Κανόνες

Αντιλαμβάνομαι ότι η απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να εγκαταστήσει τη «βουλεύτρια» Ακρίτα στην αντιπροεδρία της Βουλής μάλλον δεν έχει αίσια εξέλιξη.

Μικρό το κακό. Πριν από είκοσι μήνες οι αντιπολιτευόμενοι δεν ψήφισαν τον Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ούτε η δημοκρατία έπαθε τίποτα, ούτε ο Τασούλας.

Αλλά λογικό. Κάθε άνθρωπος είναι δέσμιος των συμπεριφορών που επιλέγει. Είναι δικαίωμά του. Οπως είναι δικαίωμα και των άλλων να τον αντιμετωπίζουν ανάλογα με την επιλογή αυτή.

Ζωντανό παράδειγμα, η Κωνσταντοπούλου.

Εχει επιλέξει να πολιτεύεται με ακραία επιθετικότητα και μπόλικο θράσος.

Ουδείς μπορεί να της το απαγορεύσει. Αλλά και κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει τους άλλους να το αποδέχονται.

Ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι ίσιωμα, ούτε ευκαιρία να βρίζεις τον άλλο δωρεάν.

Είναι ένα πεδίο αντιπαράθεσης συχνά έντονης αλλά με κανόνες, ήθος και ευπρέπεια. Οποιος δεν το σέβεται, κακό του κεφαλιού του.

Κάθε άνθρωπος όμως είναι τελικά δέσμιος των επιλογών του. Του τιμήματος και των επιπτώσεών τους.

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα θεσμικό. Ούτε φύλου ή παράταξης. Η υπόθεση δεν αφορά ιδεολογίες, αντιθέσεις, διαφωνίες, αντιπολιτεύσεις ή κυβερνήσεις.

Είναι απλώς ζήτημα καθημερινού πολιτισμού.

Μοιάζει άλλωστε αστείο να μιλάει ο Παππάς «13-0» για «θεσμική διολίσθηση» και η «Αυγή» για «απρέπεια». Ακόμη χειρότερα να επικαλείται ο Μάντζος «θεσμικό ζήτημα» ή «αρχές» (27/8).

Από πότε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ έχει κοινές αρχές χωρίς αρχές; Αν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβαζε τον Πολάκη ή τον «13-0» θα τους ψήφιζε;

Κανένα θεσμικό ζήτημα συνεπώς δεν υπάρχει και καμία αρχή δεν παραβιάζεται.

Οπως δεν είχε τεθεί ποτέ θέμα για τη Γεροβασίλη ή άλλους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και γενικότερα της αντιπολίτευσης – εκτός της Χρυσής Αυγής.

Διότι τα πρόσωπα αξιολογούνται. Στη δημοκρατία δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσουν όλοι σε όλους, ούτε να τους ψηφίζουν όλοι, ούτε να συμφωνούν οι πάντες μαζί τους.

Εχουν όλοι όμως τη στοιχειώδη υποχρέωση εφόσον πολιτεύονται και εκλέγονται στη Βουλή να σέβονται ένα πλαίσιο δημοκρατίας. Ακόμη και στην πιο σκληρή αντιπαράθεση.

Αυτήν την αρχή θα έπρεπε ίσως να συμμερίζεται κι ο Μάντζος.

Δεν μιλάμε μάλιστα για πολλά πράγματα. Απλή αστική και κοινοβουλευτική ευπρέπεια. Την οποία φαίνεται να αποδέχεται ακόμη κι ένα εξίσου αντιπολιτευόμενο κόμμα όπως το ΚΚΕ.

Τα υπόλοιπα είναι άνευ σημασίας.

Μακάρι η υπόθεση Ακρίτα να λειτουργήσει ως ευκαιρία επιστροφής όλων σε ένα πεδίο κόσμιας κι αξιοπρεπούς αντιπαράθεσης.

Μεταξύ μας; Δεν το πιστεύω. Διότι δεν το πιστεύουν.

Αλλά δικό τους θέμα.

Keywords