Μπράβος

Ο Εντι Ράμα ζήτησε συγγνώμη από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, επειδή τον επισκέφθηκε στο Μαξίμου με την ιδιότητα του πρωθυπουργού της Αλβανίας, αλλά με την αμφίεση του μπράβου. Λυπάμαι αν ενοχλεί ο όρος, αλλά μαύρο κοστούμι, συνδυασμένο με εφαρμοστό μαύρο μπλουζάκι με λαιμόκοψη, φοράνε εξ όσων γνωρίζω αυτοί οι μυώδεις τύποι που φράσσουν τις εισόδους των κλαμπ. Στην καθομιλουμένη, έτσι τους λέμε. Παρομοίως ήταν ντυμένος ο Εντι Ράμα. Δεν περίμενε, δικαιολογήθηκε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, ότι ο έλληνας ομόλογός του θα τον υποδεχόταν ντυμένος τόσο επίσημα. (Περίμενε, φαίνεται, τον Μητσοτάκη με ρόμπα και παντόφλες…) Απέδωσε την παρασπονδία «σε έλλειψη καλής ενημέρωσης από το πρωτόκολλό μου». Εξέφρασε επίσης την επιθυμία να μην παρεξηγηθεί η χαλαρή αμφίεσή του και ειδικά από τους δημοσιογράφους. Αφού λοιπόν απευθύνεται στο είδος μου με ευθύτητα που τον τιμά, ας μου επιτρέψει να του απαντήσω για λογαριασμό μου.

Οχι, Εντι, παιδάκι μου! Τι λες τώρα; Συγγνώμη για τον ενικό, Εντι, αλλά αφού καταργήσαμε τις επισημότητες στα ενδυματολογικά, ας τις καταργήσουμε και στις προσφωνήσεις. Γιατί να σε παρεξηγήσουμε, ρε φίλε; (Ελπίζω να μην παρεξηγείς το «ρε». Από οικειότητα είναι…) Μόλις προχθές έγινες πρωθυπουργός στη χώρα σου, πότε να προλάβεις να μάθεις τι φοράνε στις επίσημες επισκέψεις;

Δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος παρεξήγησης, σε βεβαιώ, Εντι. Επειτα από τόσα χρόνια σε ξέρουμε ποιος είσαι. Δεν εκπλήσσει το μέγεθος του θράσους που επιδεικνύεις. Γιατί, μην έχετε αμφιβολία, ότι το έκανε σκοπίμως. Το έκανε επειδή έκρινε, ενδεχομένως, ότι έτσι εξισορροπεί, κατά κάποιο τρόπο, τη δυσαναλογία ισχύος. Μια υπόθεση κάνω, που ίσως δεν είναι αβάσιμη, δεδομένου ότι ο Εντι Ράμα υποφέρει εμφανώς από ένα αίσθημα μειονεξίας, το οποίο δεν αντισταθμίζεται από το υπερβολικό ύψος του.

Και κάτι ακόμη, καλύτερα λέτσος τουρίστας, παρά με εκείνες τις απαίσιες γραβάτες που ατιμάζουν την έννοια του λαιμοδέτη στο ανδρικό ντύσιμο.

Η χθεσινή διάγνωση της στήλης, για την πάθηση του Κώστα Αρβανίτη, ήταν η σωστή. Ο ίδιος επανήλθε χθες στις δηλώσεις που προκάλεσαν θόρυβο (τον θόρυβο της θυμηδίας) και το έκανε ακόμη χειρότερο. «Μια χαρά δήλωση ήταν», επέμεινε και εξήγησε ότι δεν εννοούσε νοθεία των εκλογών του 2023, αλλά «αλλοίωση συνειδήσεων»…

Η αναφορά του στην έννοια της κοινωνικής (ταξικής, με άλλα λόγια) συνείδησης, που αλλοιώνεται, ενώ υποτίθεται ότι πρέπει να μένει αμετάβλητη, είναι η απόδειξη ότι η βλάβη στον κ. Αρβανίτη από την υπερβολική κατανάλωση μαρξισμού είναι ανήκεστος. Στη βιομηχανική κοινωνία που περιέγραψε ο Μαρξ, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με τέτοιες έννοιες. Ομως ο εξανθρωπισμός του καπιταλισμού και ο εκδημοκρατισμός του, έχουν αφαιρέσει από την έννοια αυτή το περιεχόμενό της.

Η οικονομική ανάπτυξη, την οποία δεν μπορούσαμε καν να ονειρευτούμε πριν από έναν αιώνα, οι θεσμοί που εξασφαλίζουν την κοινωνική κινητικότητα, η αξιοκρατία και οι ίσες ευκαιρίες έχουν αχρηστεύσει την κοινωνική συνείδηση. Η κοινωνική ανέλιξη είναι αξία που διέπει τις σύγχρονες κοινωνίες στη Δύση (έστω κι αν την αντιλαμβάνονται με αστείο ή βλακώδη τρόπο), όχι η ταξική συνείδηση, που μένει ακλόνητη όπως το θρησκευτικό δόγμα. Οικονομική ανάπτυξη, δημοκρατία και κοινωνική κινητικότητα είναι οι αντίπαλοι της μαρξιστικής θεωρίας: η ύπαρξή τους και μόνο τη διαψεύδει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον όπου επιβλήθηκε τέτοιου είδους ολοκληρωτισμός, ξεκίνησε με την εξολόθρευση της μέσης τάξης.

Παρά τη συμπάθειά μου, δεν θα ευχηθώ περαστικά στον κ. Αρβανίτη, γιατί θα εύχομαι κάτι που ξέρω ότι δεν γίνεται…

Σίγουρα δεν είναι η πρώτη, νομίζω δεν είναι ούτε η δεύτερη φορά που ο Συμεών Κεδίκογλου του ΣΥΡΙΖΑ φωνάζει για βοήθεια. Το έχει κάνει και στο παρελθόν. Χθες, ακόμη μία φορά, δήλωσε ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί από τη Βουλή και να ακολουθήσει τον Αλέξη Καραμήτρο. Το αίτημα του κ. Κεδίκογλου απευθύνεται ασφαλώς στον πρώην πρωθυπουργό, εκείνος όμως δεν ανταποκρίνεται. Ετσι, ο κ. Κεδίκογλου δεν τολμά να φύγει από τη Βουλή (ρητή προϋπόθεση προκειμένου να γίνει δεκτός στο νέο κόμμα), εφόσον δεν έχει εξασφαλισμένο τον προορισμό του. Δηλώνει δηλαδή γενναίος και διαθέσιμος, αλλά όχι και τόσο γενναίος ούτε τόσο διαθέσιμος ώστε να το διακινδυνεύσει τον σκληρό βίο του αστέγου. Φοβάμαι ότι θα πρέπει να φωνάξει και πάλι για βοήθεια ο κ. Κεδίκογλου. Αυτή τη φορά πιο σπαρακτικά και πιο δυνατά. Ισως ο Αλέξης συγκινηθεί…