Μοναξιά και επιφυλάξεις

07:01 9/3/2026 - Πηγή: Real.gr

Τι θέλουν άραγε οι Βρετανοί; Αλλαξαν στάση ή άλλαξε η εποχή και οι Αμερικανοί «πάνε» με διαφορετικούς συμμάχους; Μπορεί να μη φταίει ο Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά αυτός χρεώνεται «τη μοναξιά» (τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την πάγια αγγλική «συντροφιά»). Δεν είναι βέβαιο ότι άρεσε στους Βρετανούς η ταύτιση με τους Αμερικανούς σε κάθε απόφαση ή εκστρατεία. Αλλά το είχαν συνηθίσει. Θεωρούσαν κάτι σχεδόν αυτονόητο το «είμαστε μαζί τους». Η γλώσσα, η καταγωγή, οι παραδόσεις, «οι ρίζες» Αμερικανών ηγετών από κομμάτια του Ηνωμένου Βασιλείου έφερναν κυβερνήσεις και κοινωνίες κοντά. Αυτή η τάση αποτέλεσε διακηρυγμένη επίσημη πολιτική επί του (Εργατικού σοσιαλδημοκράτη) Τόνι Μπλερ, που είχε αναλάβει ρόλο εκλαΐκευσης και νομιμοποίησης στη βάση οποιασδήποτε αμερικανικής απόφασης στον πόλεμο κατά του Ιράκ.

Κάπως έτσι σχεδιαζόταν να μεταβληθεί η τάση σε κατάσταση, αλλά οι περιπέτειες της βρετανικής κοινωνίας με το δημοψήφισμα υπέρ της εξόδου από την Ε.Ε. (2016) και οι αποτυχίες κυβερνήσεων να (δια)χειριστούν τα νέα αιτήματα και δεδομένα έφεραν μεγάλο σκεπτικισμό στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σταδιακά αυξήθηκε η επιρροή του Νάιτζελ Φάρατζ, με αποτέλεσμα σήμερα όχι απλώς να αμφισβητείται η πρωθυπουργία του Στάρμερ (18% προτιμούν τους Εργατικούς, άλλοι τόσοι τους Συντηρητικούς), αλλά οι εθνοκεντρικοί αντισυστημικοί να αγγίζουν το 30%. Στις δημοσκοπήσεις, θα πει κανείς. Σωστά. Αλλά κάτι δείχνουν και αυτές. Οταν μάλιστα παρουσιάζουν σταθερότητα ευρημάτων (πρέπει να) μας οδηγούν σε πιο σύνθετες σκέψεις.

Keywords