εξής. Αμα εμφανίζεσαι ενώπιον ανθρώπων που ξέρουν καλά, και εκ των ένδον, τι πραγματικά ισχύει, πρωτίστως στην οικονομία με την οποία ασχολούνται επί καθημερινής βάσεως, και δευτερευόντως στη χώρα, το τελευταίο που πρέπει να κάνεις είναι να τους κοροϊδέψεις στα μούτρα. Πες τους αλήθειες, να σε ακούσουν, και δείξ’ τους, μέσα από τις δικές σου αλήθειες, ότι έχεις τη διάθεση να ακούσεις και τις δικές τους. Μην τους λες για παράδειγμα ότι «έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την έξοδο της χώρας από την κρίση των μνημονίων» διότι υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσουν να γελάνε και τα τσιμέντα, και δεν είναι ωραίο! Ποια έξοδο, κι από πού; Πλάκα κάνουμε;

Ή, ας πούμε, να τους λες ότι «ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αφορούν και απασχολεί την αγορά είναι η συσσώρευση ολιγοπωλίων σχεδόν σε κάθε κλάδο. Οπου υπάρχουν τα ολιγοπώλια δεν είναι εύκολο να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα, κυρίως η μεσαία και η μικρή. Ενα από τα σημαντικότερα καρτέλ που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι αυτό των τραπεζών. Είναι με επίσημο τρόπο, καρτέλ». Διότι το αμέσως επόμενο, που θα σου πουν με τη σειρά τους και θα έχουν δίκιο, είναι για κάτσε ρε φίλε, για το καρτέλ στην ενέργεια, το οποίο μας πίνει το αίμα με το καλαμάκι, εμάς των επαγγελματιών, γιατί δεν μας λες τίποτε; Υπάρχει κάποιος «ειδικός» λόγος που το παρακάμπτεις;

Γι’ αυτό, σου λέω, πρόεδρε α-λή-θει-ες, μόνο, να λες! Οχι άλλες παπάτζες, να χαρείς. Αν θέλεις να έχεις ακροατήριο…

(Στο μεταξύ κάτι δικοί μου, έψαχναν χθες μεταξύ των «τομεαρχών» που συνόδευαν τον αρχηγό στη Θεσσαλονίκη κατά τη συνάντηση με τους παραγωγικούς φορείς, εκείνον τον μεταγραφή αεροδρομίου από το ΠΑΣΟΚ, Σαουλίδη, και δεν τον έβλεπαν. Τι έχει γίνει αυτό το παλικάρι, αλήθεια;)

Και μέσα στον γενικό χαμό, είχαμε… μανιφέστο, ναι μανιφέστο (!), Πολάκη. Ο «πολλά βαρύς και όχι» καλός πελάτης της στήλης ουσιαστικά μας ενημέρωσε ότι έχει αρχηγικές βλέψεις, θέλει να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα για το οποίο συνηγορώ ανεπιφύλακτα. Ιδιοτελώς.

Ονειρεύομαι ας πούμε, μια βραδιά με τον Πολάκη σε προεκλογική εξέδρα πλατείας, να υβρίζει, όπως μόνο αυτός ξέρει, και τον έχουμε «απολαύσει» πολλές φορές κατά το παρελθόν, τον πρόεδρο «στο χιλιοστό» Τσίπρα. Να τον υβρίζει, ασταμάτητα, με όλους τους δυνατούς τρόπους και με όλα τα διαθέσιμα κοσμητικά.

Να με συγχωρέσει η αγαπημένη πρόεδρος Ρένα (Δούρου), αλλά τάσσομαι στο πλευρό του, με όλες μου τις δυνάμεις, διότι με κάποιον τρόπο πρέπει να βγάλει το μεροκάματο και αυτή εδώ η στήλη.

Για το «μανιφέστο» του wanna be αρχηγού, μη με ρωτάτε πολλά πράγματα. Τον τίτλο είδα – έξι πυλώνες προτείνει ο «αρχηγός» Πολάκης για να ξαναγίνει μεγάλος ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα ο αρχηγός Τσίπρας, προτείνει μόνο τρεις (πυλώνες) για το δικό του κόμμα, και παρακαλώ ούτε γι’ αυτό να με ρωτήσετε. Δεν έχω ιδιαίτερη ενημέρωση. Περιμένω αύριο να δω τι θα παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη…

Από όσα δηλώνει εδώ κι εκεί, η κατά τον ΣΥΡΙΖΑ… βουλεύτρια (σκότωσαν και την ελληνική γλώσσα οι κερατάδες) η οποία φιλοδοξεί να γίνει αντιπρόεδρος της Βουλής, σε ένα θα συμφωνήσω μαζί της: ότι είναι «κωμικοτραγικό να ασχολούμαστε με την εκλογή της»! Οντως, έτσι είναι. Κω-μι-κο-τρα-γι-κό.

Διότι αν είχε το γνώθι σαυτόν, το οποίο πάει πολύς καιρός που το έχει απολέσει, δεν θα έπρεπε καν να δεχτεί να προταθεί από τη Δούρου. Οφειλε να αναγνωρίσει αφ’ εαυτής, ότι δεν διαθέτει τις στοιχειώδεις ικανότητες, αλλά και το πολιτικό υπόβαθρο, για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις αυτού του σύνθετου για τη Βουλή και τη λειτουργία της, ρόλου, και να αποσυρθεί. Αλλά εκείνη, δεν καταλαβαίνει Χριστό. Καλά κάνει, από την πλευρά της, δεν λέω. Ξαφνικά έγινε το επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης – ούτε στο όνειρό της, κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων, για όσους τη γνωρίζουν, κι εγώ είμαι ένας από αυτούς, η λαϊκή σοφία, έχει περιγράψει επακριβώς την περίπτωσή της, με τη ρήση «τι του λείπει του χωριάτη; Σκούφος με μαργαριτάρι»…