C8H10

Οκτώ άτομα άνθρακα και δέκα υδρογόνου. Ο χημικός τύπος του ξυλολίου. Το αφήνω εδώ μήπως δώσω και καμιά ιδέα σε κάποιους που αναζητούν ονομασία για πολιτικό κόμμα. Κανένας δεν μπορεί να θυμηθεί με ακρίβεια πότε ακριβώς εμφανίστηκε το ξυλόλιο στη συζήτηση για τα Τέμπη. Ούτε καν τα τρία μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης στα οποία απευθύνθηκα. Αυτά δείχνουν προς εμπειρογνώμονες που συνεργάστηκαν με τις οικογένειες. Ενα μοντέλο μάλιστα υπέδειξε κάποιον youtuber. Δεν έχει σημασία. Βρισκόμαστε στην τρίτη επέτειο από την τραγωδία των Τεμπών και η ατμόσφαιρα ακόμα μυρίζει ξυλόλιο. (Παρεμπιπτόντως η οσμή είναι ωραία, μεθυστική, όπως η βενζίνη και κάτι διαλύτες χρωμάτων…)

Στην προηγούμενη επέτειο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους κάτω από μία κραυγή: «Δεν έχω οξυγόνο». Και με την κατηγορία για συγκάλυψη να φουντώνει την οργή κατά της κυβέρνησης. Μεταξύ μας, όλοι κάναμε τις εισπνοές μας και φτιάξαμε κεφάλι. Μέχρι και ο Πρωθυπουργός, όταν δήλωσε ότι δεν μπορεί να αποκλείσει τη μεταφορά παράνομου φορτίου.

Στο μεταξύ το πρόβλημα θα είχε λυθεί με μια απλή άσκηση λογικής. Αν η αμαξοστοιχία μετέφερε παράνομο εύφλεκτο φορτίο, ο μηχανοδηγός θα είχε βρεθεί απανθρακωμένος. Αλλά η μητέρα του άτυχου άνδρα έφτασε να ακούει ότι το παιδί της μετέφερε, παρανόμως, μπιτόνια με εύφλεκτο υλικό. Εντέλει το ξυλόλιο απεδείχθη φιλικό για το πολιτικό περιβάλλον. Η κυβέρνηση βρήκε μπροστά της μια θεωρία συνωμοσίας που, αν δεν έχει καταρρεύσει, ατόνησε στη συνείδηση της κοινής γνώμης. Και εκεί που συζητούσαμε για πραγματικές πολιτικές ευθύνες, η κυβέρνηση βρέθηκε να ζητάει και τα ρέστα.

Από την άλλη, η αντιπολίτευση βρήκε το τέλειο μείγμα στη δική της κουζίνα. Η οσμή του ξυλολίου αναδύεται από τις νέες τριβές για τις εκταφές των θυμάτων. Κάποιοι αγκάλιασαν τόσο σφιχτά αυτή τη θεωρία, ώστε αδυνατούν να την εγκαταλείψουν. Αυτό θα έχει το εξής αποτέλεσμα: όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της δίκης, ένα κομμάτι της κοινωνίας θα βλέπει πάντα σκιές συγκάλυψης. Θα πιστεύει ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Και το ξυλόλιο θα είναι πάντα εκεί, διαθέσιμο σε μεγάλες ποσότητες, να βρέχει τις πληγές μας.

Ο θαυμασμός μου για τον Μπιλ Γκέιτς είναι απεριόριστος. Ανήκει στους ήρωές μου. Είναι μια από τις προσωπικότητες που άλλαξαν τον ανθρώπινο πολιτισμό. Για αυτό και το δράμα του συνεχίζει να με συγκλονίζει. Να είσαι ο Μπιλ. Να έχεις φτιάξει τη Microsoft. Να γίνεσαι ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος που έχει δει η ανθρωπότητα. Και να απολογείσαι δημοσίως για τις εξωσυζυγικές σου σχέσεις με δύο Ρωσίδες. Αν αυτό ήταν γενικός κανόνας, θα έπρεπε να βγαίνεις στον δρόμο και να μετράς σκυμμένα κεφάλια. Και αν μη τι άλλο, οι επιλογές του Μπιλ ήταν συμβατές με το επίπεδο του ανδρός. Μια παίκτρια του μπριτζ και μια πυρηνική φυσικός. Το πιθανότερο είναι να τις έπιανε στην κουβέντα και να μη συνέβαινε απολύτως τίποτα. Και να σας πω ποιο θα ήταν το πραγματικό σκάνδαλο; Να κυκλοφορούσε καμιά φωτογραφία της πυρηνικής φυσικού με Mac στο χέρι. Τότε, ναι, Μπιλ, θα έπρεπε να ανοίξεις τα Windows και να πέσεις στο κενό.

Χθες συμπληρώθηκαν δώδεκα χρόνια από τη μέρα που ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος. Το Ποτάμι. Ναι, είναι σαν όλα αυτά να έγιναν σε άλλο κόσμο, σε διαφορετικό σύμπαν.

Θα θυμάστε ότι το εγχείρημα έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την «ελίτ» του κεντρώου ακροατηρίου. Στάθηκε γρήγορα στα πόδια του, στη συνέχεια άρχισε να παραπατάει λόγω εσωτερικών παλινωδιών, μετά ανέβηκε ο Μητσοτάκης στην προεδρία της ΝΔ και όλα τελείωσαν. Και εδώ εμφανίζεται η παραδοξότητα.

Διότι έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, σκέφτομαι ότι το Ποτάμι εμφανίστηκε πριν από τη σωστή ώρα. Αν εμφανιζόταν σήμερα, δεν θα άλλαζε τον χάρτη. Θα ήταν μια αξιοπρεπής καταφυγή για τους κεντρώους. Και θα μας θύμιζε ότι πάντα υπάρχει και η μέση του δρόμου, όχι μόνο τα πεζοδρόμια.

Η Ρασίντα Τλάιμπ αντιπροσωπεύει το Μίσιγκαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Kαι είναι μία από τις δύο κυρίες με τις οποίες ήρθε σε αντιπαράθεση ο Τραμπ. Εμφανίστηκε στο Κογκρέσο με κονκάρδα που έγραφε «Fuck ICE». Είναι η πρώτη φορά που μέλος του Κογκρέσου κάνει κάτι τέτοιο. Αλλά για την εποχή Τραμπ είναι πλέον κάτι σύνηθες.