Εκλογή

Τι έχει ο Τραμπ στο μυαλό του; Είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων αλλά δεν ξέρω ποιος θα βάλει τα λεφτά.

Διότι η απάντηση είναι ευκολάκι. Ο Τραμπ δεν έχει στο μυαλό του απολύτως τίποτα.

Οπως δεν είχε ποτέ. Από την εποχή που έκανε τον παρουσιαστή στην τηλεόραση κι ύστερα όταν εμφανιζόταν σε trash μεταμεσονύκτιες εκπομπές, όπου διεκδικούσε μερικά λεπτά ακόμη πιο trash δημοσιότητας ισχυριζόμενος ότι ο Μπάρακ Ομπάμα είναι γεννημένος στη Νιγηρία.

Αυτός ο άνθρωπος όμως εξελέγη δύο φορές πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σε τελευταία του προεκλογική εμφάνιση, αφού καμάρωσε με τη μετονομασία του Κόλπου του Μεξικού και της λίμνης Οντάριο (που ο ίδιος έκανε και μόνο ο ίδιος έχει πάρει σοβαρά…) δήλωσε ότι του μένει να μετονομάσει έναν ωκεανό κι ένα ποτάμι.

Αν ο Μακρόν, ο Μερτς ή ο Μητσοτάκης έλεγαν τέτοια πράγματα θα τους είχαν ήδη αναλάβει οι κύριοι με τις λευκές μπλούζες.

Αλλά στη δημοκρατία η εκλογή αλλάζει τα δεδομένα. Κι υποχρεώνει να παίρνουμε σοβαρά τις πομπώδεις ανοησίες ενός ασυνάρτητου.

Κάνει αλλοπρόσαλλες συμφωνίες με τον Πούτιν την ίδια στιγμή που θέλει να φάει τον Ζελένσκι για να χαρίσει την μισή Ουκρανία στη Ρωσία. Για ποιο λόγο; Τα μυστήρια του Κρεμλίνου.

Τα έχει βρει μπαστούνια στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή, είναι τσακωμένος με όλο τον πλανήτη, αμφισβητεί κάθε διεθνή νομιμότητα που δεν εκπορεύεται από τον ίδιο κι έχει απαξιώσει όλα τα δημόσια αξιώματα των ΗΠΑ.

Ποιος άλλος θα έστελνε πρέσβεις σε ξένες πρωτεύουσες διάφορα λαμόγια;

Και από πάνω παραπονιέται επειδή δεν του έδωσαν το Νομπέλ Ειρήνης!

Αλλά είπαμε. Η εκλογή είναι που τον κατέστησε συνομιλητή μας, τίποτα άλλο. Αν δεν είχε εκλεγεί και μάλιστα δύο φορές, δεν θα τον ρωτούσαν ούτε τι ώρα είναι.

Θα του κόψουν τον βήχα οι αμερικανοί ψηφοφόροι στις εκλογές του Νοεμβρίου; Διαβάζω τα προγνωστικά αλλά (μεταξύ μας) δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στους αμερικανούς ψηφοφόρους.

Και γι’ αυτό δεν έχω πειστεί ότι η «εποχή Τραμπ» είναι μια παρένθεση που θα τελειώσει με τη λήξη της θητείας του σε δύο χρόνια. Υπάρχουν πολλοί σαλταρισμένοι πρόθυμοι να παραλάβουν τη σκυτάλη.

Και οι Δημοκρατικοί; Καλά ευχαριστώ. Βρήκαν τη λύση σε μουσουλμάνους υποψηφίους!

Αλλά τουλάχιστον όλα αυτά τα σκεφτόμαστε και τα σιχτιρίζουμε στην ηρεμία της πατρίδας μας, κάπου μεταξύ Μαζωνάκη, Βίσση και Καρβέλα.

Οι δυστυχείς Ουκρανοί τα βιώνουν στα χαρακώματα. Και με τον Τραμπ να προστάζει την παράδοσή τους στους Ρώσους.

Keywords