Η βιομηχανία των κοσμικών

Πάμε διαφορετικά σήμερα. Ισως και λίγο όχι τόσο πολιτικά. Παρατηρώ τους νέους ή και όχι τόσο νέους κοσμικούς. Είναι εύκολο πια. Δεν μονοπωλούν κάναν πάλαι Ιακχο με τις φωτογραφίες τους ή τα περιοδικά των 90s. Είναι παντού.

Από τα κοινωνικά δίκτυα και τα μεσημεριανάδικα, μέχρι τις χορηγούμενες διαφημίσεις που πρωταγωνιστούν – πάντα με το αζημίωτο. Συχνή και σταθερή τους μεθοδολογία έχει στο κέντρο της μια επιδοτούμενη ευτυχία. Από τζάμπα εστιατόρια και διακοπές, μέχρι καφέ και φωτογραφίσεις σε επιχειρήσεις όλων των ειδών (από ζαντολάστιχα μέχρι νυχάδικα στην Πέτρου Ράλλη). Ιδού ο νέος κόσμος που δεν μοιάζει με τον παλιό.

Οι κοσμικοί κάποτε και ως επινόηση αλλά και ως πραγματικότητα συχνά τέμνονταν με ένα μέρος της αστικής ή και πνευματικής Αθήνας. Η δε κοσμικότητα ήταν ως ένα βαθμό αναγκαία, προέκυψε κοινώς ως ανάγκη, στα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου, μετά τον Εμφύλιο και σε μια συγκυρία που η Ελλάδα επαναπροσδιοριζόταν και ανασυντασσόταν. Και τότε η βιομηχανία των κοσμικών, πιο μικρή ή και πιο περίκλειστη, είχε στοιχεία και ιδεολογίας.

Μια εικόνα που παρέπεμπε σε μια χώρα που είχε και ελίτ και ξέραν να περνάνε καλά. Σύμφυτη με αυτή και ένας μικρόκοσμος που επωάστηκε στις παρυφές ή στα τείχη της αλλά και μια σειρά επαγγελμάτων που αναπτύχθηκαν γύρω από αυτή τη νέα τάση.

Ο Φελίνι στην «Ντόλτσε Βίτα» ιδρύει τον μύθο του παπαράτσι. Μα και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πάλι στο εν λόγω μυθικό πικρό φιλμ είναι ένα είδος κοσμικογράφου. Εφαψίας του πλούτου, όχι πλούσιος. Αυτά το ’60. Τώρα όλα άλλαξαν και εκδημοκρατίστηκαν. Η εισβολή και η κυριαρχία των κοινωνικών δικτύων και βασικά του Instagram μεγέθυναν τους κοσμικούς και τους ενοποίησαν με το εμπόριο. Μέρος αυτού είναι και μια νέα βιομηχανία της ευζωίας, ευτυχίας, ευωχίας. Περνώ καλά και το ποστάρω.

Οι νέοι κοσμικοί πιο πιεστικοί και διεκδικητικοί από τις παλιότερες γενιές έχουν επεκταθεί ως φυλή και πέραν των ΜΜΕ, ενώ ανάλογα πού τους πάει το επιδοτούμενο κύμα συγχωνεύονται με τους influencers και ανεβοκατεβάζουν μπραντς (συχνά και μπουτίκ – σουβλατζίδικα).

Ενίοτε παρατηρούμε την Εφορία να λέει πως κάνει ελέγχους σε ευζωιστές του insta για να εντοπίσει πού βρίσκουν τους πόρους για ταξίδια και μπουζούκια. Μια νεότερη γενιά σκρολάροντας τους θεωρεί πρότυπα και ψάχνει την άκρη να μιμηθεί τη ζωή τους.

Οι νέοι ταλαντούχοι Ρίπλεϊ είναι οι νέοι σταρ ή οι λίγο μεγαλύτεροι απλώς είναι εδώ αναπαλαιωμένοι. Γύρω και πέριξ αυτών αναπτύχθηκαν εδώ και είκοσι χρόνια και μια σειρά νέων δομών ευζωίας, ανάμεσά τους και κλινικές καθυστέρησης γήρατος. Σήμερα οι νέοι κοσμικοί σού λένε πως απαγορεύεται να δυστυχήσεις (μιλάνε σαν κινούμενα εγχειρίδια αυτοβελτίωσης) και βέβαια να ξοδευθείς ή να εργαστείς κανονικά. Αν θεωρείτε πως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία ή μηδενική επίδραση, δυστυχώς χάσατε.

Είναι ο πρώτος επίσημος πήχης κόμματος που τέθηκε. Και διά στόματος του καθ’ ύλην αρμοδίου: του Πρωθυπουργού. Το 25% της ΝΔ θα ενεργοποιήσει σενάρια. Και μέσα στο κόμμα και απέναντι. Μαζί με τα ερωτήματα που μας γεννιούνται: ΟΚ το 25. Αν η ΝΔ όμως πάρει 26; Επίσης, το 25 πώς αλλάζει στην αναπόφευκτη δεύτερη κάλπη; Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε πήχη για την πρώτη αναμέτρηση. Οπως και να ‘χει, θα πρέπει να δουλέψουν όλοι στη ΝΔ για να ξορκίσουν την κατάρα του 25%. Θα πρέπει πιο πολύ να δουλέψουν οι ανταγωνιστές.

Τα όμορα σπίτια έχουν και γκρίνια. Γιατί ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι όμοροι, όσο κι αν ακόμη το στίγμα του Αλέξη Τσίπρα θέλει αποσαφήνιση. Και όσο κι αν η Χαρ. Τρικούπη ακόμη έχει δρόμο για να ξαναγίνει μπρουτάλ α λα παλαιά Σοσιαλδημοκρατία. Ως τότε θα τρώγονται. Και για μια κοινή δεξαμενή πολιτών. Και για το ποιος θα εμφανιστεί πιο ανταγωνιστικός στον Μητσοτάκη. Τώρα το προβάδισμα πολιτικά το έχει ο Ανδρουλάκης. Οσο κι αν δημοσκοπικά η ΕΛΑΣ προηγείται, πολιτικά το ΠΑΣΟΚ κερδίζει πόντους συνέχεια.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν μάλλον και οι δύο είναι πως ο βαθμός οξύτητας της μεταξύ τους σύγκρουσης δεν θα είναι ανάλογος της επίδοσής τους.