Κανόνες διεθνών σχέσεων

Στη διπλωματία (πρέπει να) λέγονται λίγα και γίνονται πολλά. Οταν λέγονται πολλά, δεν γίνονται ούτε τα λίγα. Κανόνας. Οπως κανόνας είναι ότι στις διεθνείς σχέσεις κάνε ό,τι μπορείς να κάνεις μόνος σου. Αν περιμένεις να κάνουν άλλοι για σένα αυτό που πρέπει να κάνεις εσύ, μόνος σου, το αποτέλεσμα (συνήθως) δεν θα σου αρέσει. Κανόνας τρίτος, και τελευταίος.

Ποτέ μην ξεκινάς μια ιστορία με το «βλέποντας και κάνοντας». Την ξεκινάς αφού έχεις υπολογίσει και την τελευταία πιθανότητα αυτού που αρχίζεις. Και να πάει καλά, και κυρίως αν στραβώσει. Περί του πρώτου, όλα καλά και δεν χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις.

Περί του δευτέρου επίσης δεν απαιτείται η παραμικρή εξήγηση. Αν δεν μπορείς να πιθανολογήσεις τι μπορεί να στραβώσει σε κάτι που επιχειρείς, καλύτερα άσ’ το και κάνε καμιά άλλη δουλειά που δεν απαιτεί τόσο εξειδικευμένη και πολύπλοκη σκέψη. Κι αυτός κανόνας. Που συχνά πολλοί κυβερνώντες αγνοούν. Ή παραβλέπουν. Κι όμως είναι πιο σημαντική, κι από όλα τα σχέδια επί χάρτου, που έχεις καταστρώσει. Γιατί το πάει καλά ένα θέμα εξαρτάται κυρίως, για να μη σου πω πρωτίστως, από το πώς έχεις σχεδιάσει να αποφύγεις τη «στραβή», το λάθος, την εμπλοκή.

Υπό την έννοια των όσων προεκτέθηκαν, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι στην ιστορία του καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, έγιναν όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν και να αλληλεπιδράσουν, ώστε να βρισκόμαστε σήμερα στη δυσάρεστη φάση, να μην ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό το πράγμα, με τον δύστροπο γείτονα.

Είναι αλήθεια ότι Παρασκευή απογευματάκι, και μέχρι κάποιες ώρες το Σάββατο, το σχοινί τεντώθηκε επικίνδυνα, και σε τέτοιον βαθμό, που μπορεί να φτάναμε στο μη περαιτέρω. Μετά έπεσαν στη μέση Γάλλοι, Αμερικανοί, και δεν ξέρω ποιος άλλος, και το πράγμα φάνηκε να εκτονώνεται, όπως πιστοποίησε ο υπουργός Εξωτερικών της γείτονος Χακάν Φιντάν, στο πλαίσιο μιας κοινωνικής εκδήλωσης.

Υπάρχουν ερωτηματικά φυσικά. Πολλά και διάφορα. Κυρίως όμως ένα: αν άλλος δεσμεύτηκε για σένα, εν προκειμένω για την Ελλάδα, πόσο πραγματικά δεσμεύτηκε η χώρα, έναντι της Τουρκίας; Αν η Γαλλία έκανε όλο το παιχνίδι, ξέρουμε πραγματικά, αν αναγνώρισε στην Τουρκία, επικυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Κι αν αναγνώρισε επικυριαρχία, ζητώντας την άδεια της χώρας για υποθαλάσσιες έρευνες ώστε εν συνεχεία να ξεκινήσει η πόντιση του καλωδίου, αυτό πόσο μας αφορά; Ισως να μη μάθουμε και ποτέ…

Κι όμως αυτή η ιστορία, ξεκίνησε τόσο ωραία, πριν από 15 (ολόκληρα) χρόνια, ως ένα project ενός κυρίου Νάσου Κτωρίδη, Κυπρίου την καταγωγή, επικεφαλής του ομίλου Quantum Energy. Ο εν λόγω Κτωρίδης συνέλαβε την ιδέα να συνδεθεί η Κύπρος ηλεκτρικά με το Ισραήλ και την Ελλάδα (μέσω Κρήτης και Αττικής), προκειμένου να αρθεί η ενεργειακή απομόνωση της μεγαλονήσου.

Και ήταν αυτός που για πάνω από μία δεκαετία «έτρεξε» τις αρχικές μελέτες σκοπιμότητας, εξασφάλισε την ένταξη του καλωδίου στα Εργα Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διαπραγματεύτηκε τις πρώτες μεγάλες επιχορηγήσεις, πριν το έργο περάσει τελικά στον έλεγχο του ελληνικού ΑΔΜΗΕ στα τέλη του 2023. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι ο Κτωρίδης έπρεπε να συμβάλει με ένα ποσό της τάξεως του 1 δισ. ευρώ στην κατασκευή του έργου, και δεν μπορούσε να το εξασφαλίσει.

Θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα, οπότε ίσως να πιάναμε στον ύπνο την Τουρκία; Απάντηση: όχι! Πάγια άλλωστε πολιτική της Τουρκίας είναι ότι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν γίνεται τίποτε, ακόμη και έργο υποδομής, αν δεν δώσω άδεια εγώ. Εδωσε τώρα; Θα δείξει.

Περί του Κώστα Αρβανίτη, ευρωβουλευτή (επί του παρόντος) του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε αναφερθεί και κατά το παρελθόν, με διάφορες αιτίες – λ.χ. είναι αυτός που περιέφερε την πρόεδρο Καρυστιανού στους διαδρόμους των Βρυξελλών για το δράμα των Τεμπών, κι αφού της άνοιξε τα μάτια, η πρόεδρος με τη σειρά της άνοιξε τα δικά της φτερά, και ίδρυσε δικό της κόμμα. Ωστε να μην εξαρτάται από τον Αρβανίτη και κανέναν Αρβανίτη. Τέλος πάντων. Ο Αρβανίτης λοιπόν καταλαβαίνοντας ότι πίσω από κάθε δράμα υπάρχει ψωμί, μετά την Καρυστιανού, το έριξε στην ψυχοπονιάρικη «εκπροσώπηση» των μεταναστών.

Χθες λοιπόν που είχαμε νότια της Κρήτης την τραγωδία με τους τόσους νεκρούς – βούτυρο στο ψωμί του Κωστάκη – εξέδωσε… περίφροντις, ανακοίνωση. Αντιγράφω μέρος της:

«Ιδιαίτερα σοβαρά ερωτήματα προκαλεί το σημερινό περιστατικό, καθώς, σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι καιρικές συνθήκες στην περιοχή ήταν καλές. Χρειάζεται πλήρης ενημέρωση για τις συνθήκες υπό τις οποίες έχασαν τη ζωή τους οι δώδεκα άνθρωποι, τον χρόνο εντοπισμού της λέμβου και την ανταπόκριση των αρμόδιων αρχών».

Τι υπονοεί ο Κωστάκης εδώ; Τους σκότωσε κάποιος αυτούς τους 12 φουκαράδες; Και ποιος βρίσκεται πίσω από το ειδεχθές έγκλημα; Αποφεύγει να το εξηγήσει. Γιατί ο Κωστάκης έχει μεν τις απαντήσεις αλλά δεν τις δίνει. Τις κρατάει για τον εαυτό του και εμάς μας αφήνει στα σκοτάδια. Και δεν καταλαβαίνει ότι κάπως έτσι διολισθαίνει στον λαϊκισμό και τη φαιά προπαγάνδα, που είναι το τελευταίο καταφύγιο κάθε συνωμοσιολόγου που σέβεται την ιδιότητά του…

Είδα ωραίο Προκόπη πρόεδρο (Παυλόπουλο) στο Mega News, ο οποίος με τρόπο κατανοητό εξήγησε το πόσο πολύπλοκο είναι αυτό το νομικό ζήτημα με το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

Και έχω να σημειώσω ότι παρά τα (πολλά) χρόνια του στην πολιτική μέχρι και το υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να αναδειχθεί ο πολίτης μιας χώρας, παραμένει ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος. Μιλάει καταληπτά, με γλώσσα η οποία γίνεται κατανοητή ακόμη και από αναλφάβητο, και θέτει σοβαρά ζητήματα, όπως αυτό, ας πούμε, των υποκλοπών. Είπε σε αυτή τη συνέντευξη και τα ακόλουθα:

«Ετσι γινόταν πάντοτε φυσιολογικό να παρακολουθούνται οι πάντες, να παρακολουθούνται πολιτικά πρόσωπα υψηλότατα, να παρακολουθούνται δημοσιογράφοι, να παρακολουθούνται οι υπουργοί, και να μη μαθαίνουν ποτέ γιατί παρακολουθήθηκαν. Γιατί αν παρακολουθούνταν δικαίως, καλώς έγινε! Αλλά εμείς ακούσαμε ότι κακώς έγιναν οι παρακολουθήσεις. (Επομένως) το ερώτημα είναι τιμωρία θα υπάρξει καμία γι’ αυτό;

Θα μάθουμε (επιτέλους) ποιος είναι πίσω από αυτές τις παρακολουθήσεις, ποιος έδινε αυτές τις εντολές και αυτοί οι άνθρωποι παρακολουθούντο, αφού δεν τους βρήκαν τίποτα γιατί δεν τους κάλεσε (κάποιος) να τους πει, ξέρετε σε παρακολουθούσα για αυτό αλλά εγώ δεν βρήκα τίποτα για σένα.

Ποια Δημοκρατία μπορεί να ανεχθεί να παρακολουθείς έναν άνθρωπο, τον οποιοδήποτε πολίτη, αλλά πολύ περισσότερο πρόσωπα που παίζουν ρόλο στην πολιτική και δημοσιογραφική σκηνή, να έχεις υπουργούς και να τους παρακολουθείς και να μην τους ενδιαφέρει και να ακούμε από τους ίδιους να λένε και τι έγινε; Φυσιολογικό είναι αυτό το πράγμα, αυτή νοοτροπία; Για μένα είναι αδιανόητο»…