Εκεχειρία

Εντάξει! Ηρεμήστε, παιδιά. Και οι δύο νικήσατε, δεν υπάρχει λόγος να ξαναπιάσετε τον πόλεμο… Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν ξέρει ποιος «νίκησε» στον πόλεμο των πέντε εβδομάδων, που θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε «the Fuckin’ War», αν φυσικά δεν έχει αντίρρηση ο πρόεδρος Τραμπ, που ως γνωστόν δεν χρησιμοποιεί ποτέ τέτοιες λέξεις. Ανεξαρτήτως όμως των όσων διατείνεται η κάθε πλευρά, το γεγονός είναι ότι και οι δύο ήθελαν την εκεχειρία: οι μεν μουλάδες για τους αυτονόητους λόγους, ο δε Τραμπ επειδή έψαχνε διέξοδο από μια παγίδα που δεν είχε καταλάβει πόσο επικίνδυνη και πόσο μεγάλη είναι. Ας τους επιτρέψουμε, επομένως, να μοιραστούν τις δάφνες του νικητή, δεν χάθηκε ο κόσμος. Αντιθέτως, ο κόσμος θα κινδύνευε να χαθεί αν συνεχιζόταν αυτός ο πόλεμος.

Ακόμη δεν μπορούμε να ξέρουμε αν και κατά πόσον υποχώρησε η κάθε πλευρά από τις αρχικές απαιτήσεις της, ούτε μπορούμε να εμπιστευτούμε τις εκατέρωθεν θριαμβολογίες. Κυρίως, δεν έχουμε καθαρή εικόνα ως προς τη διέλευση της ναυσιπλοΐας από το Fuckin’ Strait (πρώην Ορμούζ). Για δύο πράγματα, ωστόσο, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Το πραγματικό υπερόπλο του Ιράν ήταν ο έλεγχος των στενών και όχι οι πύραυλοι. Επίσης, το καθεστώς μπορεί να επέζησε, όμως οι σχέσεις με τις γειτονικές χώρες του Κόλπου δεν πρόκειται να επανέλθουν ποτέ στο προ του πολέμου επίπεδο.

Συγγνώμη, τι έπαθαν στο ΠΑΣΟΚ; Ξύπνησε μέσα τους ο Κουτσόγιωργας; Προκαλεί κατάπληξη η επίθεση και μάλιστα από τον πρόεδρο του κόμματος εναντίον της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου, για λόγους γλωσσικού ύφους. Επειδή δεν τους άρεσε το σχήμα λόγου ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους». Αντί να το εκλάβουν ως αυτό που είναι, ένα σχήμα λόγου, μια υπερβολή, εκείνοι το ερμηνεύουν κατά κυριολεξία και στρέφονται εναντίον της. Περιττό, πέραν των άλλων επειδή είναι και τελείως γελοίο. Πώς να την πεις αλλιώς την απόπειρα του ΠΑΣΟΚ να αστυνομεύσει τη γλώσσα; Περί αυτού πρόκειται, το ΠΑΣΟΚ ενοχλείται από τη γλώσσα με την οποία εκφράζεται για το ΠΑΣΟΚ η κ. Τριανταφύλλου. Είναι λάθος του κ. Ανδρουλάκη ότι έσπευσε να αναπαραγάγει το αρχικό σχόλιο άλλου στελέχους του ΠΑΣΟΚ εναντίον της κ. Τριανταφύλλου. Παρασύρθηκε μάλλον από τη μέθη των εξελίξεων – ξέρετε, η ζημία που έπαθε η κυβέρνηση εξαιτίας του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν θα έπρεπε όμως να ενθουσιάζονται, γιατί δεν είναι κάτι το οποίο πέτυχαν οι ίδιοι. Είναι κάτι που συνέβη στον αντίπαλο, δεν εξυπακούεται ότι το καρπούνται στο ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι τελείως άμεμπτη η κ. Τριανταφύλλου. Αν κάτι μπορούμε να της καταλογίσουμε είναι ότι δεν χρησιμοποιεί σωστά την πασοκική. Λέει «δεν δικαιούται να ομιλεί», αντί του ορθού «δεν δικαιούται διά να ομιλεί». Γι’ αυτό θα έπρεπε να τη μέμφεται ο κ. Ανδρουλάκης, όχι για ένα σχήμα λόγου που το ερμηνεύουν εκτός συμφραζομένων. Ελεος! Θα τρίζουν τα κόκαλα του Μένιου, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται…

Ο Κώστας Αχ. Καραμανλής, που δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να θέσει ξανά υποψηφιότητα, ήταν άτυχος. Εννοώ, γενικώς άτυχος στην πολιτική. Εδειχνε ψυχρός, απόμακρος και «so very upper class», που δεν μπορούσε να γίνει ευρύτερα συμπαθής. Ηταν όμως έντιμος, σοβαρός και καταρτισμένος. Τον έφαγαν οι περιστάσεις. Κρίμα. Αν όμως ο ίδιος ήταν άτυχος, ο λεγόμενος Νεοκαραμανλισμός ήταν τυχερός, γιατί ο συγκεκριμένος Καραμανλής δεν ήταν ο ιδεολογικός εκπρόσωπος του ρεύματος, που ταυτίστηκε με τον συνονόματο Ακάματο Καραμανλή. Η συγκρότηση του Κώστα Αχ. Καραμανλή ήταν μάλλον κοσμοπολίτικη.

Για τον ίδιο ίσως είναι καλύτερα – ίσως μάλιστα έπρεπε να φύγει νωρίτερα. Το πρόβλημα όμως για τη δυναστεία είναι υπαρκτό: δεν θα υπάρχει Καραμανλής στην επόμενη Βουλή! Σωστά επεσήμανε στη στήλη του ο Κώστας Γιαννακίδης ότι το πλησιέστερο που θα υπάρχει στην κοινοβουλευτική πανίδα θα είναι η Αννα Καραμανλή. Δεν αρκεί όμως, με όλη την εκτίμηση για το ένδοξο όνομά της και την ίδια προσωπικά. Υπάρχει λύση όμως για το δυναστειακό. Εμβαλωματική μεν, αλλά θα κάνει τη δουλειά προσωρινά. Υπάρχει εκείνο το καλό (και τόσο παρεξηγημένο!) παιδί, ο Michel de Liapis, που ζει εξόριστος κάπου στο εξωτερικό. Μια χαρά είναι για να βουλώσει την τρύπα στην επόμενη Βουλή…