Λουλούδες καναπέ

«Λερώνει!» φώναζαν οι μεταφορείς, όταν κουβαλούσαν, μέσα από κόσμο, ένα φρεσκοβαμμένο έπιπλο. Προειδοποιούσαν μην το αγγίξει κατά λάθος κανείς, γιατί θα αναγκαζόταν έπειτα να τρίβει τον λεκέ με νέφτη μπας και τον διώξει από τα ρούχα του.

Ετσι λειτούργησε ο Τζέφρι Επστιν, ο διαφθορέας και βιαστής ανήλικων κοριτσιών, που τα έβρισκε στις φτωχογειτονιές και τα εξέδιδε στην «καλή κοινωνία». Λέκιασε ουκ ολίγους ξακουστούς. Που απεδείχθησαν εκτός από ανάλγητοι και απρόσεκτοι. Τον πρίγκιπα Ανδρέα, αδελφό του βασιλιά Κάρολου, συνονόματο εγγονό του δικού μας Ανδρέα, του ανδραγαθήσαντα ή εγκληματίσαντα στη Μικρά Ασία, ο οποίος θα είχε το τέλος των Εξι εάν δεν ήταν γαλαζοαίματος. Ο Ανδρέας ο νεότερος, ίσως και ανοητότερος, πλήρωσε τις πομπές του χάνοντας τους τίτλους του. Παίρνοντας πόδι από το Μπάκιγχαμ. Ενώ ο Μπιλ Κλίντον έπεσε σχετικά στα μαλακά λόγω ηλικίας. Αν πεις για τον Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι στιγμής φαίνεται να φυλούσε τα νώτα του.

Με τη δημοσίευση του αρχείου Επστιν, εκατομμύρια σελίδες, ο κύκλος με τα πελατάκια ανοίγει. Απορείς. Δεν υπήρχε – αναρωτιέσαι – άλλος μαστροπός στο διεθνές τζετ σετ και έτρεχαν όλοι σε εκείνον; Εκτός και αν το εμπόριο σάρκας ήταν βιτρίνα άλλων, ακόμα μελανότερων, δραστηριοτήτων και συναλλαγών. Στα ονόματα του αρχείου, να ‘σου κι ο Νόαμ Τσόμσκι! Μάλιστα. Ο κορυφαίος γλωσσολόγος. Ο περίβλεπτος στοχαστής. Ο Πάπας του ριζοσπαστισμού. Εκείνος που αυτοπροσδιοριζόταν ως ελευθεριακός σοσιαλιστής και αναρχοσυνδικαλιστής. Να χαριεντίζεται με τον νταβατζή. Να του γράφει γλοιωδώς ότι «φαντασιώνεται το νησάκι της Καραϊβικής». Να τον συμβουλεύει πώς να διαχειριστεί την αρνητική δημοσιότητα, χαρακτηρίζοντας τις εναντίον του κατηγορίες υστερικές. Και να πειράζεται – άχου τον! – χαριτωμένα, όταν ο Επστιν τον παρομοιάζει με τον Πλούτο, τον σκύλο του Ντίσνεϊ. «Οντως μου μοιάζει!» να παραδέχεται. Να ζητάει, τέλος, να τον φέρει σε επαφή με τον Στιβ Μπάνον, πρώην πρωτοπαλίκαρο του Τραμπ.

Ρεζιλίκια. Να ντρέπεσαι για λογαριασμό του. Πρώτη φορά είναι, θα μου πείτε, που βλέπουμε διανοούμενους και καλλιτέχνες να παθαίνουν ακράτεια σιέλων μπροστά σε μεγιστάνες; «Σύγχρονους Αριστοφάνηδες» που επί σκηνής δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, ξεσκίζουν όποιον αδικεί τον λαό, και σε επαύλεις και θαλαμηγούς μεταμορφώνονται σε θλιβερούς τζουτζέδες; Σε λουλούδες του καναπέ; «Μίλα μας, Νόαμ, εναντίον της παγκοσμιοποίησης! …Μπα, σε καλό σου, ροδάνι πάει η γλώσσα σου! …Πες μας και για τους Ελληνες, να περάσει η ώρα!»

Είχε τοποθετηθεί σχετικά με εμάς ο Τσόμσκι κατά την περίοδο των μνημονίων. Είχε ενημερώσει ότι το 40% του πληθυσμού μας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας –  αν είχε ως μέτρο τη χλιδή του περιβάλλοντος Επστιν, θα έπρεπε να το ανεβάσει στο 99%. Μας είχε προτρέψει να μην εφαρμόζουμε τις πολιτικές των Βρυξελλών διότι η Ελλάδα καταστρέφεται. Κι άλλα ηχηρά παρόμοια, που τα εγχώρια φερέφωνα τα αναπαρήγαν. Και τα έτριβαν στα μούτρα όποιου αγωνιζόταν να κρατήσει την ψυχραιμία του και να ιχνηλατήσει μια έξοδο από την κρίση. «Ποια κανονικότητα, ρε προσκυνημένε; Ο μέγας Τσόμσκι το λέει ξάστερα: φωτιά και τσεκούρι!»

Επειδή ο Τσόμσκι απεδείχθη φαύλος, σημαίνει αναγκαστικά ότι έκανε και λάθος; Αλλο η ηθική συγκρότηση του ανθρώπου, άλλο ο στοχασμός του. Συμφωνώ. Μόνο που όποιος κρίνει τα αλλότρια από απόσταση ασφαλείας, όποιος φαντασιώνεται εξόν από ειδυλλιακά θέρετρα και επαναστάσεις σε μακρινές χώρες – «σε ξένο κώλο, εκατό ξυλιές» έλεγε η μάνα μου –, είναι τρισχειρότερος από εκείνον που κόβει καπίστρι και πέφτει στη φωτιά, «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Για να το κάνω ακόμα πιο λιανά: Ο Βελουχιώτης όταν αγνόησε τη συμφωνία της Βάρκιζας και ξαναβγήκε αντάρτης, όπως και να τον κρίνουμε, το πλήρωσε με τη ζωή του. Ο Βαρουφάκης όταν και εξαιτίας του έκλεισαν οι τράπεζες, κοίταζε αφ’ υψηλού όσους ξεροστάλιαζαν στα ΑΤΜ. «Δεν θα έπρεπε να σταθείτε κι εσείς από αλληλεγγύη;» τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος. Τότε ο Γιάνης, μαθητής του Τσόμσκι, έβαλε τα γέλια. Και ο ήλιος έφριξε.