Εθνική υστερία

«Εθνική ήττα» χαρακτήρισε ο Καπετάν Καραμήτρος τη διαφαινόμενη πρόοδο στο θέμα των τουρκικών F-35. Αν δεχτούμε ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας ετεροπροσδιορίζεται, τότε ναι, έχει δίκιο ο πολυδιάστατος – κατά το «πολύτροπος» του Οδυσσέα. Εφόσον ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 θεωρείται εθνική νίκη (μπορεί και εθνικός θρίαμβος, συγγνώμη αν από άγνοια μειώνω το μέγεθος μιας εθνικής επιτυχίας…), τότε ναι, είναι εθνική ήττα, όπως το λέει ο πολυδιάστατος. Ομως, δεν είναι συγχρόνως και εντελώς κουτό, όταν η θέση μιας χώρας στον κόσμο και οι επιδιώξεις της ετεροπροσδιορίζονται, ανάλογα με την πορεία της Τουρκίας;

Το πρόβλημα με την Τουρκία δεν είναι υπαρξιακής τάξεως, όπως π.χ. είναι το πρόβλημα του Ισραήλ με το Ιράν. Η Τουρκία δεν έχει διακηρυγμένο στόχο να εξαφανίσει την Ελλάδα από τον χάρτη, όπως έχει το Ιράν για το Ισραήλ. Το δικό μας θέμα με τους απέναντι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, πρόκειται δηλαδή για ζητήματα οικονομικής εκμετάλλευσης. Σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκική Εθνοσυνέλευση έχει υπερψηφίσει το περιβόητο casus belli, στην περίπτωση μονομερούς επέκτασης των χωρικών υδάτων της χώρας μας στα 12 ν.μ.

Προφανώς το σχετικό ψήφισμα συνιστά επίσημη απειλή εναντίον της Ελλάδος – δεν θα συζητούμε τα αυτονόητα. Από την άλλη πλευρά όμως, εμείς χρησιμοποιούμε κάθε είδους πρόσχημα και δικαιολογία για να αποφεύγουμε δικαστικό διακανονισμό και να συντηρούμε τη θεωρητική δυνατότητα των 12 ν.μ. Αν σας ξενίζει ο τρόπος που το θέτω, είναι επειδή έτσι το βλέπουν οι τρίτοι και, είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος είναι οι τρίτοι, όχι αυτό που εμείς έχουμε σκαρώσει στο κεφάλι μας.

Επιπλέον, όταν ανάγουμε τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε υπαρξιακό ζήτημα, αυτό που κάνουμε είναι να δικαιώνουμε την προπαγάνδα της Τουρκίας εις βάρος μας: κάνουμε εμείς τη δουλειά τους σαν κορόιδα, πλην όμως με το αίσθημα της ικανοποίησης των εθνικώς υπερήφανων κορόιδων. Αυτό όμως δεν απασχολεί καθόλου όσους πολιτεύονται με τη σημαία του υπαρξιακού κινδύνου από την Τουρκία.

Αντιθέτως, η υπεραπλούστευση των θεμάτων στο στοιχειώδες επίπεδο του «εμείς από τη μια, οι βάρβαροι από την άλλη» δημιουργεί μια ολόκληρη αγορά, από την οποία οι εθνοκάπηλοι προμηθεύονται ψήφους. Αλλά και οι άλλοι, εκείνοι που καταλαβαίνουν την ανάγκη μιας πιο ρεαλιστικής και ισορροπημένης θέασης των ελληνοτουρκικών, δεν τολμούν να ταράξουν μια αγορά διαμορφωμένη επί δεκαετίες, από την οποία εξάλλου και οι ίδιοι αντλούν ψήφους. Εχει πια αποκτήσει τη δική της δυναμική και πάει. Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει, είναι βαθιά ριζωμένη. Ελπίζω, απλώς, να αργήσει όσο είναι δυνατόν η αναπόφευκτη πρόσκρουση στην πραγματικότητα.

Να παρατηρήσουμε, επίσης, ότι την ίδια στάση με τον πολυδιάστατο Καραμήτρο υιοθετεί και ο ακροδεξιός Τύπος έναντι των εξελίξεων με τα τουρκικά F-35. Και αυτοί ωρύονται για την «εθνική ήττα» και θρηνούν για τη συμφορά που μας βρήκε. Αυτή η σύμπτωση απόψεων έχει μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί δείχνει ότι ίσως κάτι έμαθε από τα λάθη του, όπως ισχυρίζεται. Ο Καραμήτρος δεν έχει πια ανάγκη τους ΑΝΕΛ, ούτε οποιονδήποτε Πάνο Καμμένο. Τα έχει μέσα του όλα αυτά, δεν χρειάζεται να τα αναζητήσει έξω…

Προσωπικά, πιστεύω τον Θανάση Αυγερινό, τον εκπρόσωπο Τύπου των κυριών Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία, όταν διαψεύδει τα περί ειδικής σχέσης με τη Ρωσία. Απλώς, την αγαπάνε πολύ! Κακό είναι; Δεν συνεπάγεται και ειδική σχέση. Οσον αφορά τη Ρωσία, δεν έχω αμφιβολία ότι μένει αδιάφορη.

Εξάλλου, είναι τέτοιο το μέγεθος του κινήματος των δύο κυριών, ώστε δεν νομίζω ότι η αγάπη ανταποδίδεται – αμφιβάλλω αν γίνεται καν αισθητή. Αλλωστε, η Ρωσία έχει πολύ πιο προβεβλημένους φίλους στην Ελλάδα, με απήχηση στην πολιτική.

Ο πολυδιάστατος Καραμήτρος, λ.χ., δηλώνει ότι αν ήταν ο ίδιος πρωθυπουργός δεν θα έβαζε τη χώρα στον «σκληρό πυρήνα της αντιρωσικής υστερίας», όπως χαρακτηρίζει την αντίδραση στον ρωσικό επεκτατισμό. Πιστεύει μάλιστα ότι το «στρατηγικό συμφέρον της Ευρώπης είναι η ειρήνη στην Ουκρανία». Επ’ αυτού, συμφωνεί με τον πρόεδρο Τραμπ, που η πολιτική του, ως γνωστόν, «στην αρχή φαίνεται δαιμονική, αλλά στο τέλος γίνεται για καλό»! Κατά τα λοιπά, καταδικάζει ο αθεόφοβος την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου εκ μέρους της Ρωσίας…