Φθάνουν 60 λεπτά;

Η «Ώρα της Γης» (σ.σ.: Σάββατο 28 Μαρτίου). Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Προστασίας της Φύσης (WWF) το 2007, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για ζητήματα που αφορούν στο περιβάλλον και την περιβαλλοντική κρίση.

Έτσι, στις οκτώ και μισή το βράδυ, για μια ώρα, αξιοθέατα, σημαντικά μνημεία, φορείς και επιχειρήσεις σε όλο τον πλανήτη θα σβήσουν συμβολικά τα φώτα προωθώντας το μήνυμα για την προστασία του πλανήτη.

Μια σημαντική υπενθύμιση

Επί της ουσίας η «Ώρα της Γης», αποτελεί παγκόσμια υπενθύμιση της σημασίας της εξοικονόμησης ενέργειας και της περιβαλλοντικής διαχείρισης. Η πρωτοβουλία αυτή ενθαρρύνει τα άτομα, τις κοινότητες και τις επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα για μία ώρα, συμβολίζοντας τη συλλογική δέσμευση για τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και την καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης.

Το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ πιο σημαντικό

Κατά την περιβαλλοντική οργάνωση το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ πιο σημαντικό. Η Έκθεση “Ζωντανός Πλανήτης 2024” του WWF (LivingPlanetReport) αποκάλυψε το σημείο καμπής στο οποίο βρίσκεται ο πλανήτης μας, με τους πληθυσμούς άγριας ζωής να δέχονται τα τελευταία χρόνια, ολοένα και μεγαλύτερες πιέσεις και να καταγράφουν μια κατακόρυφη μείωση παγκοσμίως κατά 73%. Η κλιματική αλλαγή και η απώλεια της φύσης απειλούν την ίδια τη ζωή.

Σύμφωνα με την προαναφερόμενη έκθεση, η η μεγαλύτερη μείωση καταγράφεται στους πληθυσμούς των ειδών που συναντώνται σε οικοσυστήματα εσωτερικών υδάτων (-85%), ενώ ακολουθούν οι πληθυσμοί των ειδών στα χερσαία (-69%) και κατόπιν, στα θαλάσσια οικοσυστήματα (-56%).

Κατά τους συντάκτες της έκθεσης, οι τάσεις αυτές διαφέρουν μεταξύ των διαφόρων περιοχών του κόσμου, με πιο απότομες μειώσεις να παρατηρούνται στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, όπου έχει καταγραφεί μια ανησυχητική μείωση κατά 95%, την Αφρική (-76%) και την περιοχή Ασία-Ειρηνικός (-60%).

Αντίθετα, στην Ευρώπη, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική, οι εκτεταμένες επιπτώσεις στη φύση ήταν ήδη εμφανείς πριν από την έναρξη των μετρήσεων του δείκτη το 1970, με αποτέλεσμα να είχαν ξεκινήσει πιο άμεσα δράσεις προστασίας. Και γι’ αυτόν τον λόγο, η έκθεση δείχνει πως οι επιπτώσεις στη φύση σε αυτές τις περιοχές είναι ηπιότερες.

Η πιο συχνή απειλή

Ως η πιο συχνή απειλή για τους πληθυσμούς άγριας ζωής παγκοσμίως, αναφέρεται η απώλεια και η υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων, εξαιτίας κυρίως του μη βιώσιμου συστήματος παραγωγής τροφίμων.

Ακολουθούν η υπερεκμετάλλευση, τα ξενικά είδη και οι ασθένειες. Η κλιματική αλλαγή και η ρύπανση αποτελούν επιπρόσθετες βασικές απειλές για τους πληθυσμούς άγριας ζωής.

