Διακοπές…

Όταν σε ρωτούν οι φίλοι τι βιβλία να πάρουν μαζί τους στις διακοπές, πέρα απο το αμήχανο χαμόγελο και την απαιτητική τους ματιά, νιώθεις ότι απαντάς σε μιαν κοντινή ερώτηση που δεν σου έκαναν: καλά, γιατί θα πρέπει να το ρίξεις στο διάβασμα αντί να αποθαυμάζεις τη θάλασσα; Ένας φίλος, γείτονας αυτός με μεγάλη δόση βιβλιοφιλίας, μου δώρησε τη βιογραφία του μακαρίτη Ντεριντά (γαλλιστί βέβαια, όχι αγγλιστί) και μου ευχήθηκε καλό διάβασμα. Ένας άλλος, που κατέχει την κινεζική απταίστως, μου χάρισε ένα ογκώδες βιβλίο: Σωτήρη Χαλικιά, «Παράδοση και νεωτερικότητα στην Κίνα» (Ινδικτός), ένας τρίτος μου αράδιασε μια σειρά διηγήματα - τελευταίας γραφής – που αφού τα διάβασε μου τα χάρισε για ανάγνωση και – γιατί όχι; - για κριτική και σχολιασμό.

Το παράδοξο του τουρίστα που παίρνει μαζί του απαραιτήτως βιβλία (και σπανίως τα διαβάζει) αφορά την οικονομία του τουριστικού χρόνου που γυρεύει κάτι απρογραμμάτιστο, αδιάφορο τι, για να προσδώσει στον ελεύθερο χρόνο του κάτι απροσδόκητο με υπογραφή αγνώστου Θεού.

Ένα πράγμα που συχνά δεν λέμε να αποχωριστούμε – εκτός του υπολογιστή, του κινητού και της φωτογραφικής μηχανής - είναι βέβαια το ραδιοφωνάκι που, παραδαρμένο και εκ γενετής φλύαρο, δεν λέει να σωπάσει ακόμα και τις μικρές ώρες της νύχτας. Επ΄ αυτού ισχύει ειδική ρήτρα : δεν καθόμαστε να ακούσουμε κάποια εκπομπή (εκτός πια κι αν μεταδίδει κάποιον θερινό ποδοσφαιρικό αγώνα), αλλά το έχουμε ανάγκη σαν ομιλία δευτέρας βαθμίδας, μια και το ραδιόφωνο μιλάει ακατάπαυστα, αλλά δεν απαιτεί πρώτης τάξεως ακρόαση, αυτό τα λέει και γενικά αυτό είναι που τα ακούει.

Να μην ξεχνάμε και το μικρό φαρμακείο που σέρνουμε μαζί μας κι ας είναι αχρείαστο. Οι αρρώστιες γίνονται με τα χρόνια και τις μέρες περίπλοκες, αλλάζουν ονόματα, κάνουν το απλό περίπλοκο και το ανώδυνο εξόχως επικίνδυνο. Άρα; Αυτός που είσαι προ των διακοπών θα πρέπει πάση θυσία να διασωθεί και κατά την επιστροφή στον οίκο, οπότε η μικρή εκστρατεία θα πρέπει να αναλυθεί σε τουριστικές καταγραφές χωρίς άλλες συνέπειες.

Keywords