Προοδευτικοί και Συντηρητικοί

Μεγάλωσα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αμέσως μετά την Χούντα.

Έζησα το πολιτικό εκκρεμές να περνά δίχως στάσεις περισυλλογής από το ένα ακροδεξιό στο αριστερό άκρο. Έζησα ως φοιτητής την απόλυτη νίκη της αριστεράς, της ηττημένης του εμφυλίου πολέμου που η ίδια επέβαλε.

Το να είσαι αριστερός τότε, ανεξάρτητα κοινωνικού και οικονομικού στάτους, ήταν επιβεβλημένο, αλλιώς θεωρούσαν παλιομοδίτης, αναίσθητος αντιδημοκράτης, μάλλον φασίστας, Η θέση σου στη δεξιά ήταν στη χώρα της τυφλής υπερβολής μίασμα, ήταν αμαρτία.

Όλα συγχωρούνταν στην αριστερά, ακόμη και τρομοκρατικές δολοφονίες που χρωματίζονταν ως αντίσταση στην κοινωνική αδικία.

Η απαράδεκτη Χούντα έδωσε δυστυχώς την ευκαιρία στην αριστερά να θεοποιηθεί στη συνείδηση πολλών πολιτών ιδιαίτερα των νέων, οι οποίοι τυφλωμένοι δεν έβλεπαν την εφαρμογή των κοσμοθεωριών της στην ανατολική Ευρώπη.

Παρέβλεπαν τις απάνθρωπες διώξεις των αντιφρονούντων στην ‘προοδευτική’ σταλινική ανατολή, τις εξορίες, εξαφανίσεις, τις δολοφονίες εκατομυρίων πολιτών της. Τότε άκουσα από ‘μορφωμένο’ αριστερό ινστρούκτορα να λέει ότι το πρόβλημα της χώρας θα λύνονταν με το πολύ 10.000 νεκρούς συντηρητικούς. Τότε ένιωσα την πρώτη παγωμάρα της διαδρομής μου στην αριστερά.

Εμείς οι τότε νέοι συνεπαρθήκαμε από την αριστερή παράφραση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής δημοκρατίας.

Πως άλλωστε θα ήταν αλλιώς; Οι νέοι, αμόλυντοι από τις διαψεύσεις της ζωής είναι και σωστά συνεπαρμένοι από την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη. Οι γονείς μας, οι άνθρωποι μας που είχαν περάσει τον εμφύλιο, που ζήσαν τις διαψεύσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού μάταια προσπαθούσαν να μας δώσουν και την δική τους εμπειρία. Μάταια γιατί ο νέος άνθρωπος θέλει τα δικά του βιώματα, τον δικό του αξιακό κόσμο να δημιουργήσει, θέλει να νιώσει τη φωτιά στο πετσί του για να πιστέψει, Έτσι είναι η ζωή και καλώς έτσι είναι ώστε να υπάρχει πρόοδος.

Αυτοί οι ‘συντηρητικοί’ γονείς που υφίσταντο την απηνή κριτική μας ως νέων, την ίδια στιγμή είχαν στενούς φίλους αριστερούς που τους σεβόντουσαν βαθιά, τους αγαπούσαν. Μέσα στο εμφυλιοπολεμικό μεταπολεμικό κλίμα των ακροτήτων της ευτυχώς νικήτριας φιλελεύθερης ιδεολογίας, στήριζαν τους αριστερούς φίλους τους, τους προστάτευαν από τις υπερβολές των νικητών του εμφυλίου.

Στο περιβάλλον μου το έζησα έντονα.

Αυτή η γενιά των ‘συντηρητικών’ δημιούργησε κατεξοχήν την μεταπολεμική Ελλάδα. Έφτιαξε επιχειρήσεις, έδωσε δουλειά σε εκατομμύρια πολίτες, δημιούργησε πλούτο που διαχύθηκε σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα, προφανώς ανισόμερα. Απρόσμενα για μένα αυτοί οι ‘συντηρητικοί‘ ήταν πιο ανοιχτοί τις αλλαγές, στις μεταρρυθμίσεις.

Διαπίστωσα τότε με έκπληξη ότι οι υποτιθέμενοι ‘προοδευτικοί’ ήταν αυτοί που δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα: στην οικονομία, στην εργασία, στη παιδεία , ενώ στον κόσμο συντελούνταν κοσμοϊστορικές αλλαγές.

