Κάνε το όπως το Ισραήλ!

Πριν από λίγες ημέρες, οι άρτι απελευθερωθέντες Ισραηλινοί όμηροι απήλαυσαν μια μυστική, μεταμεσονύχτια -εντελώς- ιδιωτική βόλτα για ψώνια στο εμπορικό κέντρο Ayalon Mall, στην περιοχή Ramat Gan του Τελ Αβίβ.

Με πλήρη εχεμύθεια και με απόλυτο σεβασμό στην ιδιωτικότητά τους, δίχως την παρουσία τηλεοπτικών καμερών, αλλά και την απαγόρευση κινητών τηλεφώνων, οι εργαζόμενοι και όσοι ήταν παρόντες υποδέχτηκαν 18 από τους συνολικά 20 ομήρους που απελευθερώθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Οι τελευταίοι είχαν τη δυνατότητα, μετά το κλείσιμο των καταστημάτων, την Κυριακή το βράδυ, να πραγματοποιήσουν μια τρίωρη βόλτα για ψώνια.

Σειρά από brands και καταστήματα που λειτουργούν στο Ayalon Mall προσέφεραν εκπτωτικά κουπόνια για τις αγορές τους, ενώ εστιατόρια και καφέ παρείχαν στους 18 πρώην ομήρους και τα μέλη των οικογενειών που τους συνόδευαν, δωρεάν φαγητό, αναψυκτικά, καφέ και γλυκά.

Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν διπλός: αφενός να μπορέσουν οι όμηροι να προμηθευτούν ό,τι χρειάζονται, όπως ρούχα, και αφετέρου να βιώσουν την εμπειρία των αγορών μαζί με τις οικογένειές τους.

Όπως ανέφεραν Ισραηλινοί αξιωματούχοι, οι μέχρι πρότινος όμηροι χρειάζονται την ηρεμία τους, προκειμένου να επιστρέψουν σταδιακά και με ομαλό τρόπο στην φυσιολογική καθημερινότητά τους.

Τα ανωτέρω αποτελούν απτό δείγμα της φροντίδας, της αγάπης, μα πρωτίστως του σεβασμού που επιδεικνύουν οι Ισραηλινοί προς μια εθνική υπόθεση, η οποία ξεκίνησε ως τραγωδία, μα κατέληξε – όπως συνήθως συμβαίνει για το μικροσκοπικό κράτος της Μέσης Ανατολής – σε θρίαμβο

«Σεβασμός», μα και «Υπέρτερο εθνικό συμφέρον». Δυο έννοιες οι οποίες είναι απόλυτα συνυφασμένες με το κράτος του Ισραήλ, αναγόμενες σε «κρυπτονίτη» για την διαιώνιση της ύπαρξης και ανάπτυξής του στο πέρασμα των αιώνων.

Δυο έννοιες οι οποίες στη χώρα μας είναι τόσο θολές, όσα τα νερά ενός μολυσμένου ποταμού ή της ατμόσφαιρας εν μέσω πλήρους ομίχλης. Δείγμα της φοβικότητας που επιδεικνύει σταθερά τις τελευταίες πολλές δεκαετίες η αστική μας Δημοκρατία απέναντι σε κάθε αριστερόστροφη φωνή, άποψη, γρύλισμα ή ακόμη και σκέψη.

Το πλέον χαρακτηριστικό δείγμα είναι το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, το οποίο ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ (γιατί περί κατορθώματος -και δη αρνητικού- πρόκειται) να ευτελίσουμε ένα σημείο αναφοράς της ιστορίας μας ανά τους αιώνες, το οποίο έχει δημιουργηθεί προκειμένου να τιμώνται οι μαχητές-ήρωες στους πολέμους και τις μάχες που έχει δώσει το έθνος και η φυλή μας κατά το μακραίωνο παρελθόν μας.

Φτάσαμε το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, εκεί όπου «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος», να γίνει θέμα κουτσομπολιού και στο παρατελευταίο πάνελ trash τηλεοπτικών εκπομπών, με το σύνολο της αντιπολίτευσης – εν γνώση των stakeholders της – να το μετατρέπουν και αξιοποιούν ως εργαλείο προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. Πάντοτε υπό τον μανδύα ενός τραγικού δυστυχήματος, το οποίο εξόφθαλμα έχουν αναγάγει σε πολιορκητικό  κριό για την άλωση των τειχών του Μεγάρου Μαξίμου.

Έξω, ο κόσμος προοδεύει και κινείται σε αστραπιαίες ταχύτητες, με την τεχνολογία ως αιχμή του δόρατος, τη στιγμή κατά την οποία τα γηρασμένα, κολλημένα, μονόχνωτα και εξόχως κακόβουλα μυαλά νενέκων της αντιπολίτευσης, παραμένουν εγκλωβισμένοι στην μονοθεματική λογική της άσκησης πολιτικής. Και μετά αναρωτιούνται για ποιο λόγο το εκλογικό κοινό δεν τους εμπιστεύεται και προτιμά. 

Ανθρωπάκια που ανερυθρίαστα και ξετσίπωτα δεν διστάζουν να εργαλειοποιήσουν ένα μονάκριβο σύμβολο του ελληνισμού, το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, προκειμένου να προωθήσουν και επιβάλουν την ατζέντα τους. Πάντοτε, με την αμέριστη αρωγή και συμπαράσταση των… χρήσιμων ηλίθιων, οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι άλλοι από πλήθος Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης!

Δυστυχώς, η Ελληνική Δημοκρατία έχει μπερδέψει το… ζύγι των φωνασκούντων και αντιδρώντων, θεωρώντας πως η σκιά του ποντικιού το μετατρέπει σε λιοντάρι, τη στιγμή κατά την οποία παραμένει πάντοτε ένα ποντίκι!