Η υγεία του πλανήτη πλησιάζει σε σημείο καμπής

Η μείωση στους πληθυσμούς άγριας ζωής λειτουργεί ως ένας αξιόπιστος δείκτης που μας προειδοποιεί για τον αυξανόμενο κίνδυνο εξαφάνισης των ειδών και την απώλεια υγιών οικοσυστημάτων. Όταν τα οικοσυστήματα υποβαθμίζονται σταθερά επί δεκαετίες, πλησιάζουν σε επικίνδυνα σημεία καμπής προμηνύοντας μια μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην τελευταία έκδοση της έρευνας, τέτοια σημεία καμπής σε παγκόσμιο επίπεδο θεωρούνται η αποψίλωση του Αμαζονίου που θα απελευθερώσει τόνους άνθρακα στην ατμόσφαιρα, αλλά και η μαζική καταστροφή των κοραλλιογενών υφάλων με επιπτώσεις στην παγκόσμια αλιεία και την προστασία εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στις παράκτιες αυτές περιοχές.

Αισθητές σε όλο τον κόσμο οι επιπτώσεις

Οι σοβαρές αυτές επιπτώσεις ξεπερνούν κατά πολύ τις περιοχές στις οποίες εκδηλώνονται και θα γίνουν αισθητές σε ολόκληρο τον κόσμο, επηρεάζοντας ευρύτερα την επισιτιστική ασφάλεια και τα άλλα μέσα διαβίωσης.

Την ίδια, κατά τους ειδικούς της περιβαλλοντικής οργάνωσης, σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο, οι καταστροφικές πυρκαγιές, όπως αυτές που καταγράφονται στην Ελλάδα και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου, αποτελούν ένα επίσης κρίσιμο σημείο καμπής, καθώς συντελούν σε απώλεια οικοσυστημάτων, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει και θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον το φυσικό περιβάλλον και τις ζωές των ανθρώπων.

Η «’Ώρα της Γης»

Για την ιστορία: η πρώτη κινητοποίηση της “Ώρας της Γης” ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, με πάνω από 2,2 εκατομμύρια ανθρώπους και πάνω από 2.000 επιχειρήσεις να σβήνουν τα φώτα για να αναδείξουν το ζήτημα της κλιματικής κρίσης.

Έγινε μία από τις πρώτες περιβαλλοντικές εκστρατείες που έγιναν viral και γέννησε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης, ελπίδας και υποστήριξης για την κλιματική δράση.

Στη συνέχεια, το 2009, 88 χώρες συμμετείχαν στην “Ώρα της Γης” και συγκεντρώθηκαν πάνω από 1 εκατομμύριο αιτήσεις που απαιτούσαν δράση για το κλίμα στην COP15 (15η Παγκόσμια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα).

Τα επόμενα χρόνια, η Ώρα της Γης συνέβαλε σε πολλές σημαντικές επιτυχίες, καθώς η εκστρατεία άρχισε να υποστηρίζει απτά αποτελέσματα, όπως ενδεικτικά:

το 2012: Η εκστρατεία «IWillIfYouWill» στην Αργεντινή συνέβαλε στη δημιουργία μιας θαλάσσιας προστατευόμενης περιοχής έκτασης 3,4 εκατομμυρίων εκταρίων – της μεγαλύτερης στη χώρα. το 2014: Η “Ώρα της Γης” χρησιμοποιήθηκε για την έναρξη μιας ψηφιακής εκστρατείας συλλογής υπογραφών που υποστήριζε έναν νόμο για την απαγόρευση της πλαστικής σακούλας και των συσκευασιών από πολυστυρένιο στα Νησιά Γκαλαπάγκος. το 2018: Η “Ώρα της Γης” συνέβαλε στην κινητοποίηση του κοινού στη Γαλλική Πολυνησία, με αποτέλεσμα 5 εκατομμύρια km² της θαλάσσιας επικράτειάς της να χαρακτηριστούν ως Διαχειριζόμενη Θαλάσσια Περιοχή. το 2024: Συγκεντρώθηκαν 20.000 δολάρια για το πρόγραμμα “CambodiaRiverGuard” του WWF, το οποίο προστατεύει τους βιότοπους των δελφινιών στον ποταμό Μεκόνγκ. 60 λεπτά για τη Γη λοιπόν. Τι λέτε φθάνουν;