Η τιμή του τσίζμπεργκερ

Χαίρομαι που τελείωσε η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ, γιατί δεν άντεχα άλλο να παρακολουθώ ομιλίες του Τραμπ. Ωστόσο, η τελευταία του, προχθές, μπροστά από την πολύπαθη λίμνη στο μνημείο του Λίνκολν, ήταν η πιο ενδιαφέρουσα. Δεν είχε εγκώμια πισινών, ούτε παροξυσμούς ύβρεων, δυστυχώς, ήταν όμως η πρώτη φορά που τον άκουσα να ζητάει από τους ψηφοφόρους του να πάνε στην κάλπη, με τόνο σχεδόν παρακλητικό.

Για τα μέτρα του Ντόναλντ, εννοείται, ήταν όμως η πρώτη φορά που έδειχνε ότι είχε την ανάγκη εκείνων, τους οποίους ειρωνευόταν, μόλις πριν από μια εβδομάδα, σε άλλη προεκλογική ομιλία του, επειδή, με τις 5.000 δολάρια που θα τους δώσει αν κερδίσει τις εκλογές, δεν θα μπορούσαν να αγοράσουν «ούτε τσίζμπεργκερ στη Μαρ-α-Λάγκο», όπως είπε.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι του έρχεται και εκείνου «η μυστική βουή των πλησιαζόντων γεγονότων» κι ας μην είναι σοφός. Γι’ αυτό απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους του με τόνο σχεδόν παρακλητικό, χωρίς τον θυμό και την υστερία που χαρακτηρίζουν το ύφος του. Αφού όμως ήθελε να τους δώσει κίνητρα, ακόμη καλύτερα θα ήταν αν τους έλεγε ότι θα μειώσει και την τιμή του τσίζμπεργκερ στη Μαρ-α-Λάγκο! Να τους έλεγε, δηλαδή, ότι με τις 5.000 που τους υποσχέθηκε θα μπορούν να αγοράσουν δύο τσίζμπεργκερ στη Μαρ-α-Λάγκο, όχι ένα – φυσικά με τηγανητές πατάτες. Και προσοχή: το αναψυκτικό (μέγεθος max) δωρεάν, κερασμένο από εκείνον! Σίγουρα θα βοηθούσε αυτό και, επιπλέον, θα του επέτρεπε να λέει κι από πάνω ότι αντιμετωπίζει εμπράκτως την ακρίβεια και μειώνει τις τιμές. Ισως δεν το σκέφτηκε. Κατανοητό, γιατί ήταν εμφανώς  καταβεβλημένος έπειτα από 30 ομιλίες.

Τη «μυστική βουή» κατέγραψαν και οι τελευταίες μετρήσεις της κοινής γνώμης. Μεγάλη δημοσκόπηση των «New York Times», λ.χ., έδινε το προβάδισμα σε όλους τους υποψηφίους των Δημοκρατικών στις κρίσιμες έδρες της Γερουσίας, έστω και με μικρή διαφορά, στα όρια του στατιστικού λάθους σε πολλές από αυτές. Εντούτοις, είναι παρακινδυνευμένο να εμπιστευτεί κανείς τις μετρήσεις, για τον λόγο ότι οι ψηφοφόροι του Τραμπ αποφεύγουν να δηλώνουν τις προτιμήσεις τους στους ερευνητές. Γιατί κρύβονται όμως;

Ενα μέρος των σιωπηλών υποστηρικτών είναι οι σκληροπυρηνικοί του MAGA, εκείνοι που ζουν και αναπνέουν στον κόσμο της συνωμοσιολογίας και δυσπιστούν απέναντι σε κάθε μορφή κράτους ή κρατικής παρέμβασης. Γι’ αυτούς, οι δημοσκοπήσεις είναι εργαλεία του συστήματος, γενικώς και αορίστως, το οποίο θεωρούν υπεύθυνο για τα δεινά της ζωής. Ετσι, αρνούνται να μιλήσουν ή αποφεύγουν να πουν την αλήθεια. Κάποιοι άλλοι αποφεύγουν να μιλούν, επειδή δεν αισθάνονται άνετα με την επιλογή τους, ίσως μάλιστα να ντρέπονται και λίγο γι’ αυτήν. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν, η δυνατότητα επιστολικής ψήφου, την οποία ο Τραμπ έχει δαιμονοποιήσει από το 2020, ευνοεί σε τελευταία ανάλυση και τους δικούς του ψηφοφόρους. Είναι όμως και αυτό ένα από τα πάρα πολλά πράγματα, που ο Τραμπ δεν μπορεί να καταλάβει.

Δεν αποκλείεται να οφείλεται σε μια ύστατη προσπάθεια του Τραμπ να κερδίσει τις ψήφους των ακροδεξιών ψηφοφόρων του (τύπου Τάκερ Κάρλσον), οι οποίοι έχουν στραφεί με σφοδρότητα εναντίον του Ισραήλ, το οποίο κατηγορούν ακόμη και για την αύξηση του κόστους της ζωής. Αυτό μάλλον εξηγεί γιατί χθες ο Τραμπ βγήκε τηλεφωνικά σε πρωινάδικο του Fox, για να ανακοινώσει, με όρους σκοπίμως ασαφείς, ότι έχουν ήδη συμφωνήσει με τον Νετανιάχου να διακοπεί η ετήσια αμερικανική βοήθεια των 3,8 δισεκατομμυρίων στο Ισραήλ. Ακούγεται σπουδαίο, αλλά δεν είναι.

Δεν είναι καν νέο. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για πυροτέχνημα που έχει σκοπό να εξαπατήσει τον δεξιό αντισημιτισμό. Η δεκαετής συμφωνία που έχουν οι δύο πλευρές, ΗΠΑ και Ισραήλ, λήγει στο τέλος του 2028. Ούτως ή άλλως, οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωση, την επέκταση ή τη μετεξέλιξή της σε άλλου τύπου συνεργασία (εκδοχή που προτιμά το Ισραήλ) θα ξεκινήσουν ένα χρόνο πριν από τη λήξη της ισχύος της. Συνεπώς, δεν λέει τίποτα καινούργιο ο Τραμπ. Την αντισημιτική ψήφο προσπαθεί να ψαρέψει.