Σαμαράς, για ένα γινάτι

Ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως ένας συντηρητικός πρωθυπουργός που βοήθησε την Ελλάδα να σταθεροποιηθεί, μέσα στην οικονομική κρίση του 2012. Θα ολοκλήρωνε την καριέρα του ως statesman και θα φρόντιζε την υστεροφημία του, κλείνοντας τα θέματα με το εμπρηστικό παρελθόν του στη ΝΔ.

Αντ'αυτού, στα 75 του, ιδρύει νέο κόμμα, καθοδηγούμενος από τη γνωστή βεντέτα με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τα δύο TikTok που λάνσαρε αυτό αποδεικνύουν. Ειδικά το βίντεο όπου επιτίθεται στη Ντόρα Μπακογιάννη αποπνέει μια εμπάθεια εντελώς προσωπική. Και μια μαγκιά κάπως ρηχή. Την κέρδισα στις εκλογές ηγεσίας και δεν έχει συνέλθει, λέει με χαιρέκακο ύφος. Αλλά και στο δεύτερο TikTok ερμηνεύει την πτώση των ποσοστών της ΝΔ μέσα από τον προσωπικό του καθρέφτη. «Τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και δεν με άκουσαν». Δεν ανέφερε φυσικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έπεσε στα πολύ χαμηλά (18%), ούτε εξήγησε κάποιο δικό του πολιτικό σχέδιο. Μόνο ατόφια εμπάθεια.

Για τον μέσο νεοδημοκράτη -αλλά και για όλους εμάς, ευρύτερα- η προσωπική βεντέτα του Σαμαρά ειδικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει αδιευκρίνιστα αίτια. Κανείς δεν θυμάται πώς ξεκίνησε ούτε γιατί κακοφόρμισε τόσο ραγδαία. Όλοι είχαμε μείνει ότι τον είχε στηρίξει για την ηγεσία της ΝΔ, το 2016, απέναντι στον Μεϊμαράκη. Τι μεσολάβησε από τότε για να πάει τόσο απέναντι; Σύμφωνα με μια πληροφορία από τα ενδότερα δεν του έκανε το ρουσφέτι που του έταξε, να τον βάλει Επίτροπο στην Ευρώπη. Άλλοι αποδίδουν τις κινήσεις του σε οξύ και χρόνιο αντιμητσοτακισμό. Το ζήτημα είναι ότι ο Σαμαράς βρίσκεται σε τέτοιο βρασμό ψυχής που τα βάζει ξανά με την παράταξή του, αρκεί να κόψει από τον Μητσοτάκη ένα ποσοστό στις εκλογές, για να τον εκδικηθεί. Déjà vu από το 1993.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο δικό του εγχείρημα από 2,5 έως το πολύ 4%. Μια ακόμη απόδειξη ότι πρόκειται για ένα εκλογικό απονενοημένο διάβημα. Δεν ανοίγει προοπτική εξουσίας, ούτε προμηνύει κάποια επάνοδο στα πράγματα, το αντίθετο. Το ερώτημα είναι από που θα αντλήσει ακροατήριο και ποιοι θα του εμπιστευόταν την ψήφο τους. Αν ο διάχυτος θυμός και οργή που υπάρχουν εκεί έξω θα παροχετευθούν και προς το κόμμα διαμαρτυρίας ενός 75χρονου πολιτικού. Η μόνη ένδειξη προς το παρόν είναι ένα εύρημα της Marc σύμφωνα με το οποίο το ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά δεν κάνει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία. Από τη δεξαμενή τoυ κυβερνώντος κόμματος παίρνει το μικρότερο ποσοστό (3,7%), ενώ αντιθέτως έχει υψηλά ποσοστά «αρκετά πιθανής» ψήφου στους ψηφοφόρους της Ελπίδας (18,2%) της Μαρίας Καρυστιανού, της Ελληνικής Λύσης (19,4%) του Βελόπουλου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (12,8%).

