μ-ιζέρια…

Οι αντιδράσεις για την οπτική ταυτότητα του Μετρό Θεσσαλονίκης, με άλλα λόγια για τον λογότυπο του νέου έργου, που απεικονίζεται με το γράμμα “μ”, ήταν ακραίες, Και το χειρότερο ήταν ότι γιγαντώθηκαν μέσα από τα social media, τα οποία κατακεραύνωσαν τους δημιουργούς της. Προφανώς είναι η άγνοια του απλού πολίτη για το τι σημαίνουν λογότυπος, οπτική ταυτότητα, εταιρική ταυτότητα, branding. Προφανώς και έχει κάθε δικαίωμα να κρίνει, έστω και με τα δικά του κριτήρια. Δεν δικαιούται όμως να καταδικάζει, να αναθεματίζει και να μιλά για σκάνδαλα χωρίς να γνωρίζει. Για ένα σημαντικό έργο, την οπτική ταυτότητα ενός μεγάλου δημόσιου οργανισμού, η οποία μάλιστα κόστισε το… δυσθεώρητο ποσό των 30.000 ευρώ.

Ας σκεφτούμε κάτι απλό: Ποιος λογότυπος -έτσι είναι η σωστή λέξη- έκανε τη διαφορά με το που εμφανίστηκε; Ποιος προκάλεσε θετικές αντιδράσεις; Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Μάλλον κανένας. Λογότυποι που σήμερα κυριαρχούν στις ζωές μας, όταν πρωτοεμφανίστηκαν ήταν μάλλον αδιάφοροι. Τη δύναμή τους την απέκτησαν σε βάθος χρόνου. Από την άλλη, η άποψη των ειδικών του χώρου προφανώς και έχει άλλη βαρύτητα και μπορεί να αποτελέσει βάση συζήτησης. Αυτό είναι και λογικό και αναμενόμενο. Αλλά να παρουσιάζονται όλοι οι πολίτες ειδικοί στο branding, μάλλον είναι παράδοξο.

Προσωπικά το “μ” μου αρέσει, εάν μάλιστα δει κανείς τη μεγάλη εικόνα και του τι θέλει να αποτυπώσει. Όπως ανέφεραν οι δημιουργοί του, το ζητούμενο ήταν η δημιουργία μιας ταυτότητας, ενός λογότυπου που θα προσδώσει την ιστορικότητα της Θεσσαλονίκης και θα συνδυάζει την παράδοση με την μοντέρνα αισθητική και τη λειτουργικότητα. Το “μ” επιλέχθηκε προκειμένου να παραπέμπει άμεσα στο μετρό, αλλά να διαφέρει από το κεφαλαίο “Μ”. «Είναι το “μ” απλοποιημένο από το βυζαντινό “μ” ώστε να συνδυάζει την αυθεντικότητα, την καθαρότητα και την αναγνωρισιμότητα σε ένα σύγχρονο μέσο μεταφορών, ώστε να είναι ευανάγνωστο σε κάθε του χρήση» δήλωσε ο αρμόδιος Υπουργός. Από την πλευρά της, η Χρυσούλα Κρουστένη, επικεφαλής του αρχιτεκτονικού τμήματος της «Ελληνικό Μετρό», που εμπνεύστηκε τον λογότυπο εξήγησε ότι αντλήθηκαν στοιχεία από το μετρό της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και άλλων. «Πάρθηκαν κάποιες απόψεις και σίγουρα η διαδικασία της έρευνας στάθηκε και στο απόθεμα της τέχνης και της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας της Θεσσαλονίκης», τόνισε χαρακτηριστικά.

Μετά, αφού ο πολίτης «εκτονώθηκε» στην κριτική του λογοτύπου, ασχολήθηκε με τη διαδικασία. «Γιατί έγινε απευθείας ανάθεση;» ήταν το ερώτημα. Χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι ο νόμος δίνει το δικαίωμα απευθείας ανάθεσης για ποσό μέχρι 60.000 ευρώ. Πάλι σενάρια, πάλι συνομωσίες, πάλι γκρίνια. μ-ιζέρια! Η «Ελληνικό Μετρό» έδωσε στη δημοσιότητα μια εμπεριστατωμένη απάντηση για την διαδικασία, η οποία για εκείνους που γνωρίζουν την αγορά, έχει λογική. Κάποιοι μίλησαν ακόμα για καθυστέρηση του διαγωνισμού. «Γιατί ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει τη λειτουργία του το μετρό;». Άραγε, πώς θα μπορούσε κάποιος να δημιουργήσει οπτική ταυτότητα ενός έργου που δεν έχει ολοκληρωθεί και δεν έχει μπροστά του όλη την εικόνα του ώστε να εμπνευσθεί και να δημιουργήσει; Λεπτομέρειες. Σε αυτή τη χώρα, μας αρέσει η γκρίνια, ο εξυπνακισμός και η συνωμοσιολογία. Όλοι είμαστε ειδικοί, όλοι γνωρίζουμε κάποιον «από μέσα», όλοι κοιτάμε την καμπούρα του άλλου. Κι όλο αυτό δημιουργεί μια ατέλειωτη μ-ιζέρια που ανακυκλώνεται στην καθημερινότητα. Ας το σταματήσουμε επιτέλους…