Μιχαηλίδου: «Στα βρέφη δεν έχουμε αρκετούς σταθμούς»

Στα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει στην προσχολική αγωγή, αλλά και στο κενό που εξακολουθεί να υπάρχει στη φροντίδα των βρεφών έως δύο ετών, αναφέρθηκε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου, κατά τη συζήτηση «Αθηναϊκές οικογένειες: Μεγαλώνοντας και ανατρέφοντας παιδιά στην πρωτεύουσα». Στη συζήτηση συμμετείχαν επίσης η πρώην υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Έφη Αχτσιόγλου, ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης και η σκηνοθέτιδα και καλλιτεχνική διευθύντρια Αικατερίνη Παπαγεωργίου, στο πλαίσιο του συνεδρίου «Διάλογοι για την Αθήνα: Από τον μύθο στη σύγχρονη πόλη», που διοργανώνεται από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, υπό την αιγίδα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και του Δήμου Αθηναίων, με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής και σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.

«Στην προσχολική αγωγή έχουν γίνει τεράστια βήματα», τόνισε η Δόμνα Μιχαηλίδου, επισημαίνοντας ότι στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς το κράτος έχει δώσει πρόσβαση σε όλες τις τρίτεκνες οικογένειες, ενώ έχουν αυξηθεί σημαντικά τα εισοδηματικά όρια για τις οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά. Ως αποτέλεσμα, όπως είπε, υπάρχει «πρόσβαση σχεδόν για όλους στην προσχολική αγωγή».

Η υπουργός αναγνώρισε, ωστόσο, ότι εξακολουθεί να υπάρχει κενό στις μικρότερες ηλικίες. «Στα βρέφη δεν έχουμε αρκετούς σταθμούς», είπε, διευκρινίζοντας ότι μία από τις αιτίες είναι ότι «δεν υπάρχουν αρκετά ακίνητα στο κέντρο για να δημιουργηθούν».

Σε αυτό ακριβώς το κενό, όπως εξήγησε, επιχειρεί να απαντήσει το πρόγραμμα «Νταντάδες της Γειτονιάς». «Έχουμε αυτή τη στιγμή 4.000 συμφωνητικά νταντάδων και μαμάδων. Οκτώ στις δέκα νταντάδες είναι γιαγιάδες», είπε η κυρία Μιχαηλίδου. Όπως πρόσθεσε, μέχρι να αυξηθούν οι διαθέσιμες δομές, στόχος είναι να υπάρχει μια υπηρεσία που θα στηρίζει τις οικογένειες, ώστε «να μην είναι η μαμά μόνη».

Η υπουργός αναφέρθηκε ακόμη στη δημιουργία κέντρων δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά ηλικίας Γυμνασίου, με αντικείμενο τα STEAM (Science, Technology, Engineering, Arts, Mathematics) διευρύνοντας τις δυνατότητες δημιουργικής και εκπαιδευτικής απασχόλησης των μεγαλύτερων παιδιών.

Μιλώντας και από την προσωπική της εμπειρία ως μητέρα, η κυρία Μιχαηλίδου περιέγραψε τις αντιφάσεις της καθημερινότητας στην πρωτεύουσα. Όπως είπε, η καθημερινότητα του να συνδυάζει κανείς πολλά πράγματα μαζί «είναι δύσκολη και είναι πιο δύσκολη όταν έχεις ένα παιδί», καθώς η εξίσωση γίνεται πολύ πιο πολυπαραγοντική.

Στη στεγαστική κρίση και στις επιπτώσεις της στην καθημερινότητα των οικογενειών επικέντρωσε την παρέμβασή της η Έφη Αχτσιόγλου. «Έχουμε στεγαστική κρίση, όχι στεγαστικό πρόβλημα στην Ελλάδα», τόνισε, προσθέτοντας ότι «η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων δεν τα βγάζει πέρα».

Η κυρία Αχτσιόγλου αναφέρθηκε στην παρουσία περίπου 16.000 Airbnb στην Αθήνα, λέγοντας ότι «αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί», αλλά και στον μεγάλο αριθμό αναξιοποίητων ακινήτων. Κατά την ίδια, «δεν υπάρχει δημόσια πολιτική που να παρεμβαίνει», ενώ η επιδότηση ενοικίου δεν έχει αναπροσαρμοστεί με βάση τον πληθωρισμό. «Το πρόβλημα είναι της προσφοράς ακινήτων», υπογράμμισε.

Πέρα από τη στέγη, έθεσε και το ζήτημα της φροντίδας των παιδιών. Όπως είπε, η επάρκεια των βρεφονηπιακών και βρεφικών σταθμών αποτελεί «μόνιμο θέμα συζήτησης με οικογένειες και μητέρες», με τους παππούδες και τις γιαγιάδες να καλύπτουν στην πράξη μεγάλο μέρος του κενού του κοινωνικού κράτους.

Μια διαφορετική διάσταση στη συζήτηση έδωσε ο Χρήστος Χωμενίδης, προτείνοντας ουσιαστικά την επαναφορά της ευρύτερης οικογένειας και του κοινωνικού περίγυρου στη φροντίδα των παιδιών.

«Να απαλλαγούμε από τον γελοίο μοντερνισμό και να ανοιχτούμε σε παππούδες, γιαγιάδες, φίλους, γείτονες», είπε, υποστηρίζοντας την ανάγκη να ξεπεραστεί η αντίληψη ότι όλο το βάρος της ανατροφής πρέπει να σηκώνεται αποκλειστικά από την πυρηνική οικογένεια. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι, σε επίπεδο δημόσιας πολιτικής, «όλο το βάρος πρέπει να δοθεί στην προστασία των μονογονεϊκών οικογενειών, των οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα και των οικογενειών με παιδιά με αναπηρία».

Στις δυνατότητες που προσφέρει η Αθήνα, αλλά και στο κατά πόσο μια οικογένεια είναι πραγματικά ελεύθερη να τις αξιοποιήσει, επικεντρώθηκε η Αικατερίνη Παπαγεωργίου.

Χαρακτήρισε «αγώνα επιβίωσης» το μεγάλωμα ενός παιδιού στην Αθήνα, καθώς η πρωτεύουσα, όπως είπε, παρέχει πολλά ερεθίσματα, όμως την ίδια στιγμή υπάρχουν οι δυσκολίες των μετακινήσεων, η κατάσταση των παιδικών χαρών και η έλλειψη δημόσιων χώρων στους οποίους ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται ασφαλές.

Για την κυρία Παπαγεωργίου, η τέχνη και ο πολιτισμός «πρέπει να είναι δικαίωμα στη ζωή των παιδιών». Κλείνοντας, έθεσε το ζήτημα πέρα από τις καθημερινές πρακτικές δυσκολίες, στο επίπεδο της σχέσης του ίδιου του παιδιού με την πόλη στην οποία μεγαλώνει.

«Είναι αγώνας επιβίωσης και για τα ίδια τα παιδιά. Αξίζει κανείς να αναρωτηθεί πώς μπορεί να είναι φιλική για το παιδί και την οικογένεια και πώς μπορεί το παιδί όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά να ανήκει σε αυτή την πόλη».