Selfie, να χορτάσει η ψυχή σου

Το κύμα σκάει στα πόδια σου. Λευκό το εκκλησάκι στην κορυφή του λόφου, λευκοί οι γλάροι που βουτάνε κατακόρυφα στη θάλασσα. ``Καλημέρα `` και ξανά ``καλημέρα``, όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου.

Μια ``γοργόνα`` σκαλισμένη σε μάρμαρο ,λες και σε παίρνει από το χέρι για να σου υπενθυμίσει τις πιο γλυκές αποχρώσεις της ζωής. Όλα γύρω σου είναι γαλήνια και ελπιδοφόρα.

Κάνεις να πατήσεις ``κλικ``. Το ξανασκέφτεσαι. Αμφιβάλλω αν κάποιος απόγονος μου, ρίξει έστω και μια ματιά σε μια φωτογραφία που αποθανατίζει μια ταβέρνα με κληματαριά και βασιλικά σε ντενεκέδες. Πώς μπορούν οι επόμενες γενεές να νιώσουν την ευτυχία της στιγμής; Να εκτιμήσουν την σιωπή ; Όλα γραμμένα στο σκληρό δίσκο της ψηφιακής εποχής. Η προσωπική στιγμή μετατρέπεται σε συλλογική έκθεση.

Άντε , τώρα να περιγράψεις μυρωδιές και γεύσεις. Ακυρώνεις τις ακατάσχετες selfies.

Αν έπρεπε να ταυτίσεις με μια αίσθηση το νησί , θα διάλεγες, σίγουρα, τη γεύση. Είναι κομμάτι της ψυχής που κάποιες στιγμές σε οδηγεί στον παράδεισο. Γεύση γλυκιά και πικρή, τόσο ζωηρή που έχει την υφή της πέτρας και το άρωμα του καλοκαιριού.

Ένας από τους δρόμους του νησιού σε βγάζει στην προκυμαία. Περνοδιαβαίνοντας τα καλντερίμια , φτάσαμε στο ``Σκάρο``, το φημισμένο ταβερνάκι στην άκρη της παραλίας. ``Εκεί, θα δοκιμάσετε ``θεϊκές`` πίνες και φούσκες``, έγραφαν οι τουριστικοί οδηγοί, στους οποίους δεν δώσαμε καμιά απολύτως σημασία. Σιγά, μην ξέρουν οι κουτόφραγκοι!

Τα βήματα πατούν στην άμμο και φτάνουν σε ένα στενό δρομάκι που κατεβαίνει στη θάλασσα. Ο ``Σκάρος`` είναι βαθιά χωμένος στο μικρό βραχίονα που αγκαλιάζει την μικρή προκυμαία.

Δυο βασιλικά στην είσοδο και μια γάτα που τεμπελιάζει κάτω από την μουριά. Απέναντι, τα κόκκινα τρεχαντήρια πάνε και έρχονται, φέρνοντας τα δώρα της θάλασσας που, σε λίγο, θα απολαύσουν οι ουρανίσκοι μας. Ο Μηνάς, ο ψαράς, γέννημα θρέμμα του νησιού μας υποδέχεται με τσικουδιές και ψαρομεζέδες.

Η Μαρούσα, μας στρώνει τη λαδόκολλα στο τραπέζι. Η Φλώρα και ο Ηλίας σχεδιάζουν το ``αυτοκρατορικό`` μενού. Μια καλοκαιρινή πασαρέλα απροσποίητης ευγένειας και ζεστής φιλοξενίας. Μακριά από τους ``επαγγελματίες `` του τουρισμού μας ξεναγούν σε πρωτόγνωρες γευστικές εμπειρίες.

,τέτοια και άλλα ποιητικά … έγραφε ο βρετανός κριτικός γευσιγνωσίας για τον ``Σκάρο``.

Καθόμαστε στην αυλή κάτω από την κληματαριά και αναπνέουμε τον αέρα της θάλασσας. Η χωριάτικη θα φτάσει πρώτη στο τραπέζι, πλούσια με το χλωρό τυρί και την κάππαρη. Θα ακολουθήσουν τα βλίτα, το χταπόδι λαδολέμονο. Ο μεγάλος σαργός ψημένος στα κάρβουνα από την πρωινή ψαριά του Μηνά σε οδηγεί σε καινούργιες γευστικές αποκαλύψεις.

Οι φούσκες και οι πίνες έρχονται σε μια μεγάλη πιατέλα. Ο Μηνάς διατηρεί τα όστρακα ζωντανά μέσα στο νερό. Σκληρές σαν πέτρες , οι φούσκες αποκαλύπτουν όλο το μεγαλείο της φύσης, μόλις καταφέρεις να τις ανοίξεις. Μια μαλακή γευστική σάρκα απογειώνει τις αισθήσεις. Το λευκό κρασί είναι ντόπιο και ``βαράει`` στο κεφάλι. Όσο για το χειροποίητο, μαμαδίστικο, παγωτό φιστίκι με το δροσερό πεπόνι είναι η γλυκιά πινελιά στη χρωματισμένη ψυχή μας.

Το γεύμα κορυφώνεται αργά το απόγευμα. Στην προκυμαία τα πλεούμενα είναι αραγμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Στην άλλη άκρη , το μονοπάτι κατεβαίνει σε ένα λευκό εκκλησάκι, μισό μέσα και μισό έξω από το βράχο. Παραλία χρυσή και νερά γαλανά. Μυρωδιές λογιών λογιών σκορπίζονται στην ατμόσφαιρα.

Ένας γλάρος κόβει βόλτες πάνω από το κεφάλι μας. Το τοπίο έχει μαζέψει όλη την ενέργεια της ημέρας. Αναρωτιέμαι αν έχουμε ακόμη κάτι ``ξεχασμένο`` στην τσέπη μας.

Δεν είναι που λιγοστεύει το Καλοκαίρι μας. Είναι η διάθεση μας που μας προκαλεί να κάνουμε καινούργια πράγματα ή να ανακαλύψουμε όσα ξεχάσαμε.

``Τι γεύση έχει το ελληνικό καλοκαίρι;`` αναρωτιέται ο ξένος δημοσιογράφος. ``Ζωηρή και έντονη`` σαν το μελτέμι που ζωντανεύει όλα όσα ακουμπάει στη στεριά και στη θάλασσα.