Φοβού τους Hillbillies

Χαιρόμαστε για την επίσκεψη Τζέι Ντι Βανς, αν καταλαβαίνω σωστά την υποδοχή της είδησης. Η έλευση στην Αθήνα του αμερικανού αντιπροέδρου και επίδοξου διαδόχου του Τραμπ, τον προσεχή Φεβρουάριο, εκλαμβάνεται ως συνέχεια της πρόσφατης επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα και, γι’ αυτό, θεωρείται «καλό». Είμαστε βέβαιοι, όμως, ότι είναι; Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί προσωπικά αμφιβάλλω.

Δεδομένου ότι Βανς και Ρούμπιο φιλοδοξούν να διαδεχθούν τον Τραμπ, είναι φυσικό να προσπαθούν να προσελκύσουν το κοινό του Τραμπ, τους MAGA, τους «αξιοθρήνητους» χωριαταραίους, που θα έλεγε η Χίλαρι. Ο καθένας τους, όμως, έχει διαφορετική σχέση με αυτόν τον κόσμο, παρότι τόσο ο Ρούμπιο όσο και ο Βανς υπήρξαν σφοδροί πολέμιοι του Τραμπ στο παρελθόν – ο πρώτος τον έλεγε «απατεώνα», ο δεύτερος τον παρομοίαζε με τον Χίτλερ.

Ο Βανς όμως ήταν πάντα απομονωτιστής, ενώ ο Ρούμπιο ήταν πάντα πιστός στον διεθνή ηγετικό ρόλο των ΗΠΑ. Οσον αφορά τον πόλεμο στον Περσικό, ο Βανς ήταν εξαρχής εναντίον και εξετέθη δημοσιοποιώντας τις αντιρρήσεις του, ενώ ο Ρούμπιο ήταν ανέκαθεν το γεράκι που δεν φοβόταν την επίδειξη στρατιωτικής ισχύος στο θέμα του Ιράν, έστω και αν τώρα διαφωνεί για τις συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε.

Είναι αφελές, νομίζω, να φανταζόμαστε ότι ο Βανς έρχεται για να κάνει ρελάνς στον Ρούμπιο με φόντο την Ακρόπολη. Αυτό που οι περισσότεροι μορφωμένοι Αμερικάνοι το λένε «the glory that was Greece» (στίχος του Poe, που έγραφε και ποιήματα εκτός από διηγήματα), για τον Βανς δεν έχει την αξία που μπορεί να έχει για τον Ρούμπιο. Επιπλέον, έρχεται ως προσκεκλημένος του ευρωπαϊκού συνεδρίου που οργανώνει το ακροδεξιό ειδησεογραφικό δίκτυο «Breitbart». Συνεπώς, φοβού τους hillbillies και δώρα φέροντας. Ιδίως τους hillbillies που έχουν περάσει από το Yale, αυτοί είναι οι χειρότεροι…

Αν δεν το είχα ακούσει με τη φωνούλα της, δεν θα το πίστευα: «Αν το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι χωράω, εδώ είμαι». Η Θεοδώρα Τζάκρη το είπε, η πρώην αντιπρόεδρος του Στέφανου Κασσελάκη. Εκεί καταντήσαμε, να εκλιπαρούμε να μας πάρουν πίσω, έστω και σε θέση μαθητευόμενης. Το ακατανόητο, όμως, στην υπόθεση αυτή είναι η αδιαφορία του ΠΑΣΟΚ για τις εκκλήσεις της κ. Τζάκρη. Πώς είναι δυνατόν να τους χαρίζουν άλογο ή, αν θέλουμε να είμαστε συμπεριληπτικοί, φοράδα, και εκείνοι να την κοιτάζουν στα δόντια; Πώς γίνεται να μη βλέπουν την ευκαιρία που τους εκλιπαρεί να την αρπάξουν;

Δεν κοροϊδεύω ή, εν πάση περιπτώσει, δεν κοροϊδεύω τελείως, γιατί υπάρχει χειροπιαστό όφελος για το ΠΑΣΟΚ από την ταπεινωτική επιστροφή της ασώτου θυγατρός. Ο λόγος είναι ότι σε όλες τις εμφανίσεις της θα είναι υποχρεωμένη να εξηγήσει γιατί έφυγε και γιατί επέστρεψε. Με άλλα λόγια, θα καλείται να εξηγήσει γιατί εκείνη ήταν στη λάθος πλευρά της υπόθεσης, ενώ το ΠΑΣΟΚ ήταν στη σωστή. Γιατί δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να επιστρέψει, αλλά να διατηρήσει τις αντιρρήσεις της, λ.χ., για το δεύτερο μνημόνιο. Για την ίδια θα είναι ταπείνωση, για το ΠΑΣΟΚ όμως διαφήμιση. Αντε λοιπόν! Ανοίξτε την πόρτα, αρκετά την είχατε να περιμένει. Χάλασε και ο καιρός, ήρθαν βροχές και ψύχρα, μην αρπάξει και καμιά αρρώστια…

Είναι θλιβερό, την ίδια ώρα όμως είναι και λογικό αυτό που διαβάζω, δηλαδή ότι οι αποχωρήσαντες από το κίνημα των κυριών Καρυστιανού και Γρατσία σκέπτονται να μετάσχουν στις εκλογές με δικό τους κόμμα. Φαντάζομαι ότι, πάνω κάτω, θα το σκέφτηκαν ως εξής: Αφού γνωριστήκαμε εδώ και συμφωνούμε στις απόψεις, αφού τα πάμε καλά κι επίσης φύγαμε όλοι μαζί, γιατί να μην κάνουμε και εμείς το δικό μας κόμμα; Λογικό, από αυτή τη σκοπιά. Συγχρόνως, ωστόσο, είναι και αφόρητα θλιβερό, γιατί όπως και αν ονομάσουν το κόμμα, όποιο ιδεολογικό περιεχόμενο και αν του δώσουν, στη συνείδηση του κόσμου θα είναι το κόμμα των αφελών που πήραν στα σοβαρά τη Μαρία Καρυστιανού. Ετσι είναι και δεν λυπάμαι καθόλου αν στενοχωρώ ορισμένους…

Μετά την αναστάτωση που προκάλεσε το άρθρο του συνεργάτη του, ο Αλέξης Καραμήτρος ήταν σαφής: «Δεν επιτίθομαι στο ΠΑΣΟΚ». Δεν επιτίθοται (sic), πόσο πιο σαφής να γίνει; Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν σαφέστερος και πειστικότερος αν έλεγε «επιτίθεμαι» αντί για «επιτίθομαι»…