Εχουν να μάθουν ακόμα πάρα πολλά

Ο Ολυμπιακός, πριν κατεβεί το Σάββατο στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για να αγωνιστεί με την Κηφισιά, έψαχνε την όγδοη  συνεχόμενη νίκη του (σε όλες τις διοργανώσεις που παίρνει μέρος) ώστε να ισοφαρίσει ένα σερί που κρατούσε από το μακρινό 2014 όταν και το είχε καταφέρει στο τέλος της σεζόν με προπονητή τον Μάρκο Σίλβα. Αυτό και μόνο έδειχνε ότι πηγαίνοντας στο παιχνίδι με την Κηφισιά είχε μπροστά του μια δοκιμασία που δεν ήταν καθόλου συνηθισμένη, ακόμα και για τον ίδιο που είναι ομάδα που πολύ συχνά κάνει πρωταθλητισμό, πράγμα που σημαίνει ότι τρέχει μεγάλα σερί. Το ότι κατάφερε να κερδίσει την ομάδα του Λέτο, δύσκολα και με το γκολ του Ζέλσον στις καθυστερήσεις, είναι πολύ σημαντικό και για τη βαθμολογία, αλλά και γιατί μπορεί να επιτρέψει στον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές να προβληματιστούν για την εμφάνισή τους.

Παρά το μεγάλο σερί που έτρεχε και τρέχει ο Ολυμπιακός έχει ακόμα να μάθει πολλά από τον προπονητή του και ο προπονητής του έχει πολλά να διορθώσει σε μια ομάδα που ανέλαβε μετά την έναρξη της σεζόν. Αυτό δεν το λέω γιατί με αντίπαλο την πολύ καλή Κηφισιά ο Ολυμπιακός δυσκολεύτηκε να κερδίσει, αλλά γιατί οι δυσκολίες του που είδαμε στο παιχνίδι με την Κηφισιά έχουν εμφανιστεί και σε προηγούμενα παιχνίδια.

Ο Ολυμπιακός και στο Αγρίνιο με αντίπαλο τον Παναιτωλικό, που ήταν η τελευταία ομάδα που είχε αντιμετωπίσει εκτός έδρας, είχε αφήσει μεγάλες ευκαιρίες: ο Παναιτωλικός δεν τις είχε εκμεταλλευτεί γιατί ως ομάδα είναι κατώτερη από αυτή του Λέτο. Και σε εκείνο το παιχνίδι είχε φανεί ότι όταν ο Ολυμπιακός δεν κυκλοφορεί την μπάλα όπως πρέπει, γίνεται αμυντικά ευάλωτος όσο καλή κι αν είναι η απόδοση των στόπερ του. Με την Κηφισιά, που ο Ρέτσος και ο Πιρόλα δεν έκαναν το καλύτερο παιχνίδι τους, όλα έγιναν πιο δύσκολα. Από την αρχή μάλιστα.

Ο Ιμανόλ αγαπάει τους παίκτες της μεσαίας γραμμής και πιστεύει πως από την απόδοση των χαφ του κρίνεται η εικόνα, αν όχι και η έκβαση του κάθε παιχνιδιού. Απέναντι στην Κηφισιά η τριάδα Φρόιλερ, Τσικίνιο, Πουέρτα δεν ανταποκρίθηκε κυρίως ανασταλτικά. Ο Πόμπο και οι υπόλοιποι χαφ του Λέτο κράτησαν πολύ περισσότερο απ’ όσο επιτρέπεται την μπάλα στα πόδια τους και συνέχισαν να το κάνουν και μετά το 0-2 που διαμορφώθηκε στο 70′ με το γκολ του Μάριους. Μια ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο, απέναντι σε μια ομάδα που δεν παίζει ποδόσφαιρο γιατί πιστεύει ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει, μπορεί να ανατρέψει κάθε αποτέλεσμα. Αυτό έκανε η Κηφισιά που γύρισε το παιχνίδι από το σε βάρος της 0-2 σε 2-2 καθόλου τυχαία. Σ’ αυτό το διάστημα της καθολικής της πίεσης είχε και δοκάρι με τον Πόμπο. Τότε όμως εμφανίστηκε ο άνθρωπος που κανείς δεν περίμενε. Δηλαδή ο Ζέλσον. Σε ρόλο σκόρερ και ήρωα της βραδιάς.

