Γιατί;

Σήμερα έχουμε αιφνιδιαστικό διαγώνισμα. Πάρτε μία κόλλα χαρτί και σημειώστε τουλάχιστον τρεις από τις επτά δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας στο Θησείο. Δύσκολο δεν είναι; Μπορεί να σας έρχεται μία. Αυτήν για την αξιοπρέπεια. Ισως και δεύτερη. Ας πούμε για την ανθεκτική Ελλάδα. Τρίτη δέσμευση αποκλείεται να θυμάστε. Μεταξύ μας, ούτε ο Τσίπρας θα μπορεί να τις αναφέρει από στήθους. Ποιος θυμάται τα λόγια που λέει πάνω στο σεξ; Και εδώ που τα λέμε, όταν η κουβέντα πάει στις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ο Τσίπρας, θυμάσαι το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και τη σβήνεις με ένα χάχανο.

Ομως η παράθεση των κλισέ είναι αναπόφευκτη. Κάτι σαν πολιτική παράδοση και ένας κώδικας επικοινωνίας προς ανθρώπους που έχουν μάθει να ακούν για θάλασσες, καράβια, αγώνες και ελπίδες που έρχονται. Εννοείται ότι δεν αξίζει μεγάλη σημασία σε αυτά που λένε οι πολιτικοί, όταν επιδίδονται σε μεγαλόστομες διακηρύξεις. Λένε τα γνωστά. Φτιάχνουν ατμόσφαιρα. Ωστόσο η περίπτωση του Τσίπρα έχει και κάτι που εκπλήσσει. Πώς γίνεται να καταφεύγει σε στερεότυπα των 80s; Θα μου πείτε ότι λίγο ως πολύ το κάνουν όλοι. Λένε τα ίδια και πασπαλίζουν με λίγη κλιματική αλλαγή, αρκετή τεχνητή νοημοσύνη και μερικά σπαρακτικά για τους νέους που δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι· όμως η ουσία παραμένει κενή περιεχομένου.

Από τον Τσίπρα περίμενα να ακούσω κάτι πιο συγκεκριμένο· και συγκροτημένο. Να πει δυο λόγια για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, τη συνταγματική αναθεώρηση και τη σύγκρουσή του με τα συμφέροντα. Αλλά αν τα έλεγε αυτά θα ήταν κάτι άλλο. Δεν θα ήταν Τσίπρας. Αν διέκρινα κάτι σύγχρονο στην προσέγγισή του, ήταν το μάρκετινγκ, η εμπορική διάσταση του εγχειρήματος. Ενα πιασάρικο όνομα που λειτουργεί ως όχημα διαφημιστικής προώθησης και στόχευση προς συγκεκριμένη πελατεία με αριστερό προσανατολισμό. Λογικό και αυτό. Η εποχή δεν είναι για να παριστάνεις τον κεντρώο. Ανοίγεις μέτωπα και σκάβεις χαρακώματα. Ωστόσο αν κοιτάξεις την εικόνα από ψηλά, από το drone πάνω από το Θησείο, παρατηρείς το κενό που εμφανίζεται όταν αφαιρείται η συσκευασία. Μένει μόνο ένα ερώτημα και αυτό αναπάντητο. Γιατί να ψηφίσεις Τσίπρα;

Παρακολουθώ με συμπάθεια την κρατική καμπάνια κατά του ατελείωτου scrolling των εφήβων σε περιεχόμενο που ασκεί αρνητική επιρροή στον ψυχισμό τους. Ακούω και τη ραδιοφωνική διαφήμιση που μας λέει για ένα κορίτσι που βγήκε για καφέ με φίλους και μίλησε τηλεφωνικά με το αγόρι της. Και σκέφτομαι πόσο, μα πόσο, έχουν αλλάξει οι καιροί. Σήμερα προβάλλεται ως ιδανική συμπεριφορά εφήβων όλο εκείνο το πλαίσιο για το οποίο μας έβαζαν τις φωνές οι γονείς της δικής μου γενιάς.

Σήμερα το να πας για καφέ με τους φίλους και να ξεκολλήσεις από τον καναπέ θεωρείται υγιές. Τότε ήταν χαμένος χρόνος. Ομοίως και το πλέγμα των σχέσεων. Τότε, τα καλά παιδιά ήταν στο σπίτι και δεν έμπλεκαν με αυτά. Τώρα είναι απόδειξη φυσιολογικής συμπεριφοράς. Βιαστήκαμε να γεννηθούμε.

Ξεκίνησαν οι γενικές εξετάσεις για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Μαζί και το μοιρολόι. Η διαδικασία είναι σκληρή, τα παιδιά πιέζονται, πνίγονται από το άγχος. Η μέθοδος εισαγωγής

είναι εξοντωτική, πρέπει να βρούμε κάτι καινούργιο και πάει λέγοντας. Ομως μισό λεπτό. Αυτό το σύστημα, το τόσο απάνθρωπο και αντιπαιδαγωγικό, αποτελεί τη βασική δίοδο διά της οποίας ένα φτωχό παιδί από την περιφέρεια μπορεί να διεκδικήσει το μέλλον του. Είναι η μέθοδος επιλογής που τροφοδοτεί επί δεκαετίες το ελληνικό όνειρο για αποκατάσταση διά των σπουδών. Δεν είναι δίκαιο σύστημα· κανένα σύστημα επιλογής δεν είναι απολύτως δίκαιο. Ομως παραμένει, με όλες τις στρεβλώσεις του, ένας από τους τελευταίους μηχανισμούς κοινωνικής κινητικότητας που διαθέτει αυτή η χώρα. Συνεπώς ναι, η μέθοδος εισαγωγής, ειδικά για τις σχολές υψηλού κύρους, απαιτεί πόνο, προσπάθεια, τεράστιο άγχος και για τους περισσότερους επιφυλάσσει απογοήτευση. Δηλαδή η ζωή όπως είναι. Καλή επιτυχία.

Μεταμεσονύκτια στην ΕΡΤ. Μετά την παρουσίαση του κόμματος Τσίπρα. Βλέπω, για πρώτη μου φορά, τον Κώστα Καρπουχτσή. Στέλεχος. Τον άκουσα για λίγο. Σοβαρός με ωραίο λόγο. Την επομένη ξύπνησα νωρίς. Και τον είδα πάλι μπροστά μου. Ηταν καλός, ένας κανονικός άνθρωπος. Εκτοτε τον βλέπω συνέχεια μπροστά μου. Συμπαθέστατος. Κάτι καινούργιο. Αλλά πόσους σαν και αυτόν έχει σε στοκ ο Αλέξης;