Αγωνιστείτε!

Μια γυναίκα. «Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, αγωνίστηκα όμως για να μάθουν άλλοι να αγωνίζονται για τα δικά τους σπίτια. Το σπίτι μου ήταν η ζωή μου. Και τώρα πρέπει να το αφήσω πίσω μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα πάψω να αγωνίζομαι. Σας παρακαλώ, αγωνιστείτε! Σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά και σας ευχαριστώ για όλα». (Το μήνυμα που έστειλε την περασμένη Παρασκευή η 87χρονη Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ στους υποστηρικτές της.

Ενα κίνημα. Ο,τι και να λέμε για τους νέους που δεν σηκώνονται από τον καναπέ ή, όταν τελικά σηκωθούν, πάνε να ψηφίσουν την Ακροδεξιά, η μαζική συμπαράσταση στη Μαρικάρμεν, που εκδιώχθηκε από το σπίτι της στη Μαδρίτη ύστερα από εβδομήντα χρόνια επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει από τη μια μέρα στην άλλη το τετραπλάσιο νοίκι από αυτό που πλήρωνε, δείχνει ότι αρκεί μια σπίθα, κι ένα σύμβολο, για να εκφράσει ένας κόσμος τη συσσωρευμένη του δυσαρέσκεια. Κάποια στιγμή πιστέψαμε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν και στην Ελλάδα με την τραγωδία των Τεμπών, αλλά τα πρόσωπα δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

Ενα fund. Η εταιρεία που αγόρασε το κτίριο όπου έμενε η Μαρικάρμεν προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας την έξωση της γυναίκας. Εχασε, έκανε έφεση, την κέρδισε. Μα τι άνθρωποι είναι αυτοί; Δεν έχουν γονείς;

Η στεγαστική κρίση. Μέσα σε μια δεκαετία, τα νοίκια στη Μαδρίτη σχεδόν διπλασιάστηκαν (από 12,8 σε 23,3 ευρώ το τετραγωνικό), ενώ οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν κατά 118% (από 2.839 σε 6.471 ευρώ το τετραγωνικό). Κάποιος που νοικιάζει ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών στην ισπανική πρωτεύουσα πρέπει να διαθέσει σε ένα χρόνο το μισό του μέσου ετήσιου μισθού.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ ισχυρίζεται ότι προσπάθησε ανεπιτυχώς να σώσει το σπίτι της Μαρικάρμεν, και μπορεί να έχει δίκιο, είναι βέβαιο όμως ότι έχει αποτύχει να αντιμετωπίσει το στεγαστικό πρόβλημα. Ας αντιγράψει τη συνταγή του Μαμντάνι.

Και στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της στέγης είναι ιδιαίτερα οξυμμένο στη χώρα μας και πλήττει κατ’ εξοχήν τους νέους. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι το κόστος της στέγασης φτάνει εδώ το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος και ότι η εύρεση στέγης είναι εφιάλτης.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τους γνωστούς τρόπους: επιδόματα (ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε χθες ότι τον Νοέμβριο θα καταβληθεί επιστροφή ενοικίου σε ένα εκατομμύριο ενοικιαστές) και εκκλήσεις («Να ανοίξουν εκατοντάδες χιλιάδες κλειστές κατοικίες!»). Oπως συμβαίνει στους περισσότερους τομείς, τα μακροπρόθεσμα μέτρα απουσιάζουν. Η κοινωνική κατοικία, ας πούμε, είναι ανύπαρκτη. Δίχτυ προστασίας δεν υπάρχει.

Οργή. Oι Αγανακτισμένοι ξεκίνησαν, ως γνωστόν, από την Ισπανία και επεκτάθηκαν σε όλη την Ευρώπη, φτάνοντας και στην Ελλάδα, όπου απαξιώθηκαν. Αλλά η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται.

Keywords