Επιτυχία και ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Κάποιες φορές πρέπει να ξέρεις να απλώνεις τα πόδια σου μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα.

Η Εθνική μετά την εξαιρετική εμφάνιση και τη νίκη της επί της Σερβίας, πέτυχε μία ακόμα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, κόντρα στη Γερμανία, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη σε αξία, όχι μόνο επειδή δεν το είχαμε ξανακάνει, όχι γιατί το «όνομα» είναι πολύ πιο «βαρύ», αλλά για τον τρόπο με την οποία την πέτυχε!

Είναι πολύ «εύκολο» όταν έχεις παίκτες με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Τζόλη και του Καρέτσα, να θελήσεις να παίξεις όμορφο, ελκυστικό ποδόσφαιρο.

Είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό και έχει τεράστια σημασία να πείσεις αυτούς τους παίκτες να θυσιάσουν το «ταλέντο» τους για το καλό της ομάδας.

Η ανασταλτική συμπεριφορά και των δύο ήταν συγκλονιστική. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τον Παυλίδη. Στην Μπενφίκα δεν έκανε και δεν κάνει αυτό το «χαμαλίκι». Παστελώνει.

Το βράδυ της Κυριακής στο Αουγκσμπουργκ έπαιξε μόνο για την ομάδα και όχι για την πάρτη του.

Τα ίδια ακριβώς θα έλεγα και θα έγραφα ακόμα και αν δεν είχαμε κερδίσει τους Γερμανούς. Ακόμα και αν είχαμε χάσει. Διότι σημασία έχει το δάσος και όχι το δέντρο.

Ο Γιοβάνοβιτς βρήκε ένα ορθό πλάνο και έδειξε στους παίκτες του πώς να το εφαρμόσουν. Μέχρι και τα παιδάκια κατάλαβαν ότι δεν ήθελε να δώσει χώρους στην ομάδα του Κλοπ. Οτι δεν ήθελε η μπάλα να κινείται ανάμεσα στις γραμμές του. Τα παιδιά της Εθνικής πήραν αυτό το πλάνο και το ακολούθησαν «τυφλά».

Πόσες σημαντικές ευκαιρίες έκανε η Γερμανία; Δύο; Τρεις; Ε, εκεί ήταν ο Τζολάκης. Και όταν η κλεψύδρα άρχισε να αδειάζει, η Εθνική ρίσκαρε.

Πήρε μέτρα. Δημιούργησε. Απείλησε. Ολα στοχευμένα. Και στο τέλος τα κατάφερε.

Οι δύο συνεχόμενες νίκες της Εθνικής είναι αυτές οι «εφήμερες χαρές» που έλεγε κάποτε ο Ντέμης. Είναι επιτυχίες, μην παρεξηγηθώ. Αλλά ΕΠΙΤΥΧΙΑ, για όλο τον οργανισμό, θα είναι όταν με το καλό αυτά τα παιδιά πάρουν μέρος σε μία μεγάλη διοργάνωση, που τόσο μας λείπει!

Keywords