Η μόνη ανάπαυση της ζωής

To περιοδικό «Spiegel» τον περιέγραψε στο εξώφυλλό του ως τον «πιο επικίνδυνο άνθρωπο στη Γερμανία». Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ, επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ, το χρησιμοποίησε στο προεκλογικό του υλικό. Η νίκη των ακροδεξιών στο γερμανικό κρατίδιο έχει σημάνει συναγερμό στην Ευρώπη. Ενα κόμμα στους νεοεκλεγέντες βουλευτές του οποίου υπάρχουν πρώην νεοναζί, λάτρης του Πούτιν, συνταξιούχος αξιωματούχος της Stasi και παραγωγός πορνό, βρήκαν ως διέξοδο πολλοί ψηφοφόροι. «Μια πολύ σοβαρή στιγμή για την Ευρώπη», είπαν κάποιοι. Ποιοι πανηγυρίζουν για τη νίκη του Ζίγκμουντ και του AfD; O Ιλον Μασκ και ο Ντόναλντ Τραμπ που βλέπουν την επιθυμία τους για αποσταθεροποίηση της Ευρώπης να υλοποιείται σιγά – σιγά.

Μπορεί πριν από μερικά χρόνια να έγινε απεργία για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) από τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο, όμως τώρα, εν μέσω πτώσης της απασχόλησης, βραβευμένοι συγγραφείς, σκηνοθέτες και παραγωγοί αναλαμβάνουν επικερδείς προσωρινές εργασίες διδάσκοντας δεξιότητες όπως η συγγραφή σεναρίων και η παραγωγή στην ΑΙ. «Τη διδάσκουμε πως να μας παίρνει τις δουλειές», παραδέχεται με πίκρα η Ρουθ Φάουλερ, σεναριογράφος και παραγωγός στο Λος Αντζελες. Η ΑΙ αρχίζει να αναλαμβάνει ρόλους από ηθοποιούς, μοντέρ και καλλιτέχνες ειδικών εφέ. Το Netflix αυτόν τον μήνα αποκάλυψε ότι χρησιμοποίησε ΑΙ σε 300 από τις 1.000 ταινίες του το 2026. Οπως λέει η Φάουλερ «είναι σαν να παίρνεις φτυάρι και να σκάβεις τον τάφο του επαγγέλματός σου».

«Υπάρχει ευκαιρία για την Ελλάδα στο Διάστημα», μας έλεγε ο Αδριανός Γολέμης, ο μοναδικός Ελληνας που ολοκλήρωσε επιτυχώς και τα έξι στάδια στην ευρωπαϊκή επιλογή αστροναυτών – μόνο 25 ανάμεσα σε 22.500 υποψηφίους. Η ώρα για την ευκαιρία της χώρας αλλά και τη δική του έρχεται τώρα, καθώς θα συμμετέχει σε πτήση που θα πραγματοποιηθεί το 2027 προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο 39χρονος Λαρισαίος που ήταν επικεφαλής γιατρός αποστολών στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Αστροναυτών θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθεί – λόγω της τροχιάς του Σταθμού – 16 φορές την ημέρα την ανατολή και δύση του ηλίου. Και να βιώσει εκείνα που περιέγραψε ως «ωκεάνια συναισθήματα: την ευχάριστη αίσθηση που σε πλημμυρίζει όταν βλέπεις τη Γη ως «όλον» από μακριά».

Δεν πούλησε ποτέ «τελειότητα», έμπλεκε τα είδη των τραγουδιών, εξέπεμπε αλητεία και λάμψη μαζί, πάλευε με τους δαίμονές του, έπαιζε με την εκκεντρικότητα των ρούχων του, τόνιζε τη διαφορά της μοναξιάς από τη μοναχικότητα, μιλούσε για την πίστη του, δημιούργησε μια δική του «εικαστικότητα» στην πίστα, ενσάρκωσε όλους τους μετασχηματισμούς της λαϊκότητας. Συχνά μας έκλεινε το μάτι – σαν να έλεγε «καταλαβαινόμαστε εμείς, χωρίς πολλά λόγια». Στον Γιώργο Μαζωνάκη ο καθένας μας έκανε τη δική του προβολή, αναγνωρίζοντας σε αυτόν μια μορφή ελευθερίας που πολλοί δεν τόλμησαν. Εξού και η καθολική, ειλικρινής λύπη για τον θάνατό του από ανθρώπους που ανήκουν σε κοινωνικά και πολιτισμικά στρατόπεδα τα οποία σπανίως συναντιούνται μεταξύ τους – ένα κοινωνικό φαινόμενο.

Keywords