Είστε απλά επικίνδυνοι!

Η ΑΕΚ προχώρησε στην απόκτηση ενός 15χρονου γκολκίπερ από τον Πανιώνιο. Δαπάνησε, όπως διαρρέει η ΠΑΕ, ένα σημαντικό ποσό.

Ο Γιώργος Σαρακασίδης, μετράει 91’ καριέρας. Έχει παίξει ένα ολόκληρο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό Β’ τον περασμένο Μάρτιο και έκανε ντεμπούτο για ένα λεπτό κόντρα στην ίδια ομάδα τον προηγούμενο Φλεβάρη.

Μπορεί ο 15χρονος να είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του πλανήτη. Μπορεί να είναι κράμα Ντασάεφ και Νόιερ. Μπορεί να έχει το potential να αναδειχθεί σε έναν από τους καλύτερους γκολκίπερ στον κόσμο. Μπορεί. Αυτό όμως που γίνεται από την Τετάρτη, είναι επικίνδυνα «εγκληματικό» και ποδοσφαιρικά ανεπίτρεπτο!

Το non paper ανέφερε ότι είναι «μεταγραφή για την πρώτη ομάδα». Μάλιστα. Ένα παιδί δηλαδή, το οποίο έχει σχεδόν μηδενικές ποδοσφαιρικές παραστάσεις, αποκτήθηκε για την πρώτη ομάδα.

Αλήθεια γιατί δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να τους μαζέψει; Ακόμα και αν παίξει στα εντελώς αδιάφορα ματς του Κυπέλλου της League Phase, θα σημαίνει κάτι για το μέλλον του; Μιλάμε για 15χρονο παιδί!

Και αν, λέω αν και χτυπάω ξύλο, κάνει ένα λάθος, όπως έκανε ο Χρυσόπουλος και αρχίσει το γήπεδο να κάνει τα ίδια; Εδώ ο 21χρονος Δημήτρης Καλοσκάμης έκανε ένα κακό ματς με τον ΟΦΗ στο Κύπελλο και από εκείνη την ώρα επί της ουσίας «εξαφανίστηκε».

Ξέρετε πόσο έπαιξε μετά από εκείνο το παιχνίδι στις 14 Ιανουαρίου; Έξι λεπτά! Μπήκε αλλαγή στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, επειδή ο εκνευρισμένος Γιόβιτς απαίτησε να βγει και έπαιξε ξανά στα τελευταία πέντε λεπτά του εκτός έδρας 0-4 με την Τσέλιε;

Στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και όχι στο παπατζιλίκι που ζούμε στο μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, υπάρχει μια αρκετά σταθερή φιλοσοφία από κορυφαίους προπονητές και υπεύθυνους ανάπτυξης ταλέντων.

Το υπερβολικό δημόσιο εγκώμιο σε έναν 15χρονο μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερη πίεση παρά όφελος. Οι περισσότεροι προτιμούν να μιλούν για την εξέλιξη, τη δουλειά και την υπομονή, όχι για το ότι ένα παιδί είναι «σταρ».

Ο Αρσέν Βενγκέρ έχει μιλήσει πολλές φορές για τους κινδύνους της πρόωρης έκθεσης των νεαρών παικτών: «Μήπως τους ωθούμε στην εξειδίκευση πολύ νωρίς;

Μήπως τους παρέχουμε υπερβολική καθοδήγηση πολύ νωρίς;… Μήπως τους απομονώνουμε πολύ νωρίς από την κανονική κοινωνική ζωή;»

Με αυτή τη δήλωση δεν αναφερόταν μόνο στην προπόνηση, αλλά συνολικά στην πίεση που δέχονται τα παιδιά όταν αντιμετωπίζονται ως «θαύματα» από πολύ μικρή ηλικία.

Σε άλλη του τοποθέτηση εξηγεί: «Χτίζεις έναν παίκτη όπως χτίζεις ένα σπίτι. Πρώτα μπαίνουν τα θεμέλια». Δηλαδή πρώτα χτίζονται οι βάσεις (τεχνική, χαρακτήρας, νοοτροπία) και όχι η δημόσια εικόνα του ποδοσφαιριστή.

Ο Πεπ Γκουαρδιόλα έχει επιμείνει ότι τα παιδιά πρέπει να παίζουν χωρίς φόβο: «Αφήστε τα να παίζουν μέρα και νύχτα και αφήστε τα να κάνουν λάθη.»

Η λογική του είναι ότι η υπερβολική πίεση, οι ταμπέλες και οι προσδοκίες δυσκολεύουν τη φυσική εξέλιξη ενός νεαρού ποδοσφαιριστή.

Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον απέφευγε συστηματικά να αποθεώνει δημόσια 16χρονους και 17χρονους. Προτιμούσε να τους προστατεύει από τα φώτα της δημοσιότητας και να τους αφήνει να εξελίσσονται σταδιακά.

Η φιλοσοφία του με τη λεγόμενη «Class of ’92» ήταν ότι η συνέπεια και ο χαρακτήρας μετρούν περισσότερο από τον πρόωρο ενθουσιασμό.

Ο Βενγκέρ (επιστρέφω σε αυτόν), πλέον ως επικεφαλής της παγκόσμιας ανάπτυξης ποδοσφαίρου στη FIFA, υποστηρίζει ότι κάθε στάδιο ανάπτυξης ενός ταλέντου πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά και ότι οι νεαροί ποδοσφαιριστές χρειάζονται ολιστική εκπαίδευση, όχι μόνο αγωνιστική αναγνώριση.

Υπάρχει επίσης μία ευρεία επιστημονική συναίνεση ότι η υπερβολική δημοσιότητα σε ηλικίες 14-16 ετών μπορεί να οδηγήσει σε:

Γι’ αυτό οι μεγάλες ακαδημίες, όπως του Άγιαξ, της Μάντσεστερ Σίτι, της Άρσεναλ και της Μπαρτσελόνα, προφυλάσσουν σαν… κόρες οφθαλμών, τα 15χρονα τους.

Αφήστε ήσυχο τον Σαρακασίδη, τον οποίο δεν τον έχετε δει ποτέ στη ζωή σας να παίζει, τον Ψυρόπουλο, τον Τσαραμανίδη, τον Χριστακόπουλο, ακόμα και τον Καραργύρη, να δουλέψουν, να εξελιχθούν και να λάμψουν. Γιατί με αυτά που κάνετε, μόνο να τους καταστρέψετε μπορείτε.