Ένιωσα ότι αυτοί οι υποτιθέμενοι ‘προοδευτικοί’ είχαν μια θρησκοληπτική σχέση με τις πολιτικές ιδέες τους, μια θεολογική, τελεολογική στάση στην κοινωνική πίεση για εξέλιξη και εκσυχρονισμό. Πίστευαν ακριβώς όπως οι θρησκευόμενοι στην απόλυτη αλήθεια του δόγματος τους, όποιος το αμφισβητούσε ήταν απλά αμαρτωλός του δικού τους δικαίου, άπιστος της μοναδικής αλήθειας τους.

Ήταν σχεδόν πάντα αντίθετοι σε όποιον εκσυγχρονισμό του μεταπολεμικού κράτους. Αντίθετοι στην ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση (ακόμη και η Β. Κορέα είχε ιδιωτικά πανεπιστήμια) και στην απελευθέρωση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης από τον κομματικό εναγκαλισμό, αντίθετοι στην απελευθέρωση της εργασίας από τον καθεστωτικό κομματικό συνδικαλισμό που τελικά αποβιομηχάνισε την χώρα διώχνοντας πολλές διεθνείς επιχειρήσεις και κλείνοντας μετά τα καταστροφικά μεταπολιτευτικά απεργιακά κινήματα πολλές εγχώριες, αυξάνοντας τελικά την ανεργία. Αυτές οι ‘προοδευτικές’ ιδέες μπόλιασαν και τα φιλελεύθερα φιλοευρωπαϊκά κόμματα με αποτέλεσμα και αυτά να συνεισφέρουν τα μάλα στην χρεοκοπία της χώρας.

Η λαϊκή δεξιά είχε εντελώς πασοκοποιηθεί, όπως εύστοχα ανέφερε κορυφαίο στέλεχος της και ανεπιτυχής υποψήφιος πρόεδρος της.

Η ευρύτερη αριστερά επέβαλε τους χαρακτηρισμούς ´προοδευτικός’ και ‘δημοκρατικός’ κατ’ αποκλειστικότητα για τους πιστούς της. Η ευρύτερη παράταξη της χαρακτηρίζονταν ως η αποκλειστικά ‘δημοκρατική’ παράταξη, ενσταλάζοντας στη συνείδηση των πολιτών ότι όλοι οι άλλοι προφανώς ήταν συντηρητικοί και όχι δημοκράτες. Ένα μάρκετιγκ αριστεροσύνης απαράμιλλο σε επιτυχία.

Οι νέοι ιδιαίτερα πολίτες όφειλαν να πιστεύουν στην ευρύτερη αριστερά αλλιώς η ζωή τους γίνονταν δύσκολη, ιδιαίτερα στους χώρους της τέχνης, της εκπαίδευσης, της διανόησης. Επικράτησε στη Μεταπολίτευση ένας ιδιότυπος αριστερός ρατσισμός που δυστυχώς η χώρα τον πληρώνει αρνητικά ακόμη.

Οι πολλαπλές και επικίνδυνες αστοχίες της πρώτης φοράς αριστεράς στη κυβέρνηση το 2015 που λίγο έλλειψε να καταστρέψει την χώρα βάζοντας την σε περιπέτειες (οικονομικές και εθνικές), προηγουμένως η αριστερόστροφη σοσιαλιστική υπερβολή του 1981 που διέλυσε το κράτος, την παιδεία και εν τέλει την παραγωγική βάση και την οικονομία, η λαϊκίστικη δεξιά που αρνήθηκε την φιλελεύθερη φύση της, μιμούμενη τους προηγούμενους δεν άφησαν αδιάφορους πολλούς πολίτες, στο όνομα των εύκολων πρόσκαιρων λύσεων με δανεικά που χρεώνονταν όμως στις επόμενες γενιές.

Στην σημερινή συγκυρία των τεκτονικών γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ανακατατάξεων προκαλεί δέος στους εχέφρονες πολίτες η πολιτική κατάσταση πριν τις επικείμενες εκλογές, στις οποίες η αληθινή πρόοδος θα συγκρουστεί με την αληθινή συντήρηση. Οι φωνές των ανεύθυνων κατ’ επίφαση ‘προοδευτικών’ στεντόρειες. Μένει να δούμε εάν η πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών μπορεί να μάθει κάτι χρήσιμο για το μέλλον των παιδιών της από την ιστορία.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Μεγάλωσα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αμέσως μετά την Χούντα.

