Γαλλική καρτ ποστάλ

Να συμφωνήσουμε πως ελάχιστα είναι τα κοινά σημεία που έχει η χώρα μας με τη Γαλλία. Και οι δύο βέβαια είναι μέρη μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής που δεν διανύει και τις καλύτερες μέρες της. Η μεγάλη και φιλική χώρα σήμερα έχει υψηλά ελλείμματα και χρέος και θέτει σε δοκιμασία τη δημοσιονομική ορθοδοξία.

Η τελευταία καταδίκασε τη χώρα μας για να μην ξεχνιόμαστε τα προηγούμενα χρόνια σε ασφυκτικά μνημόνια. Ακόμα και το τρέχον ρεύμα ανυπακοής στον Μακρόν προφανώς ελάχιστα κοινά σημεία έχει επίσης με την Ελλάδα στο πώς εξελίσσεται, στις αιχμές που θέτει και στο συλλογικό υποκείμενο, δηλαδή στον κυρίαρχο παίκτη των διεκδικήσεων που δεν είναι απλώς και μόνον κάποιες μηδενιστικές δυνάμεις.

Με αυτό το πρίσμα – τουλάχιστον για το δεύτερο κομμάτι που συζητάμε δηλαδή το κίνημα – οποιαδήποτε προσπάθεια προσομοίωσης Ελλάδας  – Γαλλίας στο πεζοδρόμιο προφανώς πέφτει στο κενό. Ισως είναι και λίγο αστεία. Αλλη ταξική γεωγραφία, άλλη κουλτούρα διεκδίκησης. Αν θέλετε ακόμα και άλλη αντίληψη στο επίπεδο της τελετουργίας των κινηματικών εκφράσεων. Τα βαθιά κοινωνικά ρήγματα της Γαλλίας είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα της Ελλάδας.

Σήμερα στη χώρα μας, αν κάποιος μπορεί κάτι να εντοπίσει ως κυρίαρχο στο πολιτικό επίδικο, είναι από τη μία μεριά ο χαμηλός βαθμός συμμετοχής στα πολιτικά κοινά και από την άλλη, το γεγονός πως ακόμα είναι κυρίαρχη μια αντίληψη που θέλει τη χώρα σταθερή εν μέσω γεωπολιτικής δίνης.

Οι Ελληνες που ψηφίζουν το πράττουν για να κυβερνηθεί η χώρα. Για παράδειγμα – και τούτο πολλοί δεν το σημειώνουν τόσο βαθιά όσο πιθανώς υπάρχει – αυτό που λέγεται ελληνοτουρκική διαρκής κρίση μετράει στην εκλογική και πολιτική συμπεριφορά έστω και ασυνείδητα για μεγάλο μέρος των πολιτών στην Ελλάδα.

Τέτοια θέματα η Γαλλία δεν έχει. Βέβαια δημοσιονομική κρίση, βαθιές ανισότητες, αδυνατισμένη κοινωνική συνοχή ακόμα και χαμηλή κοινωνική κινητικότητα ως ένα βαθμό την περιγράφουν. Ομως υπάρχει η Δημοκρατία, ο βαθμός συμμετοχής και συμφωνίας με αυτό. Και η Μαρίν Λε Πεν εξάλλου φαίνεται σταδιακά να προσαρμόζεται εντός των τειχών παρά την ακραία εκφορά της.

Ολα αυτά θα πρέπει να ληφθούν υπόψη διαβάζοντας από µακριά και λίγο σαν καρτ ποστάλ τις γαλλικές κινητοποιήσεις. Το τελευταίο δεν αφαιρεί το δικαίωµα σε κανέναν από την Ελλάδα να εκφράζει τη συµπαράσταση και την αλληλεγγύη του στα γαλλικά κινήµατα όπως πολυσυζητηµένα έκανε ο Αλέξης Τσίπρας και µάλιστα µε την επίσκεψή του στο Παρίσι.

Εξάλλου θα είναι αντιφατικό πολλές δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα να διατείνονται πως θέλουν μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς ή των ακραίων συντηρητικών πολιτικών στα εγχώρια πράγματα και την ίδια στιγμή να κάνουν face control σε όποιον συστρατεύεται έστω και νοερά με τα κινήματα της Γαλλίας.

Και ευδοκίμως το αρχείο του Νίκου Καββαδία υπάγεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπως έγραψαν «ΤΑ ΝΕΑ» χθες σε δημοσίευμα του Μιχάλη Γελασάκη (βιογράφου του ποιητή). Ποιος να το έλεγε στον παράξενο μαρκονιστή που έγραφε μόνος στην καμπίνα ή στη βάρδια του πλοίου και έκανε τομή στην ποίηση με το «Μαραμπού» πως θα κατατασσόταν ψηλά στα ελληνικά γράμματα; Και δικαίως. Κανείς δεν έγραψε τόσο καλά για τη θάλασσα. Βασικά όπως έγραψε για τη ζωή, όπως επέμενε ο Θάνος Μικρούτσικος. Και κανείς δεν άγγιξε δύσκολα θέματα σαν της μοναξιάς και της σκληρότητας των λιμανιών.

Κατά τον Μεταπόλεμο, η Ελλάδα που το 1949 οριστικά προσδέθηκε στο δυτικό ατλαντικό άρμα, είχε γεμίσει φυλλάδια για τον ερυθρό κίνδυνο. Πολύς κόσμος έφαγε το κεφάλι του με την κατηγορία του κατάσκοπου των ανατολικών.

Το περιβάλλον του Ψυχρού Πολέμου, η υπαρκτή αντίθεση των στρατοπέδων, η ευαίσθητη γεωγραφία της Ελλάδας δίνανε τον χώρο σε επικίνδυνες πρακτικές έναντι απλών αριστερών πολιτών. Το ΚΚΕ στην παρανομία, τα ξερονήσια ανοιχτά, γενικά η δυστοπία καλά κρατούσε για μέρος του πληθυσμού. Σήμερα μάλλον η ΕΕ έχει βρει τον αντίστοιχο κίνδυνο που όλως τυχαίως έχει καρδιά πάλι τη Ρωσία. Την πουτινική αυτή τη φορά. Που φταίει για όλα. Από τις ταραχές στη Γαλλία μέχρι τις κάλπες σε χώρες της Ευρώπης.