Επιστημονικό ανεύθυνο

Την ώρα που όλη η χώρα παρακολουθεί άναυδη τις αποκαλύψεις για τον τρόπο που κατέληξε ο Γιώργος Μαζωνάκης σε ένα «ιατρείο» στο κέντρο της Αθήνας, το εποπτεύον νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, δηλαδή ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, εξέδωσε «σαφείς διευκρινίσεις» οι οποίες καταλήγουν στην καταπληκτική δήλωση ότι «η ευθύνη για τον τρόπο λειτουργίας ενός ιατρείου… βαρύνει πρωτίστως τον επιστημονικά υπεύθυνο γιατρό».

Ξεκινάμε ανάποδα, από το συμπέρασμα προς τα γεγονότα. Είναι δυνατόν ένας οργανισμός που έχει την αρμοδιότητα να εγκρίνει τη λειτουργία ενός ιατρείου, να ελέγχει τον χώρο, τον εξοπλισμό κ.λπ., μετά να δηλώνει ότι δεν φέρει ευθύνη για ό,τι συμβεί εκεί μέσα; Συνήθως όποιος αδειοδοτεί έχει και κάποια μορφή εποπτικής ευθύνης, όχι μόνο στιγμιαίου ελέγχου. Το ότι ο ΙΣΑ δίνει άδεια αλλά αρνείται οποιαδήποτε ευθύνη είναι μια ενδιαφέρουσα εννοιολογική ασυνέπεια.

Παρομοίως, ενδιαφέρουσα είναι η θέση του συλλόγου πως σχεδόν οποιαδήποτε «εναλλακτική» μέθοδος είναι βασικά OK, αρκεί να ασκείται από γιατρούς «επαρκώς εκπαιδευμένους». Ποιος όμως πιστοποιεί την εκπαίδευση στα «εναλλακτικά»; Ποιος επίσημος οργανισμός; Το κριτήριο παραμένει αόριστο και ανέλεγκτο. Στην πράξη, ο κάθε γιατρός αποφασίζει μόνος του τι θεωρεί επιστημονικά έγκυρο κι ο Σύλλογος αρκείται στην ιδιότητα του μέλους για να αδειοδοτήσει πρακτικές που δεν έχουν καμία επιστημονική τεκμηρίωση, ανεξάρτητα από την εμπειρική πεποίθηση όποιου τις ασκεί.

Αυτή είναι η γραμμή που μας φτάνει στον θάνατο στην Καρνεάδου, όπου η νόμιμη άδεια και η κάρτα μέλους του ΙΣΑ δεν εγγυήθηκαν ούτε τα βασικά.

Ο ΙΣΑ, λοιπόν, διεκδικεί το νομικά και ηθικά ανεύθυνο. Τότε γιατί διατηρεί τον ρόλο του αδειοδότη χωρίς αντίστοιχη εποπτική ευθύνη; Δεν ζητά κανείς από έναν επιστημονικό σύλλογο να γίνει διωκτική Αρχή. Ζητά τη στοιχειώδη παραδοχή ότι ανάμεσα στην άδεια και την αστυνόμευση υπάρχει ένα ολόκληρο πεδίο ευθύνης που δεν μπορεί να μένει κενό, ούτε έχει καλυφθεί από την Εθνική Αρχή Διαφάνειας, στην οποία μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες του καταργημένου ΣΕΥΥΠ αλλά δεν έχει παραγάγει αντίστοιχα πορίσματα – για να μην πιάσουμε το παλμαρέ της σε άλλες πολύκροτες υποθέσεις.

Αυτές οι «σαφείς διευκρινίσεις» λοιπόν, ούτε σαφείς είναι, ούτε διευκρινίζουν. Δικηγορίστικες διατυπώσεις θυμίζουν, από μια εποπτεύουσα Αρχή που θέλει να είναι Αρχή χωρίς να εποπτεύει. Οι πολίτες καταλαβαίνουν πολύ καλά τη διαφορά.

Keywords