Εμφανώς το διάβημα Σαμαρά είναι μιας χρήσης και ειδικού σκοπού. Απέναντί του η ΝΔ δείχνει ακόμα ισχυρή, αφού κλείνει κυβερνητική οχταετία και ταυτόχρονα κατορθώνει να προηγείται με διψήφια διαφορά από το όποιο δεύτερο κόμμα. Στην παράσταση νίκης προηγείται με 46,1%, με δεύτερη την Ε.Λ.Α.Σ (9,7%) και τρίτο το ΠΑΣΟΚ (5,3%), ενώ στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται στο 25%-30%, όταν ο Τσίπρας βρίσκεται στο 13%-15% και ο Ανδρουλάκης στο 6%-8%.

Επίσης, η κινδυνολογία Σαμαρά για τα «εθνικά θέματα» δείχνει εντελώς προσχηματική. Η εξωτερική πολιτική και η Άμυνα δεν αποτελούν σήμερα πεδίο διαμάχης, αντίθετα είναι στα ατού της κυβέρνησης: ενισχύθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις, η διπλωματική ισχύς της χώρας διπλασιάστηκε, η διεθνής ακτινοβολία του πρωθυπουργού είναι διαπιστωμένη.
Πρόκειται για την μόνη φορά που μεταπολιτευτικά ένα κόμμα και μια κυβέρνηση εμφανίζουν μια τέτοια εικόνα κυριαρχίας, παρά τη φθορά και τη δυσαρέσκεια που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις με επίκεντρο την ακρίβεια, κυρίως.

Μια βεντέτα από το παρελθόν λοιπόν επιστρέφει υπό μορφήν κόμματος. Με την έννοια αυτή ο Σαμαράς δεν θα χρειαστεί να επινοήσει κάποιο πρόγραμμα για το μέλλον της χώρας ή να υποσχεθεί οτιδήποτε. Το δικό του σχέδιο έχει ένα μόνο όνομα: Κυριάκος Μητσοτάκης. Το ομολογεί καθαρά, σχεδόν το διατυμπανίζει. Έγινε πρόεδρος και πρωθυπουργός, παρά την προϊστορία του στη ΝΔ. Διακατέχεται όμως ακόμη από ένα σκοτεινό σύνδρομο εκδίκησης και είναι απορίας άξιον: γιατί άραγε πιστεύει ότι η δημιουργία κόμματος θα του λύσει ένα τόσο οξύ προσωπικό πρόβλημα;

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως ένας συντηρητικός πρωθυπουργός που βοήθησε την Ελλάδα να σταθεροποιηθεί, μέσα στην οικονομική κρίση του 2012. Θα ολοκλήρωνε την καριέρα του ως statesman και θα φρόντιζε την υστεροφημία του, κλείνοντας τα θέματα με το εμπρηστικό παρελθόν του στη ΝΔ.

Αντ'αυτού, στα 75 του, ιδρύει νέο κόμμα, καθοδηγούμενος από τη γνωστή βεντέτα με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τα δύο TikTok που λάνσαρε αυτό αποδεικνύουν. Ειδικά το βίντεο όπου επιτίθεται στη Ντόρα Μπακογιάννη αποπνέει μια εμπάθεια εντελώς προσωπική. Και μια μαγκιά κάπως ρηχή. Την κέρδισα στις εκλογές ηγεσίας και δεν έχει συνέλθει, λέει με χαιρέκακο ύφος. Αλλά και στο δεύτερο TikTok ερμηνεύει την πτώση των ποσοστών της ΝΔ μέσα από τον προσωπικό του καθρέφτη. «Τους έλεγα να κάνουν δέκα πράγματα και δεν με άκουσαν». Δεν ανέφερε φυσικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έπεσε στα πολύ χαμηλά (18%), ούτε εξήγησε κάποιο δικό του πολιτικό σχέδιο. Μόνο ατόφια εμπάθεια.

