Bye-bye back

«Δρόμοι; Ποιοι δρόμοι; Εκεί που θα πάμε δεν χρειαζόμαστε δρόμους!» λέει ο τρελαμένος «καθηγητής» Κρίστοφερ Λόιντ στον πιτσιρικά Μάικλ Τζέι Φοξ στο φινάλε της κωμωδίας «Back to the future». Στην επιστημονική φαντασία, βέβαια, όλα επιτρέπονται. Στην πραγματική οικονομία, αντίθετα, όλα μετρούνται. Ακόμα και οι δηλώσεις. Ηδη ο Αντώνης Σαμαράς διαβεβαίωσε εύγλωττα ότι «θα υπάρξει αποκατάσταση των αδικιών όταν θα ξεπερνάμε τους στόχους». Σύμφωνοι. Αλλά σε τι διαφέρει αυτή η αισιόδοξη υπόσχεση από την ευφορική ρητορική που συνοδεύει ως μόνιμη επωδός κάθε «ιστορική» ευρωπαϊκή απόφαση; Και πώς συναρτάται με την τζάμπα μαγκιά του Αλέξη Τσίπρα ότι «με έναν νόμο, ένα άρθρο» θα επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα του 2009; Ισως οι απαντήσεις να ήταν κρυστάλλινες σε μια χώρα που βλέπει μπροστά. Οταν όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα περιστρέφεται αενάως γύρω από τη σφαίρα τού «μια από τα ίδια», το μέλλον φαντάζει θολό.
Keywords