Μετρήσεις

Τέσσερις δημοσκοπήσεις μέσα σε ελάχιστα 24ωρα καταγράφουν μια σχεδόν ταυτόσημη εικόνα (GPO, Pulse, Opinion, Marc). Ακολούθησαν τα συνήθη τζαρτζαρίσματα από εκείνους που νομίζουν ότι αδικούνται από την εικόνα.

Κανένα πρόβλημα. Συνηθισμένα πράγματα.

Οι δημοσκοπήσεις όμως δεν λένε ψέματα. Αρκεί να ξέρεις να τις διαβάζεις και να καταλαβαίνεις τι διάβασες.

Σε γενικές γραμμές, φαίνεται ότι το μοντέλο «ένα κόμμα και κάτι ψιλά» που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2023 μάλλον εξακολουθεί να ισχύει.

Η ΝΔ κινείται στο 30%, ο Τσίπρας λαχάνιασε κάπου στο 15%-16% και το ΠΑΣΟΚ απέτυχε να ψηλώσει. Ολοι οι άλλοι είναι κάτω από το 10%.

Κατακερματισμός. Οι μετρήσεις προβλέπουν μια Βουλή με οκτώ ή εννέα κόμματα. Ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι δεν θα μείνουν λιγότερα, ούτε ότι θα μετρηθούν περισσότερα.

Τα περισσότερα άλλωστε κινούνται ήδη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Κάτι που δεν είναι συμπτωματικό, ούτε τυχαίο.

Πολλά δεν έχουν κάτι να πουν και γι’ αυτό δεν λένε τίποτα. Ενώ κι όσα πάνε κάτι να πουν είναι αμφίβολο αν ακούγονται.

Ετσι όμως δεν αλλάζει το σκηνικό. Και για να μεταβληθούν τα πολιτικά δεδομένα χρειάζεται κάτι να συμβεί.

Εως τώρα συμβαίνουν πολλά που διάφοροι τύποι χαρακτηρίζουν «τερατώδη» ή «αδιανόητα» ή «εξοργιστικά». Αλλά μάλλον δεν κρίνονται έτσι κι από τους υπόλοιπους.

Διότι να μη θέλεις τον Μητσοτάκη είναι μια ευγενής φιλοδοξία στη ζωή. Μόνο που πρέπει να μην τον θέλουν και άλλοι και κυρίως θα πρέπει να συμφωνήσουν οι πολλοί ποιον άλλον θέλουν στη θέση του.

Ευλόγως λοιπόν οι δημοσκοπήσεις δεν μεταβάλλονται και οι συσχετισμοί μένουν περίπου ίδιοι. Φυσικά η κυβέρνηση δεν έχει τη δυναμική, ούτε τη φρεσκάδα του 2019. Εχουν περάσει τόσα χρόνια και κάμποσες εκλογές.

Μην πάτε μακριά όμως. Η συζήτηση για την αναθεώρηση κατέδειξε με τον καλύτερο τρόπο την ανεπάρκεια του πολιτικού συνόλου.

Και κυρίως την αδυναμία ενός αξιοπρεπούς και συγκροτημένου διαλόγου σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα της δημοκρατίας μας.

Είναι βέβαιο πως αν ζούσε η αείμνηστη Ελένη Βλάχου θα ανέσυρε σε σύγχρονη εκδοχή το γνωστό δίστιχο που της αποδίδεται:

«Αν είσαι μάνα και πονείς, πες μου ποιος είναι ο Δουδωνής!».

Μόνο που με τα καλαμπούρια δεν γίνεται «ανατροπή», ούτε «πολιτική αλλαγή». Κυρίως δεν γίνεται τίποτα χωρίς ένα στοιχειώδες σχέδιο και κάποια ρεαλιστική αντίληψη της πραγματικότητας.

Αυτό περίπου καταγράφουν και όλες οι δημοσκοπήσεις.

Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση της κβαντικής ιατρικής και των σαμάνων που αναμφισβήτητα θα βάλουν το χέρι τους.

Keywords