Κακομοίρηδες

Από όποια πλευρά και αν το πιάσεις, είτε τη στενά ωφελιμιστική είτε την αλτρουιστική, είναι «χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος», που θα έλεγε ο Ταλλεϋράνδος, να υποτιμάς τους ψηφοφόρους ως «κακομοίρηδες». Ξεχάσαμε κιόλας πώς έχασε την προεδρία η Χίλαρι Κλίντον;

Ο χαρακτηρισμός των ψηφοφόρων του Τραμπ ως «αξιοθρήνητων» (deplorables) ήταν το λάθος που της κόστισε περισσότερο. Είναι λάθος, επίσης, να αντιμετωπίζεις την υπερβολή του αντιπάλου με τη δική σου υπερβολή. Η απάντηση στη δήθεν δυστοπία δεν μπορεί να είναι ο εκτός πραγματικότητας εξωραϊσμός της κατάστασης. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να μιλήσεις στους ψηφοφόρους, εκτός από το γλείψιμο ή το βρίσιμο.

Από τα πρόσφατα περιστατικά αλαζονείας εκ μέρους βουλευτών της ΝΔ, το κύριο ερώτημα που προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, έχει ως εξής: είναι τόσο χαζοί; Και ακόμη περισσότερο! Δεν έχω αμφιβολία. Ετσι είμαστε οι περισσότεροι από εμάς, ξέρετε και, κατά κανόνα, ψηφίζουμε τους εαυτούς μας. Επομένως, δεν μου κάνει εντύπωση πόσο χαζοί μπορεί να είναι (υπό προϋποθέσεις) οι εκπρόσωποι του λαού…

Και, πάντως, η διαπίστωση της ευμάρειας, βάσει της κυκλοφορίας στην εθνική οδό, δεν έχει την παραμικρή αξία, εφόσον προέρχεται από τον Κώστα Τσιάρα, έναν βουλευτή που διετέλεσε υπουργός σε δύο κρίσιμα υπουργεία και διακρίθηκε μόνο για την αδράνειά του…

Ο Αδωνις Γεωργιάδης έθεσε ένα ενδιαφέρον ζήτημα, σχετικά με τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ. Είπε ότι το βαλιτσάκι που μετέφεραν στον Αλέξη Τσίπρα οι δύο αξιωματούχοι της Βενεζουέλας, στο περιστατικό του 2012, περιείχε χρήματα. «Ο Τσίπρας πήρε λεφτά από τη Βενεζουέλα», ήταν η ωμή διατύπωση του υπουργού. Περιέργως, ωστόσο, δεν υπήρξε διάψευση από την πλευρά του θιγέντος, ούτε καν αντίδραση! Πέρα βρέχει… Ούτε όμως και κανείς άλλος έδωσε συνέχεια στο θέμα. Πώς εξηγείται; Εξηγείται με το rebranding, του οποίου το πραγματικό νόημα τώρα αποκαλύπτεται. Δεν υπάρχει πια Τσίπρας. Πάει αυτός, ανήκει στην Ιστορία. Ο Τσίπρας έγινε rebranded ως Αλέξης Καραμήτρος. Ποιος θα απαντήσει λοιπόν για τον Τσίπρα; Εδώ υπάρχει ενδεχομένως ένα κενό στη νομοθεσία, που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Δεν ξέρουμε ακόμη αν πρόκειται για τρομοκρατία ή υβριδικό πόλεμο το περιστατικό στη βρετανική βάση του Φέρφορντ. Δύο πράγματα, ωστόσο, τα γνωρίζουμε μετά βεβαιότητος: όσο σοβαρό είναι το περιστατικό άλλο τόσο είναι γελοίος ο πρόεδρος Τραμπ. Γιατί δεν κρατήθηκε και μόλις τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι για το γεγονός, εκείνος αποκάλυψε ότι οι μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν την υπόθεση και την παρακολουθούσαν. Πάντα φιγουρατζής, πώς μπορούσε να κρατηθεί; Εδώ καμαρώνει για πράγματα που έχει φτιάξει μόνος του μέσα στο κεφάλι του και τα πιστεύει, πώς να μην καμαρώσει λοιπόν για μια πραγματική επιτυχία;

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι, προκειμένου να καυχηθεί ο ίδιος, αποκάλυψε στους αντιπάλους αυτό που δεν θα έπρεπε να ξέρουν. Αχρήστευσε, δηλαδή, το πλεονέκτημα της μυστικότητας. Το έκανε μάλιστα ενώ οι συνθήκες επέτρεπαν πλήρως την προστασία της μυστικότητας, καθώς είχε προηγηθεί ειδοποίηση στην αστυνομία από κάτοικο της περιοχής, η οποία κατά τύχη παρατήρησε την παράξενη δραστηριότητα των επίδοξων βομβιστών. (Να εξάρουμε εδώ την επαγρύπνηση της συγκεκριμένης κατοίκου της περιοχής, διότι αν και πιωμένη – αφού επέστρεφε ξημερώματα από πάρτι – διέκρινε την ύποπτη δραστηριότητα και ενήργησε όπως έπρεπε).

Δεν υπήρχε λόγος, θέλω να πω να δοθούν εξηγήσεις για τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών από την ώρα που είχε φροντίσει η τύχη. Και, τέλος πάντων, αν κάποιος όφειλε εξηγήσεις στην κοινή γνώμη της χώρας του είναι η βρετανική κυβέρνηση, στην οποία θα μπορούσε να καταλογιστεί ευθύνη για άγνοια περί τη συνωμοσία. Οι Αμερικάνοι, όμως, δεν είχαν λόγο να πουν το παραμικρό.

Σημειώστε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τραμπ εκθέτει πηγές των μυστικών υπηρεσιών προκειμένου να καυχηθεί ο ίδιος. Το έχει κάνει και στην πρώτη προεδρική θητεία του, τώρα είναι η δεύτερη φορά. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι αυτή την γκάφα τη διαπράττει άπαξ ανά προεδρική θητεία, γιατί, ευτυχώς, δεν πρόκειται να υπάρξει και τρίτη.