Για μια μαντίλα αδειανή

Ο Αμπντούλ ελ-Σαγέντ, μουσουλμάνος αιγυπτιακής καταγωγής, εκλέχτηκε με τους Δημοκρατικούς, γερουσιαστής στο Μίσιγκαν. Να πω, λοιπόν, ότι οι πολίτες των ΗΠΑ, ανεξαρτήτως καταγωγής, είναι πάνω απ’ όλα πολίτες των ΗΠΑ.

Η θρησκεία τους ή ο τόπος καταγωγής τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια υπενθύμιση της πολυπολιτισμικότητας αυτής της χώρας που μπορεί να αφομοιώνει τους πάντες και τα πάντα. Τέλος πάντων, δεν χτύπησε η εκλογή του κάποιο καμπανάκι εντός μου περί ισλαμοποίησης της Αμερικής.

Αυτό που με ξένισε είναι ότι, με αφορμή την εμφάνιση της γυναίκας του Σάρα Τζουκάκου στο πλευρό του, ξεκίνησε στα καθ’ ημάς μια συζήτηση περί μαντίλας. Και διαπίστωσα ένα άλμα λογικής στην άποψη ότι ναι μεν είμαστε κάθετα υπέρ των γυναικών που τους επιβάλλεται η μαντίλα, αλλά και εξίσου κάθετα εναντίον της απαγόρευσής της.

Όταν μάλιστα αυτά λέγονται από γυναίκες που αυτοπροσδιορίζονται, ως μαχητικές φεμινίστριες, ε, να μη διαπιστώσω μια μετατόπιση ως προς αυτά που έως τώρα θεωρούσαμε αυτονόητα;

Πολλά και διάφορα άκουσα σχετικά με το θέμα αυτές τις μέρες. Οτι για πολλές γυναίκες η μαντίλα είναι επιλογή, ότι θέλουν και τη φοράνε, διότι έτσι έμαθαν από τη μαμά τους και τη γιαγιά τους, ότι δεν έχει να κάνει με τη θρησκεία, αλλά με την πολιτισμική τους παράδοση.

Η θρησκεία δεν είναι, δηλαδή, μέρος της πολιτισμικής παράδοσης; Και πέραν τούτου, πόσο θετικά μπορούμε να δούμε τον εγκλωβισμό σε μια συνθήκη, διότι το ίδιο έκαναν οι μανάδες και οι γιαγιάδες μας; Κι αν, φιλενάδα μου, που τα λες αυτά, τις μανάδες και τις γιαγιάδες κάποιων από εμάς τις σάπιζε στο ξύλο ο άντρας τους, θα πρέπει, για να συνεχιστεί η παράδοση, να κάθονται οι κόρες και οι εγγονές να τις τρώνε για να μη χαθεί η παράδοση;

Ως παράδοση πλασάρεται η πατριαρχία που, πολύ σωστά, τόσο μάχεσαι. Ξέρεις τι τραγουδούσε κάποτε η Βέμπο; «…Και με βαριέται και μ’ άλλες πάει / και μου τα παίρνει και με χτυπάει / Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου…». Σου αρέσει; Αν σου το έλεγε αυτό μια γυναίκα σήμερα, δεν θα την ταρακουνούσες;

Δεν θα ήθελες να την κάνεις να συνέλθει και να ξεφύγει από αυτό το ιδιότυπο σύνδρομο της Στοκχόλμης; Δεν έχεις ακούσει γυναίκες που θεωρούν ότι κάτι δεν κάνουν σωστά, γι’ αυτό και τις κακομεταχειρίζεται ο άντρας τους; Ε, τι διαφορά έχει αυτό από τη γυναίκα που επιλέγει να φορά αυτό το σύμβολο καταπίεσης;

Διότι αυτό ακριβώς είναι η μαντίλα. Δεν πρόκειται για αξεσουάρ, διότι άκουσα και κάτι βλακείες περί στυλιστικών επιλογών και προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω δει ποτέ γυναίκα με μαντίλα, μίνι και εξώπλατο.

Κάλυμμα είναι και πάει μαζί με ρούχα που μπαμπουλώνουν τη γυναίκα μήπως και φανεί η σάρκα της και σκανδαλιστούν τα αρσενικά. Αν, λοιπόν, θεωρείς ότι δεν υπάρχει πρόβλημα αν μια γυναίκα φοράει μαντίλα από επιλογή της, πολύ φοβάμαι ότι δεν δηλώνεις φεμινίστρια, επειδή αγαπάς τις γυναίκες, αλλά επειδή απλώς θέλεις κάτι να δηλώσεις.

Και όσο για το τσιτάτο ότι φεμινισμός δεν είναι να αποφασίζουμε εμείς τι θα φορέσουν οι άλλες γυναίκες, αλλά να αποφασίζουν εκείνες τι θα φοράνε, η γυναίκα από το ισόγειο που κάθε τόσο την ακούς να κλαίει, η ταμίας στο σουπερμάρκετ με τα σημάδια στα χέρια της ή η φίλη σου που σου λέει ότι έπεσε από τη σκάλα, έχουν αποφασίσει, για τους δικούς τους λόγους να παραμένουν σε κακοποιητική σχέση. Μας αρέσει αυτό;

Διάβασα ακόμη ότι η σύζυγος του ελ- Σαγέντ, μια εξαιρετική επιστήμονας με αξιολογότατες σπουδές Ψυχολογίας, έτσι όπως φωτογραφίζεται στο πλευρό του, καλυμμένη από κορυφής μέχρι ονύχων, με ακάλυπτα μόνο τις παλάμες και το πρόσωπό της, συμβολίζει την αμερικανοποίηση του Ισλάμ διότι, λέει, έχει αμερικανικό χαμόγελο. Δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς είναι το αμερικανικό χαμόγελο· πάντως τα αραβικά, λόγω χρωμάτων, είναι πολύ πιο λαμπερά κι εγκάρδια. Αφήστε που το «διαβατήριο» στα χαμόγελα μου φαίνεται κάπως ρατσιστικούλι.