Ανθρωποι και σκουλήκια

Ενα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα διεξάγεται αυτές τις μέρες στην Αμερική, στην Πολιτεία του Οχάιο. Συγκεκριμένα, η διεκδίκηση του αξιώματος του κυβερνήτη της Πολιτείας έχει εξελιχθεί σε μια καθαρή αναμέτρηση ανάμεσα στο σκουλήκι και τον άνθρωπο.

Να διευκρινίσω, εδώ, ότι πρόκειται για μία από εκείνες τις σπανιότατες περιπτώσεις, που αυτές οι δύο κατηγορίες, σκουλήκι και άνθρωπος, τοποθετούνται στους δίσκους της ζυγαριάς των ψηφοφόρων. Συνήθως, αν όχι κατά κανόνα, η ηθική αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων γίνεται μέσα στο φάσμα του γκρίζου.

Στην ζωή, ποτέ δεν θα συναντήσουμε την προσωποποίηση του απόλυτου κακού ούτε και το αντίθετό του, την καλοσύνη που φτάνει τα όρια της αγιότητας. Ο Ριχάρδος Γ΄ υπάρχει μόνο μέσα στον κόσμο του Σαίξπηρ, δεν θα τον δείτε να βάζει υποψηφιότητα στις εκλογές.

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι συνθήκες είναι τόσο σπάνιες, ώστε οι δύο υποψηφιότητες να εκπροσωπούν τα δύο άκρα αντίθετα: το σιχαμένο και το αξιοθαύμαστο. Υποψήφια των Δημοκρατικών είναι η Εϊμι Άκτον, 63 ετών, γιατρός και πολιτειακή υπάλληλος, ενώ των Ρεπουμπλικανών είναι ο Βίβεκ Ραμασουάμι, 41 ετών, πανίσχυρος επιχειρηματίας και μεγιστάνας του πλούτου, σταθερός υποστηρικτής του Ντόναλντ Τραμπ και πρώην υπαρχηγός του Ιλον Μασκ στο DOGE (το υπουργείο των περικοπών, που τελικά απέτυχε).

Ο μεν Ραμασουάμι είναι διάσημος και η υπέρμετρη φιλοδοξία του πασίγνωστη: σπούδασε στο Χάρβαρντ και το Γέιλ, έγινε πάμπλουτος στα τριάντα του, το μόνο που του λείπει είναι να θαυμάσει μια μέρα τον εαυτό του πρόεδρο. Η ιστορία της Άκτον είναι, όμως, τελείως διαφορετική.

Είναι μια ιστορία από τον κόσμο του Ντίκενς, διασκευασμένη για «λευκά σκουπίδια» (white trash), όπως λένε στην Αμερική τους πάμπτωχους λευκούς, που ζουν συνήθως σε πάρκα με τροχόσπιτα.

Από τα 12 της, η Άκτον και μαζί ο μικρότερος σε ηλικία αδελφός της δεν έχουν καμία επαφή με τη μητέρα τους. Η τελευταία έχασε την επιμέλεια των παιδιών της με δικαστική απόφαση, επειδή ο σύζυγός της και θετός πατέρας τής κόρης της, κακοποιούσε σεξουαλικά την Εϊμι από την ηλικία των 9 μέχρι τα 12, όταν το κορίτσι βρήκε το θάρρος να τον καταγγείλει, προκειμένου να σώσει τον μικρότερο αδελφό της, που κινδύνευε και αυτός. Η καταγγελία της τεκμηριώθηκε πλήρως, ο βιαστής συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη. Ομως δεν δικάστηκε ποτέ για το έγκλημά του, γιατί δραπέτευσε σε άλλη Πολιτεία, όπου και πέθανε έπειτα από μερικά χρόνια.

Η δημοσιότητα από τα ΜΜΕ της εποχής ήταν μεγάλη και μάλιστα σε εθνική κλίμακα. Δεν ήταν μόνο λόγω της απεχθούς φύσης του εγκλήματος, αλλά και για το εξωφρενικό γεγονός ότι η μητέρα των κακοποιημένων παιδιών ήταν από την αρχή με την πλευρά του βιαστή συζύγου της, καταγγέλλοντας τα παιδιά της ότι ψεύδονται.

Αυτή τη γυναίκα, λοιπόν, ξετρύπωσαν ο Ραμασουάμι και το εκλογικό επιτελείο του και έφτιαξαν ένα εφιαλτικό προεκλογικό σποτάκι εναντίον της Άκτον, στο οποίο βλέπουμε τη μητέρα της (μια τρομακτική γριά, σημειωτέον, με όψη κακιάς μάγισσας) να προειδοποιεί τους ψηφοφόρους ότι η κόρη της είναι παθολογική ψεύτρα και μυθομανής. Ο σάλος που ξέσπασε δύσκολα περιγράφεται. Αρχικά, ο Ραμασουάμι αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη, αργότερα παραδέχθηκε ότι ήταν δικό τους.

Ακόμη και ο απερχόμενος Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης ζήτησε να αποσυρθεί το σποτ, διότι εδώ οι όροι της επιλογής υπερβαίνουν κάθε πολιτική διαφορά και αφορούν τις πιο βασικές και στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες. Εντούτοις, ο Ραμασουάμι ρίχνει ακόμη 4 εκατομμύρια δολάρια για την προβολή του σποτ την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας. Εχει την ηθική στήριξη του προέδρου Τραμπ και του αντιπροέδρου Βανς: αυτοί ήταν οι μόνοι που υποστήριξαν δημοσίως το σποτ, για το οποίο κάθε Ρεπουμπλικανός με τη στοιχειώδη ανθρώπινη ευαισθησία πρέπει να ντρέπεται. (Επιπλέον, είναι ηλίθιο εκ μέρους του Ραμασουάμι να παίρνει το μέρος ενός παιδοβιαστή, σε μια εποχή που η κοινή γνώμη είναι αηδιασμένη και ευαισθητοποιημένη γύρω από τα θέματα αυτά, λόγω της υπόθεσης Επσταϊν…).

Επειτα από αυτά, ελπίζω να σας έχω πείσει για τη σπανιότητα του πειράματος που διεξάγεται στο Οχάιο. Δεν δημιουργεί η ζωή κάθε μέρα τις συνθήκες, ώστε να διεκδικεί δημόσιο αξίωμα ένα σκουλήκι τέτοιου μεγέθους, χωρίς μάλιστα να κρύβει τη φύση του, την οποία αντιθέτως επιδεικνύει. Τη μεθεπομένη Τετάρτη, θα ξέρουμε την απήχηση του είδους στους ψηφοφόρους…