Κάλπικες προεκλογικές πολεμικές ιαχές

«Σε ενδεχόμενη παρεμπόδιση της πόντισης καλωδίου από την Τουρκία θα υπάρξει επιχειρησιακή παρέμβαση»: αυτή είναι η δήλωση ενός άλλου… αγνώστου μέχρι σήμερα Γεραπετρίτη, που ουδέποτε έως τώρα ουδείς είχε δει ή είχε ακούσει. Και που εγείρει το ερώτημα αν μία τέτοια στροφή 180 μοιρών θα κάνει την Τουρκία να… τρίβει τα χέρια της, καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι όταν προκαλέσει και πάλι, η Ελλάδα θα πράξει, τελικά το ίδιο όπως πάντοτε: άτακτα πίσω.

Πριν πάει, όμως, κανείς στην ουσία, κάτι πολύ εντυπωσιακό αφορά το ύφος: στο ότι ο επί μακρότατο διάστημα υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος και από την προηγούμενη θέση του ήταν κύριος διαμορφωτής της πολιτικής έναντι της Τουρκίας, κατάφερε το πει χωρίς να γελάει, όπως όσοι έκπληκτοι άκουσαν αυτά τα λόγια από το στόμα του: λόγια πρωτοφανή για τον ίδιο, ο οποίος όχι απλώς ουδέποτε έχει πει αντίστοιχα στο παρελθόν, αλλά και που το σύνολο της θητείας του είναι απαράγραπτα σφραγισμένο από την επιμονή μιας πολιτικής στον απόλυτο αντίποδα όσων λέει αυτή η φράση.

Βεβαίως, πλησιάζουν εκλογές. Και το ενδεχόμενο η πολιτική έναντι της Τουρκίας να αποδειχθεί φονική για την κυβέρνηση αυξάνεται καθημερινά, ιδίως έπειτα από την απόφαση Σαμαρά να ιδρύσει κόμμα με κύριο στόχο να καταφέρει να ακυρώσει αυτή την πορεία. Απόφαση που βρίσκει διαρκώς όλο και πιο ευρύ ακροατήριο και έχει πλέον αναδειχθεί στο κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης σε επίπεδα επιβίωσης.

Ομως, δυο – τρεις κάλπικες προεκλογικές ατάκες που κινούνται στον απόλυτο αντίποδα της πάγιας κυβερνητικής πολιτικής για την Τουρκία, δεν πρόκειται να πείσουν. Κανέναν. Το ιστορικό είναι ήδη πολύ βαρύ για τέτοιες φράσεις.

Μα τα εντυπωσιακά δεν σταματούν εδώ – το αντίθετο μάλιστα. Ο υπουργός Εξωτερικών μιας κυβέρνησης που πάντοτε κάνει πίσω, μιλά τώρα για «επιχειρησιακή απάντηση». Και για να το κάνει, με δεδομένα όλα τα παραπάνω και προφανή στόχο την κάλπη, είναι ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία επικίνδυνα ανεύθυνη ακροβασία. Γι’ αυτό και θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο αν μπορούσε να πείσει ότι διαθέτει στοιχειώδη έστω αντίληψη σε τι αναφέρεται. Ή, καλύτερα, στο τι φαντάζεται.

Ας έφερνε, λοιπόν, ένα έστω παράδειγμα από το πώς έπραξε η κυβέρνηση κάτι αντίστοιχο επί του θέματος στο παρελθόν – θα έκανε αμέσως κατανοητό το περιεχόμενο της μυστηριώδους «επιχειρησιακής αντίδρασής» του. Ομως, εδώ, υπάρχει πρόβλημα. Πώς να το κάνει; Πού να το βρει; Σε ένα σύνολο ατελείωτων άτακτων υποχωρήσεων και αναδιπλώσεων επί του πεδίου έναντι της Τουρκίας ακόμα και στις πιο εξωφρενικές προκλήσεις; Γιατί αυτό περιέχει το ιστορικό της, μαζί ασφαλώς με διπλωματικές ήττες, όπως με τη Λιβύη – γεγονότα αναντίρρητα, τα οποία ομολογούν πλέον δημοσίως ακόμα και βουλευτές της πλειοψηφίας.

Αυτά δεν είναι αστεία. Δεν είναι ανεμοδούρες, ούτε πολιτικά ρουσφέτια για τις εκλογές. Δεν παίζουν με αυτά, ιδίως όταν είναι απολύτως σαφές ότι πρόκειται για λόγια του αέρα. Και επειδή θα έρθει κάποτε η στιγμή να απαιτηθεί να γίνουν πράξη, έστω και αν αυτή, αλλά για λόγους πέραν της Ελλάδας, εκτιμάται ότι μάλλον δεν θα είναι τώρα. Ομως, τότε, ούτε θα γίνουν φυσικά, ούτε και ο ίδιος θα τα θυμάται καν. Σε αντίθεση με τους Τούρκους…