Κομεντί

14:22 20/10/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Βλέποντας τα επεισόδια στη Γαλλία, υπάρχουν δύο πράγματα στα οποία μπορούμε να συμφωνήσουμε, λίγο ή πολύ, περίπου όλοι. Το ένα είναι ότι δεν είναι ένα συμπαγές σώμα όλοι αυτοί που βγαίνουν στους δρόμους. Υπάρχουν διάφοροι δρώντες, με διαφορετικούς τρόπους και γλώσσες διεκδικήσεων, που αντανακλούν διάφορες κρίσεις και συναντιούνται ως εφαπτόμενοι κύκλοι.

Το δεύτερο είναι ότι υπάρχουν υπαρκτά προβλήματα. Για να το πούμε απλά, δεν βλέπουμε συχνά να εξεγείρονται κοινωνίες με βιοτικό επίπεδο, μικρές ανισότητες και ισχυρό κοινωνικό κράτος. Οι κοινωνίες πάντα διαμαρτύρονται, αλλά οι εντάσεις και η διοχέτευσή τους διαφέρουν, κι αυτό δεν είναι συμπτωματικό.

Η Γαλλία έχει μια ιστορική παράδοση στην πολιτική «διαπραγμάτευση» στον δρόμο, στη διαδήλωση και την «εξέγερση». Εκεί διαπραγματεύεται με την εξουσία, εκεί διαβουλεύεται για μεγάλα ζητήματα, και αυτό δεν είναι εκτροπή από τη δημοκρατία – είναι ένας από τους τρόπους της. Μόνο τα τελευταία 20 χρόνια, το Παρίσι έχει ζήσει τουλάχιστον 4-5 μεγάλες τέτοιες κοινωνικές αντιδράσεις, χωρίς να καταρρεύσει η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία. Εχει πρόβλημα το πολιτικό σύστημά της; Αναμφίβολα. Τις εκμεταλλεύεται η Ακροδεξιά; Απολύτως. Είναι θεμιτό να τίθενται ερωτήματα για την αμφισημία πολιτικών δυνάμεων απέναντι στη βία; Στη δημοκρατία τα ερωτήματα πάντα είναι θεμιτά.

Ομως, σε αντίθεση με τους έλληνες υπουργούς-πανελίστες που παρουσίαζαν το Παρίσι σαν να έχει καταληφθεί από αλλόφρονες ισλαμιστές, η Γαλλία ζει ακόμη, και χιλιάδες παριζιάνοι την Κυριακή, στο απόγειο της εξέγερσης, είχαν πάει στα μπαρ που άνοιξαν για το apéro. Αυτός ο τρόμος διάλυσης που εκπέμπεται σε δημόσιες συζητήσεις είναι ιστορικά αφελής ή λέγεται από πολιτική σκοπιμότητα.

Η χώρα αυτή «διαλύεται» περιοδικά εδώ και δύο αιώνες και παραμένει μία από τις πιο σταθερές κρατικές μηχανές του κόσμου. Εχει φοβερά προβλήματα, αλλά όταν τα σχολιάζουμε οι Ελληνες αυτά, ας έχουμε λίγο μέτρο, εμείς που ζούμε σε ένα κράτος που διαλύεται καθημερινά με την παραμικρή αφορμή.

Οπότε όταν ακούμε κυβερνητικούς να λένε σαν προσευχή στα πάνελ το αμίμητο «να μη γίνει η Αθήνα Παρίσι» μπορούμε και να γελάμε λίγο. Μην ανησυχείτε. Δεν διατρέχουμε τέτοιο κίνδυνο.

Η Γαλλία γίνεται φόβητρο για εσωτερική κατανάλωση, γιατί όταν λέμε «κοιτάξτε τι γίνεται εκεί», συνήθως εννοούμε «μην ζητάτε τίποτα εδώ». Δεν χρειαζόμαστε εισαγόμενο ρεπερτόριο κινδυνολογίας. Εχουμε δικό μας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords