Δεν γίνεται

Αν δει κανείς στα διάφορα σάιτ τα σχόλια κάτω από την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ (του κόμματος, εννοούμε) για το νέο εργατικό ατύχημα στα Εξαμίλια Κορινθίας, θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα είναι υβριστικά: μιλάτε κι εσείς, που δεν κάνατε τίποτα για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας όταν ήσασταν κυβέρνηση κ.λπ. Η παρατήρηση είναι σωστή. Κλισέ είναι και η φράση που λέει ότι είναι χρέος της κυβέρνησης να προστατεύει τη ζωή και την ασφάλεια των εργαζομένων. Επί της ουσίας, όμως, η ΕΛΑΣ έχει δίκιο. Δεν γίνεται το 2026 να φεύγει ένας εργαζόμενος για βάρδια και να μην ξέρει αν θα γυρίσει το βράδυ. Δεν γίνεται να ονομάζεται «κακιά στιγμή» ή «τραγική ώρα» ο θάνατος ενός ανθρώπου που πάει να βγάλει το μεροκάματό του. Δεν γίνεται να σκοτώνεται ένας εργαζόμενος κάθε δεύτερη μέρα.

Πράγματι, η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ) υπολογίζει ότι ο 67χρονος που έχασε τη ζωή του στη μονάδα παραγωγής ξιδιού στα Εξαμίλια είναι ο 91ος νεκρός το 2026. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών για το 2025 ήταν 201 και των σοβαρά τραυματιών 332, ενώ ο αριθμός των εργατικών δυστυχημάτων ήταν πέρυσι κατά 70% μεγαλύτερος σε σχέση με το 2022. Και ο πραγματικός απολογισμός είναι πιθανότατα βαρύτερος, αφού εκτιμάται ότι η Ελλάδα καταγράφει μόλις το 9% ως 30% των δυστυχημάτων αυτών.

Η Επιθεώρηση Εργασίας, βέβαια, δίνει διαφορετικούς αριθμούς. Αν για την ΟΣΕΤΕΕ η Ελλάδα είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, για την Επιθεώρηση συγκαταλέγεται στις τρεις ασφαλέστερες χώρες της ηπείρου. Η απόκλιση αυτή όμως επιτείνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Για να συνεχίσουμε στο ύφος της ΕΛΑΣ, δεν γίνεται να μην υπάρχει μια ενιαία μέθοδος καταγραφής των ατυχημάτων και των θυμάτων τους. Δεν γίνεται να μην υπάρχει συμφωνία ούτε καν για το πώς ορίζεται ένα εργατικό ατύχημα, για παράδειγμα στον αγροτικό τομέα. Στο κάτω – κάτω έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ζωές, όχι με ψήφους στις φοιτητικές εκλογές όπου κάθε παράταξη παρουσιάζει τα δικά της αποτελέσματα.

Δεν γίνεται, επίσης, να χανόμαστε στις στατιστικές. Ακόμη και μια χαμένη ανθρώπινη ζωή σε έναν χώρο εργασίας αποτυπώνει μια αποτυχία του συστήματος και μια ανευθυνότητα των αρμοδίων. Το ότι οι νεκροί είναι ανώνυμοι δεν μειώνει το μέγεθος του δράματος. Κάποιοι κλαίνε τον 67χρονο εργάτη που, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΟΣΕΤΕΕ Ανδρέα Στοϊμενίδη, ήταν ανειδίκευτος, δεν ήταν υπάλληλος της επιχείρησης, του ανέθεταν διάφορες μικροδουλειές και τον πλήρωναν μεροκάματο. Aπ’ ό,τι φαίνεται μάλιστα, αποφεύχθηκε μεγαλύτερη τραγωδία, καθώς στην άλλη πλευρά του κτιρίου από εκείνη όπου σημειώθηκε η έκρηξη υπάρχουν τέσσερις δεξαμενές με υγραέριο.

H Πυροσβεστική ανακοίνωσε ότι θα πρέπει να αποφεύγονται εργασίες που μπορεί να προκαλέσουν έκρηξη σε χώρους με εύφλεκτα υλικά. Χρειάζεται στ’ αλήθεια να το πει;

Keywords