Η ψήφος της καθημερινότητας

Είναι η πρώτη φορά που το σύνολο της προοδευτικής αντιπολίτευσης, προεξάρχοντος του ΠΑΣΟΚ, επέβαλε μια ατζέντα στη σημερινή κυβέρνηση. Τα θέματα της καθημερινότητας και ανάμεσά τους ο ελέφαντας στο δωμάτιο που ακούει στο όνομα ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και βέβαια ακόμα και το ζήτημα των μέσων μαζικής μεταφοράς και μία φθηνότερη πρόσβαση σε αυτά.

Η κυβέρνηση ως τώρα πόνταρε σε ένα γενικό επιχείρημα – όχι απαραίτητα λάθος –, αυτό της γεωπολιτικής επισφάλειας γύρω, που θα της έδινε εκ των πραγμάτων έδαφος και συσπείρωση. Μια μετατόπιση στα εσωτερικά ζητήματα είναι κάτι το οποίο δεν τη συμφέρει. Ακριβώς γιατί πρέπει να δώσει πολλές απαντήσεις σε εκκρεμή ερωτήματα. Οπως για παράδειγμα γιατί η χώρα μας διανύει τον περίπου 6ο χρόνο πληθωριστικών τάσεων.

Για ποιον λόγο η κρίση των τιμών έχει μεταβιβαστεί στον καθημερινό καταναλωτή και στα σουπερμάρκετ. Και επίσης δεν απαντάει στο αδιέξοδο της στεγαστικής κρίσης που με τη σειρά της μεταβάλλει και μετασχηματίζει την ίδια τη ζωή των πόλεων. Σε όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση είτε έχει απαντήσει με ημίμετρα είτε δεν έχει απαντήσει καθόλου απλώς σπρώχνοντας την μπάλα στην εξέδρα ή προσπαθώντας να δαιμονοποιήσει την αντιπολίτευση ως βερμπαλιστική δύναμη που ζητάει ακραία πράγματα εκτός δημοσιονομικών ορίων.

Αν ο παλιός αθάνατος κανόνας της πολιτικής ισχύει και τώρα – ότι δηλαδή οι πολίτες θα ψηφίσουν βασικά με την τσέπη τους – το παραπάνω δεν φαίνεται να είναι απολύτως θετικό για τη Νέα Δημοκρατία. Κι ας μην ξεχνάμε ότι από τους κανόνες της ακρίβειας δεν ξεφεύγουν ούτε οι άνθρωποι που ψηφίζουν το κυβερνών κόμμα. Η απομείωση της αγοραστικής δύναμης, οι χαμηλοί μισθοί, οι υψηλές τιμές προσθέτουν βάρη στον καθημερινό προϋπολογισμό.

Στο αίσθημα φυσικού φαινομένου που η κυβέρνηση επαναλαμβάνει υπάρχουν αντίστοιχα ευρωπαϊκά παραδείγματα όπως η Κύπρος ή η Ισπανία που φαίνεται πως δίνουν τον χώρο για μεγαλύτερες και ευμενέστερες μεταβολές τουλάχιστον στο κομμάτι των βασικών ειδών διατροφής. Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη απλώς και μόνον νομίζει ότι ο καταναλωτής μέσω ψηφιακής πλατφόρμας θα μπει και θα συγκρίνει τιμές ή μέσω παρατηρητηρίου τιμών θα τσεκάρει πού μπορεί να ψωνίσει φθηνά.

Τα παραπάνω ούτε ισχύουν ούτε μπορούν να γίνουν αν δεν υπάρξει δραστική μείωση των τιμών σε βασικά είδη διατροφής. Αν δεν υπάρξει έλεγχος των καρτέλ. Αν τέλος πάντων δεν βοηθηθεί ο καταναλωτής στην καθημερινότητά του. Η υποβάθμιση της διατροφής για να βγει ο μήνας και η πρόσθεση απλήρωτων λογαριασμών θα είναι παράγοντες που θα καθορίσουν την εκλογική και πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων. Στα ζητήματα της καθημερινότητας δεν είναι εύκολο να μπει εκ νέου το δίλημμα σταθερότητα ή χάος. Ούτε μετράει πως μονίμως οι κυβερνητικοί παραπέμπουν στο 2015 ή στο 2019.

Σε ένα κόμμα που πολλά στελέχη του συμπεριφέρονται σαν να είναι το 1995 και έχουν 45% και σε μια συνθήκη που μεγάλο μέρος των κεντρώων έχει μετακομίσει στη ΝΔ λόγω Μητσοτάκη, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει σημάδια αντοχής και ανθεκτικότητας, ενώ αρχίζει να έχει στρατηγική διαλόγου με τον κόσμο των αστικών κέντρων, το αδύναμο σημείο για τη Χαριλάου Τρικούπη. Οχι, δεν θέλουμε να πούμε πως πάνε όλα καλά στο ΠΑΣΟΚ. Οι μετρήσεις εξάλλου δεν βοηθούν. Δεν είναι όμως λίγο να επιμένεις προγραμματικά σε ένα τοπίο που φορτώνει τοξικά και να επιλέγεις να επιστρέψεις στα λαϊκά στρώματα που σήμερα δεν έχουν διέξοδο.

Από καιρό γίνεται μια προσπάθεια από νέες γραφίδες για το δύσκολο είδος του χρονογραφήματος. Κυρίως διαδικτυακά. Και εδώ ενός είδους νεορομαντισμός με μια ταυτόχρονη ναρκισσιστική γραφή που περικλείει τεχνικούς όρους, συχνά πάντα ψυχαναλυτικούς, χωρίς να κατορθώνει αυτό που το σωστό – ή τέλος πάντως το ωραίο – χρονογράφημα επιβάλει: Να διασώσει μια τρέχουσα ιστορία, καταγράφοντας μια στιγμή του ενεστώτα χρόνου. Να κάνει ρεπορτάζ χωρίς να το κραυγάζει. Να παραπέμπει σε κάτι πίσω, με αφορμή κάτι του τώρα. Ο απόλυτος τόπος των ισορροπιών, που συχνά συγχέεται με τη νοσταλγία ή το ρετρό, το χρονογράφημα είναι απαιτητικό είδος δημοσιογραφίας. Δύο ονόματα: Παύλος Παλαιολόγος. Λευτέρης Παπαδόπουλος.