Έζησα το πολιτικό εκκρεμές να περνά δίχως στάσεις περισυλλογής από το ένα ακροδεξιό στο αριστερό άκρο. Έζησα ως φοιτητής την απόλυτη νίκη της αριστεράς, της ηττημένης του εμφυλίου πολέμου που η ίδια επέβαλε.

Το να είσαι αριστερός τότε, ανεξάρτητα κοινωνικού και οικονομικού στάτους, ήταν επιβεβλημένο, αλλιώς θεωρούσαν παλιομοδίτης, αναίσθητος αντιδημοκράτης, μάλλον φασίστας, Η θέση σου στη δεξιά ήταν στη χώρα της τυφλής υπερβολής μίασμα, ήταν αμαρτία.

Όλα συγχωρούνταν στην αριστερά, ακόμη και τρομοκρατικές δολοφονίες που χρωματίζονταν ως αντίσταση στην κοινωνική αδικία.

Η απαράδεκτη Χούντα έδωσε δυστυχώς την ευκαιρία στην αριστερά να θεοποιηθεί στη συνείδηση πολλών πολιτών ιδιαίτερα των νέων, οι οποίοι τυφλωμένοι δεν έβλεπαν την εφαρμογή των κοσμοθεωριών της στην ανατολική Ευρώπη.

Παρέβλεπαν τις απάνθρωπες διώξεις των αντιφρονούντων στην ‘προοδευτική’ σταλινική ανατολή, τις εξορίες, εξαφανίσεις, τις δολοφονίες εκατομυρίων πολιτών της. Τότε άκουσα από ‘μορφωμένο’ αριστερό ινστρούκτορα να λέει ότι το πρόβλημα της χώρας θα λύνονταν με το πολύ 10.000 νεκρούς συντηρητικούς. Τότε ένιωσα την πρώτη παγωμάρα της διαδρομής μου στην αριστερά.

Εμείς οι τότε νέοι συνεπαρθήκαμε από την αριστερή παράφραση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της λαϊκής δημοκρατίας.

Πως άλλωστε θα ήταν αλλιώς; Οι νέοι, αμόλυντοι από τις διαψεύσεις της ζωής είναι και σωστά συνεπαρμένοι από την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη. Οι γονείς μας, οι άνθρωποι μας που είχαν περάσει τον εμφύλιο, που ζήσαν τις διαψεύσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού μάταια προσπαθούσαν να μας δώσουν και την δική τους εμπειρία. Μάταια γιατί ο νέος άνθρωπος θέλει τα δικά του βιώματα, τον δικό του αξιακό κόσμο να δημιουργήσει, θέλει να νιώσει τη φωτιά στο πετσί του για να πιστέψει, Έτσι είναι η ζωή και καλώς έτσι είναι ώστε να υπάρχει πρόοδος.

Αυτοί οι ‘συντηρητικοί’ γονείς που υφίσταντο την απηνή κριτική μας ως νέων, την ίδια στιγμή είχαν στενούς φίλους αριστερούς που τους σεβόντουσαν βαθιά, τους αγαπούσαν. Μέσα στο εμφυλιοπολεμικό μεταπολεμικό κλίμα των ακροτήτων της ευτυχώς νικήτριας φιλελεύθερης ιδεολογίας, στήριζαν τους αριστερούς φίλους τους, τους προστάτευαν από τις υπερβολές των νικητών του εμφυλίου.

Στο περιβάλλον μου το έζησα έντονα.

Αυτή η γενιά των ‘συντηρητικών’ δημιούργησε κατεξοχήν την μεταπολεμική Ελλάδα. Έφτιαξε επιχειρήσεις, έδωσε δουλειά σε εκατομμύρια πολίτες, δημιούργησε πλούτο που διαχύθηκε σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα, προφανώς ανισόμερα. Απρόσμενα για μένα αυτοί οι ‘συντηρητικοί‘ ήταν πιο ανοιχτοί τις αλλαγές, στις μεταρρυθμίσεις.

Διαπίστωσα τότε με έκπληξη ότι οι υποτιθέμενοι ‘προοδευτικοί’ ήταν αυτοί που δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα: στην οικονομία, στην εργασία, στη παιδεία , ενώ στον κόσμο συντελούνταν κοσμοϊστορικές αλλαγές.