O Ζέλσον είναι μια από τις πιο παράξενες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που θυμάμαι στον Ολυμπιακό. Είμαι βέβαιος ότι πιστεύει πως είναι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας αλλά δεν θα το πει ποτέ δημόσια. Στη ζωή του έχει περάσει πολλά για να κάνει δημοσίως τέτοιου τύπου τοποθετήσεις. Εχει ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς, έχει τιμωρηθεί για επίθεση σε διαιτητή, έχει φύγει από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας κάνοντας προσφυγή ενώ ήταν το αγαπημένο παιδί όλων, έχει ζοριστεί από προπονητές όπως ο Ντιέγκο Σιμεόνε, έχει κάνει δηλώσεις για τις οποίες έχει μετανιώσει και ίσως για αυτό τώρα δεν μιλάει ποτέ.

Στην Ελλάδα κάνει restart καριέρας προτιμώντας χαμηλούς τόνους. Αλλά η αυτοπεποίθησή του είναι τεράστια. Το γκολ που πέτυχε το Σάββατο θυμίζει το μεγάλο γκολ που είχε πετύχει πέρυσι στο Καζακστάν κατά της Καϊράτ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Τότε, όταν είχε φτάσει απέναντι από τον τερματοφύλακα Αναρμπέκοφ (ήρωα των γηπεδούχων σε εκείνο το ματς) δεν φάνηκε να τον νοιάζει καθόλου ότι πλησίαζε τη γραμμή του άουτ και ότι το να σκοράρει από τόσο πλάγια έμοιαζε αδύνατο.

Είδε το πράγμα σαν πρόκληση αλλά και σαν ευκαιρία να μας δείξει ποιος πραγματικά είναι. Κάποιος που από αναποδιές, δυσκολίες και ανίκητους τερματοφύλακες δεν καταλαβαίνει. Κάτι ανάλογο κάνει και το βράδυ του Σαββάτου. Δεν έχει την καλύτερη απόδοση καθώς έχει μπει αργά στο ματς. Αλλά όταν στο 95′ εφορμά για την τελευταία επίθεση παίζει σαν να βρισκόμαστε στο πρώτο κι όχι στο τελευταίο λεπτό του αγώνα. Η προσποίηση που κάνει πριν σουτάρει είναι σπουδαία και το σουτ έργο τέχνης. Είναι το πρώτο του γκολ φέτος. Να περιμένουμε κι άλλα; Δύσκολο να το πεις. Ο Ζέλσον είναι σαν να βάζει ένα γκολ κάθε τόσο για να μας θυμίζει τι μπορεί να κάνει. Και μετά κάνει όλα τα υπόλοιπα εκτός από το να σκοράρει.

Το Κηφισιά – Ολυμπιακός 2-3 ήταν ένα σπουδαίο παιχνίδι γιατί είχε και μια πολύ καλή διαιτησία. Ο διαιτητής Τσέτσιλας ήταν κοντά στις φάσεις και ήταν εξαιρετικός και σε κάτι δύσκολο: τη χρονομέτρηση του αγώνα στις καθυστερήσεις. Είχε δείξει τρία λεπτά, όταν όμως η Κηφισιά ισοφάρισε και όλος ο κόσμος μπήκε μέσα για να πανηγυρίσει κράτησε και πολύ σωστά άλλα δύο. Αν οι παίκτες του Λέτο δεν είχαν κάνει την κουταμάρα να εισβάλουν στο γήπεδο λες και η ομάδα τους κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ θα είχαν πάρει μια ισοπαλία την οποία με την απόδοσή τους θα δικαιούνταν. Πλήρωσαν αυτό το πανηγύρι για ένα γκολ που δεν έδινε στην ομάδα τους ούτε καν το προβάδισμα στο σκορ, λες και ο στόχος τους δεν ήταν η νίκη αλλά απλά να κόψουν βαθμούς από τους Ερυθρόλευκους…

Γκολ πέτυχε αυτή την αγωνιστική και ο Λεβαδειακός. Το πέτυχε ο Νίκας και έσπασε το ρόδι. Ο Λεβαδειακός σκόραρε στο ματς με τον Αρη ύστερα από 8 ολόκληρες αγωνιστικές και ότι το πρόβλημά του ήταν ψυχολογικό φάνηκε στη συνέχεια: όταν απελευθερώθηκε από αυτό το βάρος βρήκε άλλα δυο γκολ και κέρδισε τον Αρη με 3-0, τον Αρη που ερχόταν από πολλά καλά ματς μετά τη διακοπή. Δεν ξέρω τι θα κάνει τελικά ο Λεβαδειακός αλλά η νίκη του κάνει τα δυο ματς που υπάρχουν σήμερα στο πρόγραμμα πολύ σημαντικά. Ο Ατρόμητος παίζει με τον Βόλο και η Καλαμάτα με τον Ηρακλή. Κι όποιος ηττηθεί πρέπει να ανησυχεί πολύ σοβαρά.