Εμπνευση, η Μαρφίν

Το γράφω και το ξαναγράφω. Ενα από τα λάθη της κυβέρνησης είναι ότι αφήνει διάφορους τραμπούκους κατά της ομαλότητας της δημόσιας ζωής να κερδίζουν έδαφος και να διευρύνονται – και ενώ στην αρχή η δράση τους είναι παρονυχίδα, το κράτος αναγκάζεται να τους αντιμετωπίσει όταν αφήνουν ανοιχτές πληγές. Μια από τις πληγές αυτές είναι οι συστηματικές βίαιες επιθέσεις διαφόρων μπαχαλάκηδων που δρουν στο όνομα του αναρχισμού κατά ατόμων, ομάδων ή πολιτικών χώρων.

Δεν ξέρω τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Οπως και να ‘χει όμως, υπάρχει πάντα ένα όριο στην ανοχή που, αν παραβιαστεί, κάποια στιγμή, τα πράγματα εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψουν. Παράδειγμα, τα Προσφυγικά. Το γιουρούσι πριν από χρόνια μιας ομάδας καταληψιών κατά αρχιτεκτονικών ερειπίων σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικό μπρα ντε φερ του «χώρου» (που απολαμβάνει τη στήριξη και τη συμπάθεια διαφόρων κινημάτων της Αριστεράς) με «την εξουσία», με αποτέλεσμα να την πληρώνει η πόλη. Η ανοχή στις αντισημιτικές επιθέσεις κατά τουριστών και ξενοδοχείων επέτρεψε, τελικά, την προσομοίωση με πογκρόμ, ανήμερα της επετείου του εμπρησμού της συνοικίας Κάμπελ, μιας ομάδας του Ρουβίκωνα Θεσσαλονίκης.

Η ανοχή στις διαφόρων τύπων «παρεμβάσεις» κατά τραπεζών, δημοσιογράφων, καθηγητών ή πολιτικών, ο «αγορανομικός έλεγχος» σε εμπορικά καταστήματα ή οι αυτοδικίες κατά γιατρών που δίνουν φακελάκια, ήρθε η στιγμή να μετατραπεί σε εγκληματική επίθεση, όπως η χθεσινή στη Θεσσαλονίκη, με γκαζάκια, εναντίον τριών πολιτικών. Κι όμως, δεν ήθελε πολύ, να το φανταστεί κανείς ότι μπορούσε να συμβεί. Κάπως έτσι είχε γίνει και στη Μαρφίν, με τρεις νεκρούς – και τους δολοφόνους ελεύθερους και ατιμώρητους. Τώρα, με τη μέθοδο Μαρφίν, την πλήρωσαν τρεις πολιτευτές της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, και πρωτίστως η μητέρα μιας εξ αυτών η οποία έχασε τη μάχη για τη ζωή χθες το απόγευμα.

Μετά τις επιθέσεις και το αποτέλεσμά τους, κινήθηκαν και οι κυβερνητικοί βουλευτές και τα στελέχη. Πού ήταν όλοι αυτοί τις προηγούμενες μέρες, τους προηγούμενους μήνες; Επρεπε να φτάσουν στην πόρτα τους οι κύριοι με τις κουκούλες;

Εντύπωση μου κάνει και ο αρμόδιος υπουργός, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος μίλησε για «γνωστούς ανόητους κι αμετανόητους». Αλήθεια θεωρεί ο υπουργός ότι οι συγκεκριμένοι είναι ανόητοι; Είναι προϊόν ανοησίας η δολοφονική βία κατά πολιτών; Μπορούν όντως οι πολιτικοί να μειώνουν το μέγεθος της εξτρεμιστικής βίας σε μια εκδήλωση ανοησίας; Τον τελευταίο καιρό, κάτι δεν πάει καλά με την ανάγνωση εκ μέρους του υπουργού Προστασίας του Πολίτη των περιστατικών πολιτικής βίας. Και να φανταστεί κανείς ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι εκείνος που διαβεβαίωνε ότι θα συλληφθούν οι δράστες της Μαρφίν.

Ευτυχώς, τα σήματα προς την κοινωνία τα στέλνει ο Πρωθυπουργός, ο οποίος μετέβη στη Θεσσαλονίκη και έκανε τις δηλώσεις που αρμόζουν στο συμβάν. Ναι, η επίθεση ήταν δολοφονική· και ναι, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να συλλάβει και να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη τους ενόχους.

Η Πολιτεία, βεβαίως, έχει ακόμα μια υποχρέωση: να διασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών από την πολιτική βία. Γνωρίζει καλά πού βρίσκονται όσοι την υποστηρίζουν – ελεύθερα την προπαγανδίζουν. Οι διάφοροι εξτρεμιστές είναι πανταχού παρόντες, χρησιμοποιούν κοινά επιχειρήματα με διάφορους ριζοσπαστισμούς (αριστερό, ισλαμιστικό, ακροδεξιό και πάντα αντισημιτικό) και είναι πεισμένοι ότι το δίκιο των ιδεών τους δικαιολογεί την επίθεση κατά της κοινωνίας.

Και για μεν τις ιδέες τους δεν μας πέφτει λόγος· αλλά το κράτος δικαίου δεν μπορεί να μην έχει λόγο για τις πράξεις τους.

Ο Γιάννης Σγουρός, πρώην περιφερειάρχης Αττικής, ήταν προσκεκλημένος στην πολιτική εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού στον σταθμό One. Εμφανίστηκε στον αέρα με μεγάλη αυτοπεποίθηση, με διάθεση να μην απαντήσει σε ερωτήσεις αλλά να πει τα δικά του – ό,τι του ερχόταν. Εκλαιγε για τον μισθό του, λες και έφταιγε ο δημοσιογράφος και επίσης, λες και δεν ήταν κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ που τον περιέκοψαν μετά τη χρεοκοπία, εφαρμόζοντας τους όρους μνημονίων. Διαφωνούσε με τα στοιχεία της Εurostat για το εισόδημα των Ελλήνων, ισχυριζόμενος ότι είναι πιο σημαντικά τα δικά του στοιχεία, τα οποία όμως δεν έλεγε. Αρνούνταν τις ερωτήσεις και, δυστυχώς, ο δημοσιογράφος δεν του έκανε τη χάρη να τον ρωτήσει τι ερωτήσεις ήθελε να του κάνει.

Υστερα βέβαια, ο Σγουρός είπε από μόνος του ότι η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα, το οποίο βέβαια είναι γνωστό ότι το παραβιάζουν οι δημοσιογράφοι που δεν ρωτάνε τους καλεσμένους ό,τι θέλουν να ακούσουν, έφυγε από την εκπομπή και, εκτός πεδίου, απειλούσε με τον κηδεμόνα του – που θεωρούσε ότι είναι ο ιδιοκτήτης του καναλιού. Θα σκίσει στις εκλογές, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Ο Γιάννης Σγουρός είναι ΠΑΣΟΚ. Ηρθε στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, για να τα ενισχύσει. Μένει να ανακοινωθεί κι η Θεοδώρα Τζάκρη και η πρωτιά είναι υπερβέβαιη.