Η περίπτωση Σ. Σέρμπου

Αν ο Μητσοτάκης αναζητούσε τεχνοκρατικό/ακαδημαϊκό σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής, ο Σωτήρης Σέρμπος είχε απολύτως σχετικό υπόβαθρο. Δεν είναι «άσχετος» ούτε άνθρωπος χωρίς εμπειρία. Αντιθέτως, έχει ένα αρκετά συνεκτικό αντικείμενο: Τουρκία, ΗΠΑ, ΕΕ, ευρωατλαντικές σχέσεις, διαπραγματεύσεις και στρατηγικός σχεδιασμός. Το ερώτημα είναι γιατί να επιλεγεί τόσο γρήγορα για τόσο ευαίσθητη θέση, ενώ είχε μόλις προηγουμένως υπάρξει στενός συνεργάτης του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι από μόνο του πρόβλημα – η μετακίνηση πολιτικών και ειδικών από τον έναν χώρο στον άλλο είναι θεμιτή. Αλλά στην περίπτωση Σέρμπου η μετάβαση ήταν από συνεργάτης Ανδρουλάκη, υποψήφιος ευρωβουλευτής ΝΔ, σε ειδικό σύμβουλο Μητσοτάκη.

Και μάλιστα η ένταξή του στη ΝΔ παρουσιάστηκε τότε ως προσωπική πολιτική επιλογή του ίδιου, υπέρ του Μητσοτάκη και μιας «σύγχρονης και ευρωπαϊκής» Ελλάδας.

Αρα, δεν ήταν κάποιος ουδέτερος καθηγητής που ο Πρωθυπουργός απλώς κάλεσε για μια γνωμοδότηση. Είχε ήδη κάνει σαφή πολιτική μετακίνηση και είχε δοκιμαστεί εκλογικά ως υποψήφιος της ΝΔ στην Ευρωβουλή. Η επιλογή του δεν είναι παράλογη από άποψη προσόντων. Είναι, όμως, πολιτικά αξιοσημείωτη, επειδή ο Μητσοτάκης επέλεξε έναν άνθρωπο που είχε πολύ πρόσφατα υπηρετήσει τον βασικό αντίπαλο του κόμματός του και στη συνέχεια του έδωσε θέση μέσα στο ίδιο το πρωθυπουργικό επιτελείο. Και η πολύ σύντομη παραμονή του, με παραίτηση τον Αύγουστο του 2026, δημιουργεί πλέον εκ των υστέρων ένα εύλογο ερώτημα για το τι ακριβώς δεν λειτούργησε. Το ΦΕΚ επιβεβαιώνει την παραίτηση, αλλά δεν τεκμηριώνεται  ακόμη ο λόγος της.

Το μόνο συμπέρασμα είναι μάλλον απερίσκεπτη πολιτική επιλογή που χρεώνεται στον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Keywords