Μεταμφιέσεις

Και, ξαφνικά, ο Μητσοτάκης περίπου έγινε… Παπαφλέσσας. Μόνο η φουστανέλα και το καριοφίλι του λείπουν – ε, και να πάρει τα βουνά χωρίς ποδήλατο. Ομως, στην ζωή, όλα εξηγούνται.

Πέρασαν επτά χρόνια πρωτοφανών, διαρκών, αναίτιων, συστηματικών υποχωρήσεων τόσο επί του πεδίου όσο και θεσμικών έναντι της Τουρκίας. Χρόνια ακατανόητης εμμονής σε ένα μοιραίο διάλογο, με κορωνίδα την καταστροφική επίσκεψή του στην Τουρκία την επομένη που η χώρα δήλωνε για πρώτη φορά με τέτοια επισημότητα και αρτιότητα ότι θεωρεί εαυτήν κυρίαρχη στο μισό Αιγαίο. Εκεί, ουσιαστικά σφράγισε με την παρουσία του αυτό που θα γίνει νόμος. Χρόνια που επέφεραν σειρά πραγματικών αρνητικών τετελεσμένων, ενώ κατέληξαν με την Αγκυρα να επιστρέφει σε καθολική επιθετικότητα, αφού πρώτα ο Ερντογάν τύλιξε τον Μητσοτάκη σε μια – και όχι μόνον – κόλλα χαρτί.

Ακόμα πιο τραγικό όμως για έναν Πρωθυπουργό – και ιδίως για τη χώρα – είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν έγινε όψιμα «Παπαφλέσσας» με το ζόρι καν γι’ αυτά, τα οποία, πιθανότατα ανέτως θα κατάπινε. Εγινε αποκλειστικά λόγω Σαμαρά: επειδή βλέπει ότι ο… «διαγραφείς», γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, πρώην πρωθυπουργός, τώρα κουνάει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του. Τώρα το έγκλημα δεν κρύβεται με τίποτα, όπως και οι ευθύνες του. Αλλωστε, ο έμπειρος Ερντογάν το ξέρει καλά. Γι’ αυτό και τον πετάει στα αζήτητα: ό,τι ήταν να πάρει – και πήρε πολλά – το πήρε. Μητσοτάκης, πλέον, δεν υφίσταται.

Ομως, όσο κι αν τα έχει – που προδήλως τα έχει πια – χαμένα, όλα αυτά τα ξέρει και ο ίδιος. Ετσι, η… μεταμφίεσή του σε… «Παπαφλέσσα» είναι η τελευταία, απέλπιδα και απεγνωσμένη απάντησή του σε μία τραγικά επικίνδυνη πραγματικότητα, που είναι προσωπικό του εμμονικό έργο και αφήνει σύντομα σε άλλους να τη διαχειριστούν.

Επιχειρώντας ήδη κωλοτούμπα πιο μεγάλη και από του Τσίπρα, ο Πρωθυπουργός από τώρα μέχρι τις εκλογές θα προσπαθεί καθημερινά να πείσει ότι ουδέποτε υπήρξε πιο σκληρός προκάτοχός του στην υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας με όποιο κόστος. Θα κάνει το μαύρο, άσπρο. Και εδώ ακριβώς είναι που, συγγνώμη για την ύβρη, μοιάζει ειδικά στον Παπαφλέσσα – πλην απ’ την ανάποδη.

Επειδή το ίδιο μα για τους… ακριβώς αντίθετους λόγους, δηλαδή για να οδηγήσει στη σύγκρουση με την Υψηλή Πύλη έκανε εκείνος ο μέγας θρύλος της Επανάστασης: έλεγε ασύστολα ψέματα.

Προκειμένου να πείσει τους διστακτικούς προεστούς να μπουν στον Αγώνα, τους γέμιζε φούμαρα: για τη στήριξη που ερχόταν από το εξωτερικό και ήταν ήδη στον δρόμο, για τα σχέδια μεγάλων δυνάμεων να είναι δίπλα στην Ελλάδα, για μυστικές χρηματοδοτήσεις, στρατούς, ανακατατάξεις και ό,τι άλλο ήθελαν να ακούσουν. Για έναν και μόνο λόγο: να τους βάλει να πολεμήσουν. Τέτοια ψέματα έλεγε – και έδωσε την ζωή του πολύ νέος πάνω στα βουνά γι’ αυτά. Δεν έκανε το μαύρο, άσπρο για να κρύψει το πώς μια ελληνική κυβέρνηση σκύβει το κεφάλι όταν περνά ο σουλτάνος, ουσιαστικά και συμβολικά. Ή, χειρότερα, για πώς δεν θα χάσει την καρέκλα, όποιο και αν είναι το κόστος για τη χώρα.