Εξίσου λάθος

O Tαμίρ Πάρντο ήταν διοικητής της Μοσάντ από το 2011 ως το 2016. Τον περασμένο Απρίλιο επισκέφθηκε παλαιστινιακά χωριά στη Δυτική Οχθη που έχουν δεχθεί επιθέσεις από εβραίους εποίκους. «Η μητέρα μου είναι επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και αυτά που είδα εκεί μου θύμισαν αυτά που υπέστησαν οι Εβραίοι τον περασμένο αιώνα», τόνισε, προσθέτοντας ότι οι ισραηλινές Αρχές γνωρίζουν πολύ καλά την κατάσταση αλλά την αγνοούν. «Αυτά που είδα με έκαναν να ντρέπομαι που είμαι Εβραίος».

Εκτοτε, οι αγριότητες των εποίκων, που συνοδεύονται συνήθως από ισραηλινούς στρατιώτες, έχουν πολλαπλασιαστεί. Μετά τους 70.000 Παλαιστινίους που σκοτώθηκαν στη Γάζα, ήρθε η σειρά της Δυτικής Οχθης να υποστεί την ανθρώπινη βαρβαρότητα στο όνομα του Θεού.

«Αισθάνομαι αηδία, οργή και ντροπή», έγραφε τις προάλλες στη «Monde» ο Βενσάν Λεμίρ, καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο πανεπιστήμιο Paris-Est-Gustave-Eiffel. Αηδία, επειδή καθημερινά δολοφονούνται μωρά, νέοι άνθρωποι, βοσκοί που προσπαθούν να προφυλάξουν τα πρόβατά τους, κάτοικοι που πασχίζουν να σβήσουν τις φωτιές που ανάβουν οι έποικοι. Οργή, επειδή οι σκηνές βίας δεν είναι μεμονωμένες, αλλά εντάσσονται σε ένα σχέδιο τρομοκράτησης του πληθυσμού με στόχο την προσάρτηση της γης τους. Ντροπή, επειδή όλα αυτά γίνονται εν μέσω σιωπής της διεθνούς κοινότητας: πού είναι ο πρόεδρος Μακρόν, ο οποίος είχε ηγηθεί πέρυσι πρωτοβουλίας για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους;

Αλλοι μιλούν για εθνοκάθαρση, άλλοι για γενοκτονία. Οπως και να ονομαστεί όμως αυτό το μακελειό, δεν δικαιολογείται η άρνηση της εξυπηρέτησης ισραηλινών τουριστών από ελληνικά εστιατόρια ή ο αποκλεισμός ισραηλινών ορειβατών από ελληνικά ταξιδιωτικά γραφεία «για ιδεολογικούς λόγους». Οπως επισημαίνει σε μια καίριας σημασίας ανακοίνωσή του ο Συνήγορος του Πολίτη, «η άρνηση πρόσβασης σε υπηρεσία που προσφέρεται στο κοινό με κριτήριο την εθνικότητα ή την εθνική καταγωγή δεν συμβιβάζεται με την αρχή της ίσης μεταχείρισης». Και «η επίκληση πολιτικών, ιδεολογικών ή άλλων πεποιθήσεων δεν αίρει την υποχρέωση συμμόρφωσης προς το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο περί απαγόρευσης των διακρίσεων κατά τη συναλλακτική διάθεση αγαθών και την παροχή υπηρεσιών στο κοινό».

Η υποστήριξη ενός μεγάλου τμήματος της ισραηλινής κοινωνίας προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, έναν άνθρωπο που επιβεβαιώνει καθημερινά ότι ορθώς κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου, είναι ασφαλώς σκανδαλώδης. Ομως ένας ισραηλινός τουρίστας που επισκέπτεται τη χώρα μας δεν είναι υποχρεωμένος να αποκαλύπτει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ακόμη κι αν φοράει μια κονκάρδα με τη φωτογραφία του ισραηλινού πρωθυπουργού, έχει το δικαίωμα να εξυπηρετηθεί όπως κάθε πολίτης. Είναι άλλο πράγμα η γνώμη μας, που μπορούμε να εκφράζουμε σε μια συζήτηση ή μια διαδήλωση, και άλλο η επαγγελματική μας υποχρέωση.

Ορθώς, επίσης, ο Συνήγορος αποφεύγει να μιλήσει για «αντισημιτισμό», καθώς οι διακρίσεις που καταγγέλλει δεν έχουν να κάνουν με το ότι τα θύματά τους είναι Εβραίοι, αλλά με το ότι είναι Ισραηλινοί. Δεν είναι καλύτερο ούτε χειρότερο: είναι εξίσου λάθος.

Keywords