Μισή αρχοντιά

Η Αθήνα είναι αρχόντισσα. Γιατί, μήπως επειδή η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά; Οχι, επειδή η άλλη μισή αρχοντιά είναι η βρώμα – η κατάσταση που κληροδότησε στη «διαμαντόπετρα στης Γης το δαχτυλίδι» ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας.

Τις τελευταίες ημέρες, γύρω από την εικόνα εγκατάλειψης που κυριαρχεί στην Αθήνα, έχει αρχίσει μια καθόλου εποικοδομητική δημόσια συζήτηση. Τα εκτεταμένα δημοσιεύματα κατά της δημαρχίας Χάρη Δούκα για όψεις αυτής της κατάστασης, που συμπεριλαμβάνει βρωμιά, σκουπίδια, ανεξέλεγκτα γκραφίτι, άτσαλο χειρισμό δημόσιων κτιρίων και δημόσιων μνημείων, διαλυμένα πεζοδρόμια, αδυναμία ελέγχων της κατάληψης δημόσιων χώρων από επιχειρήσεις κ.λπ., έχουν αρχίσει να απαντώνται μέσω ανοίκειων τρόπων, από δημοτικούς συμβούλους, από έναν επίλεκτο διαδικτυακό όχλο, αλλά και από κάποια δοτά δημοσιεύματα σε σχετικώς άγνωστα ΜΜΕ.

Κοινή επωδός όλων αυτών των πρακτικών, η επιθετική απαξίωση της κριτικής, οι ύβρεις από έναν όχλο φανατικών στα σόσιαλ μίντια ή οι συκοφαντίες (πιο διάσημη, τα περίφημα payrolls, από τα οποία δήθεν πληρώνονται όσοι γράφουν) κατά των δημοσιογράφων, οι οποίοι δήθεν εξυπηρετούν φοβερά και τρομερά συμφέροντα τα οποία επιτίθενται κατά του τέλειου δημάρχου Αθηναίων.

Τελευταίο αυτών των επεισοδίων, η επίθεση που κάνει μια παγκοσμίως άγνωστη αντιδήμαρχος Καθαριότητας, ονόματι Δούρου (συνωνυμία με τη γνωστότερη Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ). Η κυρία αυτή επιτίθεται με αλαζονεία, αλλά και άγνοια κινδύνου, κατά του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στην Οξφόρδη Στάθη Καλύβα, ο οποίος σε μια ήπια παρέμβασή του, πριν επισημάνει τις ευθύνες του δήμου για το πρόβλημα της πρωτεύουσας, εξηγεί γιατί είναι πιο δύσκολη η καθαριότητα σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται λόγω του αυξημένου τουρισμού. Ο Καλύβας, προφανώς, καταλογίζει ευθύνες – κι είναι εύλογο, επειδή όταν εξελέγη ο Δούκας δεν μας είχε πει ότι δεν θα κάνει τη δουλειά αν οι τουρίστες θα ήταν περισσότεροι απ’ όσους περίμενε ή επειδή θα ήταν περισσότεροι αυτοί που μπορούν να χωρέσουν στα πεζοδρόμια.

Αλλά η κυρία Δούρου είναι, ως φαίνεται, η Κυρία-Δε-Με-Μέλει. Αδιαφορώντας για την πραγματικότητα, κρύβεται πίσω από τις δυσκολίες του αντικειμένου της ευθύνης της και απαξιώνει τον Καλύβα (τον οποίο προφανώς αγνοεί, γι’ αυτό και τον αποκαλεί Κάλυβα, χωρίς να ξέρει σε ποιον μιλάει), πιστεύοντας ότι είναι αυτός ο κακός άνθρωπος «που είχε πει πως “τα Τέμπη είναι σαχλαμάρες και σχέδιο ανωμαλίας”» κι ότι είναι άνθρωπος της «αγαπημένης μας κυβέρνησης που εξαφανίζει βαγόνια». Φοβερή αντιδήμαρχος, γεμάτη οξυδέρκεια παντεπόπτρια (επίτηδες γράφω δύσκολες λέξεις για να ψάχνει λεξικά). Να την κρατήσουν στη θέση της· μπορεί να μη μαζεύει τα σκουπίδια, αλλά συνεχίζει να πιστεύει ότι κάποια βαγόνια στα Τέμπη εξαφανίστηκαν – κάτι που πια δεν το λέει ούτε ο πασόκος βουλευτής Μανώλης Χριστοδουλάκης, ούτε ο Βελόπουλος, ούτε καν οι φανατικοί ψεκασμένοι.

Κατά τα άλλα, κι ενώ το πρόβλημα της πόλης μεγεθύνεται, οι κόλακες του δημάρχου πιστεύουν ότι για όλα ευθύνεται η δημοσιογραφία. Οι αθηναιογράφοι είναι εστέτ, οι πολιτικές κριτικές προέρχονται από ακροκεντρώους και ο γάιδαρος πετάει.

Εν πάση περιπτώσει, ας λένε ό,τι θέλουν. Προσωπικά, θα λέω τη γνώμη μου, αδιαφορώντας αν ενοχλείται οποιοσδήποτε. Θυμίζω πάντως ότι ο σημερινός δήμαρχος στόλιζε τον προκάτοχό του, τον Κώστα Μπακογιάννη, για το μακρύ διάστημα που κράτησαν τα έργα της Πανεπιστημίου. Αν κάνει μια προβολή στο μέλλον, θα δει για ποιο λόγο θα μνημονεύουν οι Αθηναίοι τον Χάρη Δούκα.

Κι όχι, η βρώμα δεν είναι μισή αρχοντιά.

Μια που συζητάμε για σκουπίδια, έχω μια μικρή πρόταση. Αντί η Αθήνα να είναι τίγκα με ξέχειλους βρωμερούς κάδους και με εξίσου βρωμερούς υπόγειους κάδους, θα μπορούσε ο δήμος να συνεννοηθεί με τα καταστήματα – ιδίως με τα καταστήματα εστίασης που παράγουν πολλά και ρυπαρά απορρίμματα –, ζητώντας τους να βγάζουν τα σκουπίδια συγκεκριμένες ώρες, σε συντονισμό με τις υπηρεσίες καθαριότητας. Κι αντί να χάνουν τον χρόνο τους οι υπεύθυνοι, προσπαθώντας να βρίσκονται όπου υπάρχει αφορμή δημοσιότητας, θα τους έλεγα να πάνε σε άλλες μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, που επίσης έχουν τουρίστες και σκουπίδια, να δουν πώς αντιμετωπίζουν τα προβλήματα εκεί. Κάποιες από τις λύσεις που έχουν βρει άλλοι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν κι εδώ.

Αρκεί οι δήμοι (όχι μόνο ο Δήμος Αθηναίων, σε όλη την Αττική και σε όλη την Ελλάδα τις ίδιες μεθόδους εφαρμόζουν) να είναι λίγο πιο υπεύθυνοι και λίγο πιο επινοητικοί. Οι δημοτικές Αρχές χρειάζεται να σκέπτονται. Δεν εκλέγονται μόνο, ως διαχειριστές μιας τοπικής εξουσίας. Ο ρόλος τους δεν είναι η διαχείριση, είναι ο σεβασμός της ζωής των δημοτών, των επαγγελματιών και των επισκεπτών των πόλεών τους. Απλώς, στην Ελλάδα έχουμε μάθει στην καθημερινή ασχήμια κι έχουμε ξεχάσει να είμαστε απαιτητικοί από τους αυτοδιοικητικούς μας