Χιονάτη

Η Αθήνα δεν έγινε Παρίσι, ευτυχώς. Δεν έγινε ούτε Μασσαλία, ούτε Μιλάνο, ούτε Τίρανα, ακόμη καλύτερα.

Κι αυτό το χρωστάμε στο περιορισμένο πλήθος και πάθος των διαδηλωτών, στην αυτοσυγκράτηση των πολιτικών δυνάμεων που τους υποστηρίζουν ή τους υποκινούν και φυσικά στην ετοιμότητα των δυνάμεων ασφαλείας.

Δεν πιάστηκαν στον ύπνο, όπως στη Γαλλία. Ασε που τα καταστήματα είχαν πάρει τα μέτρα τους κι ασφάλισαν τις βιτρίνες πριν πλακώσουν οι αγωνιζόμενοι πλιατσικολόγοι.

Βέβαια, τα τηλεοπτικά συνεργεία που είχαν τρέξει να απαθανατίσουν «Τις Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας» έμειναν ελαφρώς με την κάμερα στο χέρι.

Δεν θα κλάψουμε. Φαίνεται απλώς ότι η Πομπηία έχει κι άλλες μέρες μπροστά της.

Πίσω από όλα αυτά όμως κρύβεται μια εύλογη διαπίστωση. Η ελληνική κοινωνία μπορεί να γκρινιάζει, να δυσανασχετεί και να δυσκολεύεται αλλά δεν είναι στα κάγκελα.

Δημοσκόπηση μετά τη δημοσκόπηση καταγράφεται ένα πολιτικό σκηνικό αξιοσημείωτα σταθερό και με ελάχιστες αυξομειώσεις.

Τα παλαιότερα κόμματα δεν έχουν καμία ιδιαίτερη δυναμική, τα νεότερα αγκομαχούν όταν δεν αποδυναμώνονται και οι συσχετισμοί δύσκολα αλλάζουν.

Λογικό. Η όποια πολιτική μεταβολή χρειάζεται πολιτικά γεγονότα για να συντελεστεί κι ουδείς έχει ισχυριστεί ότι η σύγκρουση Βίσση – Καρβέλα συνιστά πολιτικό γεγονός.

Με άλλα λόγια, για να ανατραπεί η διαμορφωμένη κατάσταση που ξέρουμε χρειάζεται κάποιος ή κάτι να την ανατρέψει. Κι έως τώρα δεν έχουμε δει ούτε τον ένα, ούτε το άλλο.

Αλλά αυτό έχει μια απλή εξήγηση. Ολοι καταλαβαίνουμε ότι η κυβερνητική παράταξη πορεύεται στις κάλπες με το πραγματικό ή κατασκευασμένο αλλά πάντως ανομολόγητο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος».

Ένα δίλημμα που ενισχύεται κι από την ασταθή διεθνή κατάσταση.

Οι άλλοι τι κάνουν; Ουδείς τους ζητάει φυσικά να διαλέξουν τον Μητσοτάκη.

Θα μπορούσαν όμως να τροφοδοτούν κάπως λιγότερο την εικόνα του χάους. Θα μπορούσαν κυρίως να αρθρώσουν κάποια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να μας πουν ποιοι και πώς θα κυβερνήσουν.

Τζίφος. Δεν κάνουν τίποτα από όλα αυτά κι απλώς τσακώνονται μεταξύ τους.

Με τις παρούσες συνθήκες λοιπόν υποψιάζομαι πως ακόμη κι αν ο Μητσοτάκης δεινοπαθήσει στις πρώτες εκλογές, θα τους πάρει παραμάζωμα στις δεύτερες.

Κι όποιος έχει πιστέψει ότι θα φύγει αν πέσει στο 25% έχω μια ακόμη ωραιότερη ιστορία.

Τη λένε «Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι» όπου παίζουν κακές βασίλισσες, ωραίοι πρίγκιπες και δηλητηριασμένα μήλα.

Για τη Χιονάτη δεν λέω, γούστα είναι αυτά. Αλλά για τους νάνους αφήνω τη φαντασία σας ελεύθερη.

Keywords