Ελπίδες

Η Αυστραλία και ο Καναδάς δεν τα πάνε καλά με την Αμερική του Τραμπ, γνωστό αυτό. Ο Τραμπ μάλιστα είχε υποστηρίξει εμφανέστατα τους αντιπάλους του Αντονι Αλμπανέζε και του Μαρκ Κάρνι, στις εκλογές στην Αυστραλία και τον Καναδά αντιστοίχως. Παρ’ όλ’ αυτά, πρώτη ήταν η Αυστραλία που τάχθηκε υπέρ της κοινής επιχείρησης Αμερικανών και Ισραηλινών κατά του Ιράν, ο δε Καναδάς ήταν η δεύτερη. Ακόμη και οι Ευρωπαίοι, που φοβούνται και τον ίσκιο τους, στις επίσημες δηλώσεις των κυβερνήσεων, αν προσέξετε, δίνουν την έμφαση στην καταδίκη της αντίδρασης του Ιράν, επειδή αντέδρασε πλήττοντας τις γειτονικές, αμέτοχες στον πόλεμο, χώρες και όχι τους επιτιθέμενους. Οσο για τις αραβικές χώρες της περιοχής, οι οποίες δέχθηκαν τα ιρανικά πλήγματα, αυτές έχουν αφήσει πια τα διπλωματικά προσχήματα και απειλούν ευθέως με ανταπόδοση. Λέτε να δούμε μαχητικά αραβικών χωρών να συνδράμουν τον αγώνα Ισραηλινών και Αμερικανών;

Από τις αντιδράσεις τρίτων χωρών, όπως καταγράφονται μέχρι τώρα, νομίζω ότι προκύπτουν δύο συμπεράσματα. Το πιο ασφαλές από αυτά είναι ότι η απειλή του Ιράν «μην τα βάζετε μαζί μου, γιατί θα διαλύσω την περιοχή» (η απειλή του βομβιστή αυτοκτονίας, με άλλα λόγια) δεν δούλεψε. Δεν φοβήθηκαν οι γείτονες και, αντί να πιάσουν στα παρακάλια τους Αμερικανούς για να σταματήσουν, είναι έτοιμοι να βάλουν και αυτοί ένα χεράκι στον πόλεμο. Γιατί; Επειδή εκτιμούν ότι η ευκαιρία να απαλλαγούν από τον ταραχοποιό της περιοχής, αν όχι διά παντός, τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα, είναι πραγματική και είναι τώρα.

Το δεύτερο που συμπεραίνω είναι ότι αν εξαιρέσουμε τους γνωστούς υπόπτους, Κίνα και Ρωσία, ο υπόλοιπος κόσμος ως επί το πλείστον εύχεται να πετύχουν οι στόχοι του πολέμου. Ολοι καταλαβαίνουν, όπως και στον Πόλεμο των 12 Ημερών, τον περασμένο Ιούνιο, αυτό που μόνο ο γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είχε το θάρρος να αναγνωρίσει τότε: οι επιτιθέμενοι κάνουν τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό όλων μας. Η λεγόμενη Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι μια πληγή, που έπρεπε εδώ και καιρό να έχει αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα από τη Δύση. Επί σχεδόν μισό αιώνα, οι αγιατολάδες στράγγιξαν τον πλούτο της χώρας τους για να χρηματοδοτήσουν και να διαδώσουν την ιδεολογία του μίσους. Καιρός δεν ήταν να πάνε στον αγύριστο;

Βεβαίως, για ευνόητους λόγους, κανείς δεν το λέει επισήμως. Αν όμως η υπόθεση, που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της, πάρει την επιθυμητή κατεύθυνση προς τη συντριβή των μουλάδων, περιμένω ότι σιγά σιγά θα αρχίσουν να εκδηλώνονται. (Εκτός ίσως από τους Γάλλους, οι οποίοι ζηλεύουν, λόγω απωθημένων με τη Ναπολεόντεια Gloire…) Αν πετύχει το τόλμημα του προέδρου Τραμπ, αν δηλαδή εξουδετερωθεί το καθεστώς των μουλάδων, τότε όλοι, όχι μόνο οι γείτονες του Ιράν, απαλλάσσονται από τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη σταθερότητα στην περιοχή. Θα αντιμετωπίσουμε όμως έναν διαφορετικό: θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που δεν τόλμησαν οι γνωστικοί και οι σώφρονες, το κατάφερε ένας τρελός…

Η επική μήνις, εν προκειμένω, δεν αναφέρεται στον Ντόναλντ Τραμπ, γιατί είχαμε δύο από δαύτες το περασμένο Σάββατο, αλλά η μεγάλη μήνις επισκίασε τελείως τη μικρότερη. Εκτός από τον πόλεμο στον Περσικό, είχαμε και τη μήνι της Μαρίας Καρυστιανού, που ξέσπασε κατά του Πάνου Ρούτσι, επειδή δεν της επέτρεψαν οι γονείς των θυμάτων να αξιοποιήσει για κομματικούς σκοπούς (θυμίζω ότι στο όνομα μόνο έχουμε κολλήσει, όλα τα άλλα πάνε πρίμα…) τη συγκέντρωση για την επέτειο των τριών χρόνων από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Από τις φωτογραφίες και τα βίντεο της κ. Καρυστιανού, δεν μένει αμφιβολία ότι η μήνις της ήταν επική.

Από το συγκεκριμένο περιστατικό, είναι προφανές ότι η κ. Καρυστιανού ακόμη δεν έχει υποψιαστεί τι ακριβώς την περιμένει. Θεωρεί μάλλον ότι μπορεί να εναλλάσσει ρόλους κατά την περίσταση: πότε χαροκαμένη μάνα και πότε πολιτευόμενη μάνα. Ακουσίως το παραδέχτηκε και η ίδια, άλλωστε, ότι δεν καταλαβαίνει το παιχνίδι στο οποίο έμπλεξε. Της πήρε, είπε, δύο ώρες μέχρι να καταλάβει ότι η ομιλία της, παρότι προγραμματισμένη, δεν ήταν επιθυμητή από τους οργανωτές της συγκέντρωσης. Εκείνη όμως έμενε, ενώ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έπρεπε να είχε καταλάβει. Μήπως νόμιζε ότι την αφήνουν για το τέλος, ως κορωνίδα; Η σουπερστάρ εμφανίζεται στο τέλος, ως γνωστόν…;