Γιορτή

Η γιορτή πριν από την τραγωδία δεν είναι μία συγκινητική λεπτομέρεια. Δίνει, βέβαια, μία ευκαιρία αναστοχασμού πάνω στην τύχη και στο ζευγάρωμα της ζωής με τον θάνατο. Ομως μας δείχνει πολλά περισσότερα. Τη σκληρή και ειρωνική αντίθεση ανάμεσα στο corporate και στη ζωή, εν προκειμένω στον θάνατο.

Οι γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στα Τρίκαλα, λίγες ώρες πριν από την έκρηξη διασκέδαζαν στην ετήσια εταιρική γιορτή. Και μετά πήγαν για δουλειά. Δούλευαν τη νύχτα ώστε το πρωί και το μεσημέρι να έχουν χρόνο για τα παιδιά. Και δεν αποκλείεται η υποστήριξη της οικογένειας, η δουλειά που δεν πληρώνεται, να ήταν πιο απαιτητική από τη βάρδια στο εργοστάσιο. Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν σύμβολα. Δεν ήταν «ηρωίδες της εργασίας». Ηταν μητέρες με την πιο πεζή, καθημερινή έννοια: είχαν παιδιά να μεγαλώσουν, σπίτια να κρατηθούν όρθια, λογαριασμούς να πληρωθούν. Ηταν οι εργάτριες. Αυτές που θα θυμόμαστε για τον θάνατό τους, αλλά όχι με τα ονόματά τους.

Και κάπου εδώ αρχίζει η γνώριμη τελετουργία. Ανακοινώσεις, συλλυπητήρια, υποσχέσεις για διερεύνηση των συνθηκών. Λέξεις προσεκτικά διατυπωμένες ώστε να μη δείχνουν ευθύνη, αλλά ενδιαφέρον. Ο θάνατος εντάσσεται σε ένα διοικητικό λεξιλόγιο, μετατρέπεται σε «συμβάν», σε «τραγικό περιστατικό», σε κάτι που συνέβη χωρίς υποκείμενο. Ολοι εκφράζουν λύπη. Κανείς δεν αναλαμβάνει βάρος. Ομως η πραγματικότητα είναι απλούστερη και πιο σκληρή. Αυτές οι γυναίκες πήγαν στη δουλειά τους σε ένα περιβάλλον που θεωρείται αυτονόητο πως «έτσι δουλεύει». Με ωράρια που πιέζουν, με κόπωση που συσσωρεύεται, με ασφάλεια που συχνά αντιμετωπίζεται ως κόστος. Και αυτό δεν είναι εξαίρεση. Είναι κανονικότητα. Τα φώτα της γιορτής πριν από την τραγωδία φωτίζουν αυτή την κανονικότητα, αλλά και την ειρωνική αντίφαση. Μας δείχνει πόσο εύκολα συνυπάρχουν οι λόγοι περί «ανθρώπινου δυναμικού» και η πραγματική αξία της ανθρώπινης ζωής. Ας είναι. Θα φύγουν οι μέρες, θα περάσει το πρώτο σοκ, στο βάθος η τραγωδία θα ξεχαστεί. Και καλώς θα ξεχαστεί. Γιατί αν τη θυμάσαι, κάθε φορά που βγαίνεις από το σπίτι θα αναρωτιέσαι αν θα γυρίσεις πίσω.

Τι συμβαίνει και δεν φουσκώνουν τα πανιά του rebranding; Γιατί δεν στρώνουν τα βάγια στον δρόμο που βαδίζει ο Αλέξης Τσίπρας; Εντάξει, υπάρχουν πολλές διαθέσιμες αναλύσεις και είναι όλες σωστές. Το εγχείρημα πάσχει από οργανωτική καχεξία, δεν υποστηρίζεται από καλό μηχανισμό, η κοινή γνώμη ασχολείται με την Καρυστιανού, ενώ οι εξελίξεις στην Αριστερά ρίχνουν σκιές και στο πρόσωπο του Τσίπρα. Ολα αυτά είναι σωστά. Και συνοψίζονται σε μία απλή διαπίστωση. Ο Τσίπρας είναι αρκετά παλιός για να φέρει κάτι καινούργιο και πολύ συστημικός για να υπόσχεται την ανατροπή. Θυμίζει παλιά σχέση με την οποία έχεις χωρίσει και τώρα έρχεται στην πόρτα σου, τρίβεται στο κούφωμα και αφήνει να εννοηθεί ότι θέλεις να τα ξαναβρείτε. Ενα παλιό αστέρι που έκανε κακό lifting. Προσωπικά με κουράζει και που τον βλέπω. Και, μεταξύ μας, νομίζω ότι έχει κουραστεί και ο ίδιος για να πάρει τον δρόμο από την αρχή.

Ακουγα έναν καλό κύριο, που βρίσκεται κοντά στη Μαρία Καρυστιανού και την εφοδιάζει με προτάσεις επί των οικονομικών, να μιλάει για το χάραγμα του Θηρίου, τον αριθμό 666 και όσα λέει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη.

Και είπα ότι ναι, θα τον ήθελα στη Βουλή, με τον τρόπο που τα talent show διαλέγουν και καμιά εκκεντρική περίπτωση για να δημιουργείται ίντριγκα. Μετά έπεσα σε έναν κύριο που πολιτεύεται με την Αφροδίτη Λατινοπούλου. Αυτός μετέδιδε ένα μήνυμα σύμφωνα με το οποίο «η Γροιλανδία ήταν το τεστ. Η Αγία Σοφία είναι το μήνυμα».

Και η σχετική φωτογραφία έδειχνε τη μεγάλη εκκλησιά μας πάνω σε κάτι χιονισμένους βράχους. Τον θέλω και αυτόν στη Βουλή! Γιατί θυμήθηκα και την προφητεία του γέροντα που είπε ότι οι καμπάνες της Αγίας Σοφίας θα σημάνουν όταν ο πιγκουίνος εμφανιστεί στον τρούλο της.

O Μπρούκλιν Μπέκαμ διέκοψε τις σχέσεις με τους γονείς του, Ντέιβιντ και Βικτόρια. (Με τέτοιο όνομα είναι σαν να σε ονομάζουν Αιγάλεω) Και με ξεκάθαρο τρόπο μάς είπε ότι όλο αυτό που βλέπουμε από τους Μπέκαμ είναι υποκρισία για τα λεφτά. Και αναρωτιέμαι: δεν τους φτάνουν τόσα που έχουν; Πρέπει να πουλήσουν και τη ζωή τους;