Κόμικ

Ο Green Lantern είναι τίτλος που φέρουν πολλοί υπερήρωες της DC Comics, του ίδιου εκδοτικού σύμπαντος με τον Superman και τον Batman. Ας πούμε ότι πρόκειται για διαγαλαξιακούς αστυνομικούς. Κάθε Green Lantern διαθέτει ένα πράσινο δαχτυλίδι δύναμης, το οποίο αντλεί ενέργεια από τη δύναμη της θέλησης. Το δαχτυλίδι μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε φανταστεί ο κάτοχός του: όπλα, ασπίδες, γιγαντιαίες γροθιές, οχήματα, κατασκευές. Του επιτρέπει επίσης να πετάει και να επιβιώνει στο Διάστημα.

Το όριο είναι κυρίως η φαντασία και η δύναμη της θέλησης αυτού που το φορά. Για να φορτίσει το δαχτυλίδι, ο ήρωας, πρέπει να απαγγείλει ένα ξόρκι. «Στην πιο φωτεινή μέρα, στην πιο σκοτεινή νύχτα, κανένα κακό δεν θα ξεφύγει από το βλέμμα μου. Οσοι λατρεύουν τη δύναμη του κακού, ας φοβούνται τη δύναμή μου, το φως του Green Lantern».

Τώρα όπου βλέπετε πράσινο, εσείς να βάζετε πορτοκαλί. Γιατί μιλάμε για τον Τραμπ. Ο επίσημος λογαριασμός του Λευκού Οίκου ανέβασε βίντεο στο οποίο ο πρόεδρος εμφανίζεται με το δαχτυλίδι του να ανακόπτει τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τις ΗΠΑ και να ισχυροποιεί τη βιομηχανία της χώρας του. Γενικά τις τελευταίες μέρες ο λογαριασμός του Λευκού Οίκου βρίσκεται σε μία κατάσταση παραληρηματικού οργασμού. Εφτιαξε παιχνίδια στον επίσημο ιστότοπο με τα οποία μπορείς να γίνεις ο Τραμπ που κυνηγάει μετανάστες. Δημιουργεί γραφιστικές απεικονίσεις με τον Καναδά και τη Γροιλανδία υπό την αμερικανική σημαία.

Είναι τόσο παλαβά αυτά που δημοσιεύει ώστε εύκολα τα προσπερνάς ως γελοιότητες. Και ίσως εκεί κάνεις λάθος. Υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τη γελοιότητα της εικόνας. Για πρώτη φορά η τεχνολογία επιτρέπει στην πολιτική εξουσία να κατασκευάζει τη μυθολογία της με το πάτημα ενός κουμπιού.

Ο ηγέτης δεν χρειάζεται πια να μοιάζει με υπερήρωα. Μπορεί απλώς να γίνει υπερήρωας. Μας φαίνεται παλαβό, αλλά μπορεί να μας προκύψει ιδιοφυές. Η πολιτική θέση δεν διατυπώνεται πλέον ως επιχείρημα. Μετατρέπεται σε μυθολογία: υπάρχει ο ήρωας, υπάρχει το κακό και η υπερδύναμη που θα το εξαφανίσει. Ακούω συχνά ότι ζούμε μέσα σε φάρσα, σε κωμωδία ή σε ένα σύγχρονο δράμα. Εχει σκεφτεί κανείς ότι ενδέχεται να ζούμε μέσα σε κόμικ;

Το Σάββατο ο Αντώνης Ρέμος θα δώσει μεγάλη, δωρεάν, συναυλία στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη, γιορτάζοντας τα τριάντα χρόνια παρουσίας του στην πρώτη γραμμή των σουξέ. Και από εκείνα τα βράδια στο «Ακρόαμα» έχουν περάσει περισσότερα χρόνια, αλλά δεν μου φταίτε σε κάτι για να μοιραστώ σαλονικιώτικες αναμνήσεις με μελαγχολία της ώριμης μέσης ηλικίας. Προέκυψε θέμα με την τοποθέτηση της σκηνής μπροστά στον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Θα ήταν, λέει, προσβολή προς το μνημείο και τον στρατηλάτη. Και έτσι η κατεύθυνση της σκηνής άλλαξε. Βέβαια έτσι το κοινό θα γυρίζει την πλάτη του στο άγαλμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά ελπίζω ότι μέχρι να το καταλάβουν θα έχει τελειώσει η συναυλία. Πού έχουμε μπλέξει; Τι μας έχει συμβεί; Μαζωνάκη ήθελε εκεί. Να ξεκινήσει η συναυλία και να φύγει καβάλα στον Βουκεφάλα μέσα στον Θερμαϊκό.

H Eυρώπη έχει δύο κεντρικές επιλογές μπροστά στην άνοδο της Ακροδεξιάς με ναζιστικές ανταύγειες στην κόμη της. Η πρώτη είναι η ενστικτώδης: να αναλάβει θεσμικές πρωτοβουλίες που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα σχήματα να απλώσουν χέρι στην εξουσία. Αυτό είναι κομματάκι δύσκολο. Οταν το 61% των εργατών στο γερμανικό κρατίδιο ψηφίζει υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, δεν είναι εύκολο να βάλεις απέναντί τους οτιδήποτε παραπέμπει σε μηχανισμούς πολιτικής και κοινωνικής καταστολής. Η δεύτερη επιλογή είναι πιο σύνθετη και, αν θέλετε, ισοδυναμεί με ακύρωση πεδίων του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Κοινώς, να ακούσει πιο προσεκτικά αυτό που δηλώνουν οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι και να προσαρμόσει κάποιες πολιτικές της προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό, η Ακροδεξιά θα έχει επιβάλει κομμάτι της ατζέντας της χωρίς καν να ακουμπήσει την εξουσία. Διότι πια η Ακροδεξιά, ο φασισμός αν θέλετε, δεν είναι κάτι που πέφτει από τον ουρανό πάνω στις χώρες. Βγαίνει από μέσα τους σαν αυτοάνοσο.

O κουμπαράς που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός και, όπως μας είπε ο Πιερρακάκης, μπορεί σε 18 χρόνια να μαζέψει ένα μεγάλο ποσό με δικαιούχο το παιδί. Καλό, αλλά, με συγχωρείτε, προσπαθώ να φανταστώ τον εαυτό μου 18 ετών με τόσα λεφτά στον λογαριασμό μου. Δεν θα πήγαινε και πάρα πολύ καλά αυτό…