Μετασχηματισμός

Πρώτα, πήραν τη Σαξονία-Ανχαλτ. Μετά, πήραν το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Παρότι δεν μπορούν να κυβερνήσουν σε κανένα από τα δύο κρατίδια, οι ακροδεξιοί βροντοφωνάζουν ότι έρχονται και για να καταλάβουν τη θέση του CDU – για να γίνουν εκείνοι το «συντηρητικό» κόμμα με τη μεγάλη λαϊκή βάση σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Εκτός από τους εξτρεμιστές δεξιούς, όμως, ήρθε κι η Αριστερά, στο Βερολίνο (η οποία επίσης θα χρειαστεί συμμάχους, προκειμένου να φτιάξει έναν κυβερνητικό συνασπισμό).

Η «καταστροφή» των Χριστιανοδημοκρατών του Μερτς είναι η πρώτη ανάγνωση των προχθεσινών αποτελεσμάτων των τοπικών εκλογών. Η δεύτερη είναι ακόμη πιο ανησυχητική: το πολιτικό Κέντρο στη Γερμανία υποχωρεί. Ο ένας του πυλώνας, το SPD, πέφτει εδώ και καιρό. Τώρα, ο άλλος, το CDU, μετρά ζημιές από το χειρότερο ποσοστό του στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.

Η οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης απόλαυσε πολλά χρόνια πολιτικής σταθερότητας, με ισχυρά κόμματα της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς. Σήμερα, όσοι την κοιτούν απέξω βλέπουν το πολιτικό της σύστημα να μετασχηματίζεται, χωρίς ωστόσο να αναδιαρθρώνεται. Συμπεραίνουν, με άλλα λόγια, πως μια αλλαγή υποδείγματος έχει αρχίσει: οι ψηφοφόροι εγκαταλείπουν τις συστημικές πολιτικές δυνάμεις, αναζητώντας εναλλακτικές, που υπόσχονται θεμελιώδεις αλλαγές. Δεν εμπιστεύονται τους κεντρώους, για να τους λύσουν τα προβλήματα.

Χωρίς Φίλτρο 

Νέοι

Ακόμη κι οι αναλυτές που επιμένουν ότι δεν τίθεται θέμα ακυβερνησίας – αφού τα εκλογικά σώματα των τριών κρατιδίων που έχουν αλλάξει το αφήγημα κι έχουν δημιουργήσει το μομέντουμ αποτελούν κάτι λιγότερο από το 10% των Γερμανών – παραδέχονται πως παρατηρούν σημάδια μερικής αναδιάταξης στην πολιτική σκηνή της χώρας. Διακρίνουν ότι αυξάνονται οι απογοητευμένοι από τα παραδοσιακά κόμματα και διαπιστώνουν πως οι νέοι είναι εκείνοι που έχουν απομακρυνθεί περισσότερο από αυτά.

Το AfD κέρδισε από το κλίμα του πολιτισμικού άγχους το οποίο δημιούργησε στη νεολαία (κι όχι μόνο), από τον αντισυστημισμό που λάνσαρε κι από την εκμετάλλευση της πικρίας που νιώθουν από την επανένωση κι έπειτα οι Ανατολικογερμανοί, οι οποίοι αισθάνονται πολίτες β’ κατηγορίας. Η Linke γράφει καλά νούμερα στους εκλογείς νεότερων ηλικιών στα αστικά κέντρα. Δεν εμφανίζεται πια τόσο ριζοσπαστική όσο στο παρελθόν. Χρησιμοποιεί τις πλατφόρμες των σόσιαλ μίντια που οι τελευταίοι παρακολουθούν για να τους προσεγγίσει (το ίδιο κι οι ακροδεξιοί). Μιλάει για το υψηλό κόστος ζωής, όπως και το κόμμα της Βάιντελ. Επομένως, ίσως έρχεται και μια γενιά ψηφοφόρων η οποία δεν αναγνωρίζει στους κεντρώους πολιτικούς τη δυνατότητα να συναισθάνονται τις αγωνίες της. Αντίθετα, ψάχνει την πολιτική ενσυναίσθηση στα άκρα.

Keywords