Μπλέξανε οι γραμμές

Η κυβέρνηση στηρίζει τον Μακάριο Λαζαρίδη, παρά τον θόρυβο για το πτυχίο του και την παράτυπη πρόσληψή του. Οσο και αν πιέζει η αντιπολίτευση για την παραίτηση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, η κυβέρνηση δεν ενδίδει. Εκείνος που ενδίδει, όμως, είναι ο ίδιος ο κ. Λαζαρίδης. Το διαπιστώνω όταν προσφέρεται να επιστρέψει εντόκως τις αμοιβές που εισέπραξε, επειδή, όπως τονίζει στη σχετική ανακοίνωσή του, «δεν επιθυμώ να αιωρούνται σκιές».

Ομως, με τη χειρονομία αυτή, ο κ. Λαζαρίδης πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο: επιβεβαιώνει τις σκιές. Αν η πρόσληψή του ήταν νομότυπη, γιατί να προσφέρεται να επιστρέψει τις αμοιβές, αφού τα χρήματα αυτά τα έχει δουλέψει; Εργαζόταν κανονικά, δεν είχε αργομισθία.

Υποθέτω ότι ο ίδιος θα νομίζει ότι με τον τρόπο αυτόν αποδεικνύει την ηθική ανωτερότητά του, οπότε αυτομάτως οι κατηγορίες περιττεύουν και οι επιθέσεις παύουν να έχουν λόγο, αφού ο κ. Λαζαρίδης είναι υπεράνω χρημάτων. Κάνει λάθος όμως, η προσφορά του ισοδυναμεί με παραδοχή. Προφανώς, η ανακοίνωση ήταν δική του πρωτοβουλία, για την οποία η κυβέρνηση δεν πρέπει να είχε γνώση.

Ο λόγος είναι ότι η προσφορά του κ. Λαζαρίδη να επιστρέψει τις εισπραχθείσες αμοιβές αντιφάσκει με την κάλυψη που του προσφέρει η κυβέρνηση. Διότι, εφόσον η κυβέρνηση θεωρεί ότι δεν υφίσταται θέμα παραίτησης, η θέση αυτή υπονοεί ότι η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει ότι υφίσταται ηθικό ζήτημα εις βάρος του υφυπουργού της. Ο ίδιος, όμως, αναγνωρίζει ότι υπάρχει θέμα (ως σκιά, έστω), γι’ αυτό και δηλώνει ότι προτίθεται να επιστρέψει τις αμοιβές! Επομένως, τουλάχιστον ας συνεννοηθούν μεταξύ τους, για να ακολουθούν κοινή γραμμή…

Περισσότερη αγάπη, ευχήθηκε ο Βασίλης Κικίλιας με αφορμή το Πάσχα, καθώς επίσης «και λίγο παραπάνω ανέχεια στον διπλανό μας». Εννοούσε, βέβαια, ανοχή ή ανεκτικότητα. Οπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ακολούθησε η καθιερωμένη πλάκα για την γκάφα. Δικαιολογημένο το δούλεμα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η ειρωνεία του πράγματος όμως είναι ότι, εν αγνοία του, αυτό που είπε είναι απολύτως σωστό. Εθιξε στον πυρήνα του το αίσθημα του φθόνου, ευχόμενος «λίγο παραπάνω ανέχεια στον διπλανό».

Γιατί, αν δεν μπορείς να έχεις με τις δυνάμεις σου αυτό που απολαμβάνει ο άλλος, τουλάχιστον ας μην το έχει ούτε εκείνος. Επ’ ουδενί λέω ότι αυτό εννοούσε ο υπουργός, ακουσίως όμως αυτό βγήκε από το στόμα του. Δεν νομίζω πάντως ότι ενόχλησε. Προσωπικά, θα έλεγα ότι επιτέλους ακούσαμε κάτι πρωτότυπο, ασυνήθιστο και, δυστυχώς, εύστοχο, στις άκρως βαρετές «ευχές εποχής» που μοιράζουν οι πολιτικοί. Θα το προτιμούσα, όμως, αν ο κ. Κικίλιας προσέθετε και μια ευχή για τους συνανθρώπους μας εκείνους, που αυτές τις άγιες μέρες ζουν στα όρια της ανεκτικότητας…

Ο Πέτερ Μαγιάρ, ο νικητής των εκλογών στην Ουγγαρία, ανήγγειλε πόλεμο κατά της διαφθοράς και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων για αγροτικές ενισχύσεις επί Ορμπαν. Τα χρήματα αυτά ήταν η μόνη ευρωπαϊκή πηγή χρηματοδότησης, που εξακολουθούσε να παρέχει πόρους στην Ουγγαρία, όμως τα ποσά αυτά κατευθύνθηκαν επιλεκτικά σε υποστηρικτές του καθεστώτος. Μάλιστα ο Μαγιάρ μνημόνευσε ρητώς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, της οποίας ζήτησε την παρέμβαση. Ιδού, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρό! Το επισημαίνω, για την απίθανη περίπτωση που δεν έχει υπ’ όψιν της η κ. Κοβέσι ή ο διάδοχός της, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι όλη η υπηρεσία είναι απορροφημένη στην ανάλυση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του Βαρτζόπουλου…

«Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε ως θαμώνας καφενείου, ως ψυχολόγος, ως τρολ του Διαδικτύου, αλλά πάντως όχι ως πρωθυπουργός με το κύρος και τη σοβαρότητα που πρέπει να έχει ο πρωθυπουργός της χώρας». Οπως θα έλεγε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το ακούω αυτό – είναι μια έκφραση που συνηθίζει, όταν δεν ακούει κάτι που του λένε. Ας δεχθούμε, για χάρη της κουβέντας, ότι έτσι είναι ο Μητσοτάκης. Να το λέει όμως ποιος, ο Νίκος Ανδρουλάκης; Συγγνώμη, αλλά δεν πάει πολύ; Δεν έχει δει ποτέ τον εαυτό του όταν μιλά σε βίντεο; Καλό είναι να έχουμε κάποια ελάχιστη αίσθηση του μέτρου…