Για τον μέσο νεοδημοκράτη -αλλά και για όλους εμάς, ευρύτερα- η προσωπική βεντέτα του Σαμαρά ειδικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει αδιευκρίνιστα αίτια. Κανείς δεν θυμάται πώς ξεκίνησε ούτε γιατί κακοφόρμισε τόσο ραγδαία. Όλοι είχαμε μείνει ότι τον είχε στηρίξει για την ηγεσία της ΝΔ, το 2016, απέναντι στον Μεϊμαράκη. Τι μεσολάβησε από τότε για να πάει τόσο απέναντι; Σύμφωνα με μια πληροφορία από τα ενδότερα δεν του έκανε το ρουσφέτι που του έταξε, να τον βάλει Επίτροπο στην Ευρώπη. Άλλοι αποδίδουν τις κινήσεις του σε οξύ και χρόνιο αντιμητσοτακισμό. Το ζήτημα είναι ότι ο Σαμαράς βρίσκεται σε τέτοιο βρασμό ψυχής που τα βάζει ξανά με την παράταξή του, αρκεί να κόψει από τον Μητσοτάκη ένα ποσοστό στις εκλογές, για να τον εκδικηθεί. Déjà vu από το 1993.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο δικό του εγχείρημα από 2,5 έως το πολύ 4%. Μια ακόμη απόδειξη ότι πρόκειται για ένα εκλογικό απονενοημένο διάβημα. Δεν ανοίγει προοπτική εξουσίας, ούτε προμηνύει κάποια επάνοδο στα πράγματα, το αντίθετο. Το ερώτημα είναι από που θα αντλήσει ακροατήριο και ποιοι θα του εμπιστευόταν την ψήφο τους. Αν ο διάχυτος θυμός και οργή που υπάρχουν εκεί έξω θα παροχετευθούν και προς το κόμμα διαμαρτυρίας ενός 75χρονου πολιτικού. Η μόνη ένδειξη προς το παρόν είναι ένα εύρημα της Marc σύμφωνα με το οποίο το ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά δεν κάνει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία. Από τη δεξαμενή τoυ κυβερνώντος κόμματος παίρνει το μικρότερο ποσοστό (3,7%), ενώ αντιθέτως έχει υψηλά ποσοστά «αρκετά πιθανής» ψήφου στους ψηφοφόρους της Ελπίδας (18,2%) της Μαρίας Καρυστιανού, της Ελληνικής Λύσης (19,4%) του Βελόπουλου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (12,8%).

Εμφανώς το διάβημα Σαμαρά είναι μιας χρήσης και ειδικού σκοπού. Απέναντί του η ΝΔ δείχνει ακόμα ισχυρή, αφού κλείνει κυβερνητική οχταετία και ταυτόχρονα κατορθώνει να προηγείται με διψήφια διαφορά από το όποιο δεύτερο κόμμα. Στην παράσταση νίκης προηγείται με 46,1%, με δεύτερη την Ε.Λ.Α.Σ (9,7%) και τρίτο το ΠΑΣΟΚ (5,3%), ενώ στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται στο 25%-30%, όταν ο Τσίπρας βρίσκεται στο 13%-15% και ο Ανδρουλάκης στο 6%-8%.

Επίσης, η κινδυνολογία Σαμαρά για τα «εθνικά θέματα» δείχνει εντελώς προσχηματική. Η εξωτερική πολιτική και η Άμυνα δεν αποτελούν σήμερα πεδίο διαμάχης, αντίθετα είναι στα ατού της κυβέρνησης: ενισχύθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις, η διπλωματική ισχύς της χώρας διπλασιάστηκε, η διεθνής ακτινοβολία του πρωθυπουργού είναι διαπιστωμένη.
Πρόκειται για την μόνη φορά που μεταπολιτευτικά ένα κόμμα και μια κυβέρνηση εμφανίζουν μια τέτοια εικόνα κυριαρχίας, παρά τη φθορά και τη δυσαρέσκεια που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις με επίκεντρο την ακρίβεια, κυρίως.

Μια βεντέτα από το παρελθόν λοιπόν επιστρέφει υπό μορφήν κόμματος. Με την έννοια αυτή ο Σαμαράς δεν θα χρειαστεί να επινοήσει κάποιο πρόγραμμα για το μέλλον της χώρας ή να υποσχεθεί οτιδήποτε. Το δικό του σχέδιο έχει ένα μόνο όνομα: Κυριάκος Μητσοτάκης. Το ομολογεί καθαρά, σχεδόν το διατυμπανίζει. Έγινε πρόεδρος και πρωθυπουργός, παρά την προϊστορία του στη ΝΔ. Διακατέχεται όμως ακόμη από ένα σκοτεινό σύνδρομο εκδίκησης και είναι απορίας άξιον: γιατί άραγε πιστεύει ότι η δημιουργία κόμματος θα του λύσει ένα τόσο οξύ προσωπικό πρόβλημα;

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr