Draft

Πόσοι είναι οι ανεξάρτητοι βουλευτές; Θα σας γελάσω. Ο αριθμός των κομματικά ανέστιων αλλάζει κάθε ώρα. Είναι πολλοί και διαθέσιμοι. Και η διαδικασία μου θυμίζει το draft του ΝΒΑ, δηλαδή τη διαδικασία επιλογής παικτών από τις ομάδες. Μέχρι στιγμής, η ομάδα Τσίπρα έχει τον πρώτο λόγο στους free agent βουλευτές· παίρνει όποιον θέλει. Αντιθέτως, ο Ανδρουλάκης πρέπει να βολευτεί με όσους αφήνει ο Αλέξης στην άκρη.

Θα ήταν, πάντως, μία μεταγραφή αεροδρομίου. Θα πήγαινε κόσμος στη Χαριλάου Τρικούπη, να δει τον Στέφανο στο μπαλκόνι, δίπλα στον πρόεδρο. Αλλά και από την πλευρά τους, οι βουλευτές χωρίς φανέλα, είναι λογικό να αναζητούν το καλύτερο δυνατό συμβόλαιο για το επόμενο βήμα στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Και αν έχουν τα κατάλληλα προσόντα, διαπραγματεύονται αναλόγως. Σε ποια περιφέρεια θα είναι υποψήφιοι και με ποιους θα δώσουν τη μάχη για τα ίδια κουκιά; Θα έχουν πρόσβαση στα τηλεοπτικά πάνελ;

Πόσες φωτογραφίες θα βγάλουν με τον πρόεδρο; Τέλος πάντων, οι περισσότεροι θα βρουν τον δρόμο τους, αν και κάποιοι θα μείνουν χωρίς συμβόλαιο. Και το πρόβλημα με τους βουλευτές είναι ότι δεν μπορούν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό. Ο ποδοσφαιριστής, στην ανάγκη, θα πάει και στην Αραβία. Ο βουλευτής, όμως, επιστρέφει στην κατηγορία της περιφέρειάς του. Ομως, όπως ξέρουν οι μερακλήδες ποδοσφαιρόφιλοι, η καλύτερη μπάλα παίζεται στα τοπικά. Δεν φαντάζεστε τι κινητικότητα υπάρχει τώρα στις πρωτεύουσες των νομών.

Κομματάρχες και μικρομεσαία στελέχη βρίσκονται σε διαδικασία ασταμάτητης ζύμωσης. Δείχνουν την πραμάτεια τους, επιδεικνύουν το σακούλι με τις ψήφους που ελέγχουν και περιμένουν προσφορά. Ωστόσο, εκεί τα πράγματα είναι πιο ρευστά. Το βράδυ έχεις δώσει τα χέρια με τους ανθρώπους του Τσίπρα και το επόμενο πρωί τα βρίσκεις με το ΠΑΣΟΚ. Και όλη αυτή η διαδικασία, σε κοινοβουλευτικό και τοπικό επίπεδο, είναι εξόχως διδακτική, αρκεί να την παρακολουθήσεις με τον σωστό τρόπο. Να αναγνωρίζεις, δηλαδή, ότι μπροστά σου έχεις επαγγελματίες που αναζητούν τον νέο τους εργοδότη. Ολα τα άλλα είναι η σάλτσα που κάνει το φαγητό να τρώγεται.

Υπάρχει μία θεωρία συνωμοσίας που τη γνωρίζουμε μόνο τρεις άνθρωποι· τώρα κι εσείς. Ο Αδωνις Γεωργιάδης δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι τουλάχιστον δύο. Προφανώς υπάρχει κρυμμένος δίδυμος αδερφός. Αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο. Ο άνθρωπος είναι πανταχού παρών. Κάθε μέρα θα βρει κάτι που δίνει ψωμάκι και αφορμές στα media. Θα πλακωθεί με τη Ζωή, θα κάνει καμιά μήνυση, θα πει κάτι για τα μαλλιά του. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταναλώνεις επικαιρότητα και να μην πέσεις πάνω του. Δημιουργεί τόσο θόρυβο, ώστε, αν σταματήσει, θα νομίζεις ότι κόπηκε το ρεύμα.

Είναι case study. Βέβαια οι αναρτήσεις του δημιουργούν και ένα ποτάμι αρνητικών σχολίων. Του είναι αδιάφορο. Δεν απευθύνεται σε όσους τον αντιπαθούν. Αρκεί να θυμίζει την παρουσία του σε όσους τον ψηφίζουν. Αλλά ξεχνιέται τέτοια παρουσία; Ακόμα και να θέλεις, δεν θα σε αφήσει ο ίδιος.

Κανάλια και sites μας τροφοδοτούν καθημερινά με λεπτομέρειες για τη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα. Ομως, δεν μαθαίνουμε το πιο σημαντικό. Τις συνθήκες που οδήγησαν τον δράστη στο έγκλημα. Θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε πώς μεγάλωσε αυτός ο άνθρωπος. Τι εμπειρίες κουβαλούσε από το περιβάλλον του; Διότι ο δολοφόνος μέσα του γεννήθηκε καιρό πριν το έγκλημα. Ισως και πριν γνωρίσει το θύμα. Ναι, υπάρχουν θέματα προσωπικών δεδομένων, εμπλέκονται και άνθρωποι που δεν φέρουν ευθύνη. Ωστόσο, οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. θα μπορούσαν να δημοσιεύουν, περιοδικά, μία έκθεση με στοιχεία από τις ιστορίες ζωής των γυναικοκτόνων. Γιατί σίγουρα θα υπάρχουν κοινά σημεία. Ξέρουμε, ας πούμε, ότι πολλοί παιδόφιλοι κακοποιήθηκαν σεξουαλικά σε μικρή ηλικία. Ποια είναι, λοιπόν, τα αόρατα νήματα που συνδέουν τους κακοποιητές ή τους δολοφόνους γυναικών; Αν τα μάθουμε, ίσως τρομάξουμε στη θέα της αγίας ελληνικής οικογένειας.

Τα ελαττώματα, οι απιθανότητες, η κολακεία του κοινού, οι κακοσχεδιασμένοι ερμηνευτές ή απλώς οι ηλίθιες μ@λ@κίες συνήθως τορπιλίζουν κάθε νέα ταινία που βγαίνει από το άοσμο εργοστάσιο λουκάνικων που κάποτε αυτοαποκαλούνταν Χόλιγουντ». Λόγια του μεγάλου Κουέντιν Ταραντίνο. Και δεν αδικεί την αλήθεια. Ποια ήταν η τελευταία ταινία που σας συγκλόνισε;