Ένιωσα ότι αυτοί οι υποτιθέμενοι ‘προοδευτικοί’ είχαν μια θρησκοληπτική σχέση με τις πολιτικές ιδέες τους, μια θεολογική, τελεολογική στάση στην κοινωνική πίεση για εξέλιξη και εκσυχρονισμό. Πίστευαν ακριβώς όπως οι θρησκευόμενοι στην απόλυτη αλήθεια του δόγματος τους, όποιος το αμφισβητούσε ήταν απλά αμαρτωλός του δικού τους δικαίου, άπιστος της μοναδικής αλήθειας τους.

Ήταν σχεδόν πάντα αντίθετοι σε όποιον εκσυγχρονισμό του μεταπολεμικού κράτους. Αντίθετοι στην ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση (ακόμη και η Β. Κορέα είχε ιδιωτικά πανεπιστήμια) και στην απελευθέρωση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης από τον κομματικό εναγκαλισμό, αντίθετοι στην απελευθέρωση της εργασίας από τον καθεστωτικό κομματικό συνδικαλισμό που τελικά αποβιομηχάνισε την χώρα διώχνοντας πολλές διεθνείς επιχειρήσεις και κλείνοντας μετά τα καταστροφικά μεταπολιτευτικά απεργιακά κινήματα πολλές εγχώριες, αυξάνοντας τελικά την ανεργία. Αυτές οι ‘προοδευτικές’ ιδέες μπόλιασαν και τα φιλελεύθερα φιλοευρωπαϊκά κόμματα με αποτέλεσμα και αυτά να συνεισφέρουν τα μάλα στην χρεοκοπία της χώρας.

Η λαϊκή δεξιά είχε εντελώς πασοκοποιηθεί, όπως εύστοχα ανέφερε κορυφαίο στέλεχος της και ανεπιτυχής υποψήφιος πρόεδρος της.

Η ευρύτερη αριστερά επέβαλε τους χαρακτηρισμούς ´προοδευτικός’ και ‘δημοκρατικός’ κατ’ αποκλειστικότητα για τους πιστούς της. Η ευρύτερη παράταξη της χαρακτηρίζονταν ως η αποκλειστικά ‘δημοκρατική’ παράταξη, ενσταλάζοντας στη συνείδηση των πολιτών ότι όλοι οι άλλοι προφανώς ήταν συντηρητικοί και όχι δημοκράτες. Ένα μάρκετιγκ αριστεροσύνης απαράμιλλο σε επιτυχία.

Οι νέοι ιδιαίτερα πολίτες όφειλαν να πιστεύουν στην ευρύτερη αριστερά αλλιώς η ζωή τους γίνονταν δύσκολη, ιδιαίτερα στους χώρους της τέχνης, της εκπαίδευσης, της διανόησης. Επικράτησε στη Μεταπολίτευση ένας ιδιότυπος αριστερός ρατσισμός που δυστυχώς η χώρα τον πληρώνει αρνητικά ακόμη.

Οι πολλαπλές και επικίνδυνες αστοχίες της πρώτης φοράς αριστεράς στη κυβέρνηση το 2015 που λίγο έλλειψε να καταστρέψει την χώρα βάζοντας την σε περιπέτειες (οικονομικές και εθνικές), προηγουμένως η αριστερόστροφη σοσιαλιστική υπερβολή του 1981 που διέλυσε το κράτος, την παιδεία και εν τέλει την παραγωγική βάση και την οικονομία, η λαϊκίστικη δεξιά που αρνήθηκε την φιλελεύθερη φύση της, μιμούμενη τους προηγούμενους δεν άφησαν αδιάφορους πολλούς πολίτες, στο όνομα των εύκολων πρόσκαιρων λύσεων με δανεικά που χρεώνονταν όμως στις επόμενες γενιές.

Στην σημερινή συγκυρία των τεκτονικών γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ανακατατάξεων προκαλεί δέος στους εχέφρονες πολίτες η πολιτική κατάσταση πριν τις επικείμενες εκλογές, στις οποίες η αληθινή πρόοδος θα συγκρουστεί με την αληθινή συντήρηση. Οι φωνές των ανεύθυνων κατ’ επίφαση ‘προοδευτικών’ στεντόρειες. Μένει να δούμε εάν η πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών μπορεί να μάθει κάτι χρήσιμο για το μέλλον των παιδιών της από την ιστορία.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr